โรงหมอสาธารณะ

กลิ่นอายของสมุนไพรจีนตากแห้ง คละเคล้ากับกลิ่นคาวจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อที่สกัดขึ้นมาเองจากแอลกอฮอล์บริสุทธิ์และพฤกษาไพร คือกลิ่นแห่งความหวังที่หลินเยว่เฝ้ารอมานานนับแรมเดือน ป้ายไม้เนื้อดีสลักอักษรทองคำว่า "โรงหมอราษฎรเมตตา" ถูกกระชากผ้าคลุมออกท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวเมืองหลวงนับร้อยที่เบียดเสียดกันอยู่เบื้องหน้า เสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ดังขึ้นทันที บ้างก็ชื่นชม บ้างก็กังขา โดยเฉพาะกลุ่มพ่อค้าและหมอพื้นบ้านสำนักอื่นที่มองมาด้วยสายตาริษยาและหวาดระแวง เพราะการรักษา "ฟรี" สำหรับคนยากไร้ในเมืองหลวงที่มีระบบชนชั้นแบ่งแยกอย่างชัดเจนเช่นนี้ คือการท้าทายจารีตเก่าแก่ที่สืบทอดกันมานับร้อยปี "ถอยหน่อยค่ะ! หลีกทางให้ผู้ป่วยหนักก่อน!" เสียงหวานกังวานแต่เด็ดเดี่ยวของหลินเยว่ดังขึ้น นางสวมชุดแพทย์ตัดเย็บพิเศษด้วยผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา คลุมทับด้วยเสื้อคลุมยาวปักลายดอกโบตั๋นสีชมพูอ่อนที่ปลายแขน ท่าทางคล่องแคล่วและเด็ดขาดของนางทำให้ฝูงชนที่กำลังชุลมุนถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ร่างผอมโซของหญิงชราคนหนึ่งถูกหามเข้ามาบนเปลไม้ไผ่ ใบหน้าซีดเซียวริมฝีปากเขียวคล้ำ หอบหายใจรดรินราวกับเทียนใกล้หมด20เล่มลม "ช่วย... ช่วยลูกชายข้าด้วย... เขาโดน... โดนคานไม้ทับทรวงอก..." เสียงแหบพร่าเอ่ยอย่างหมดแรง หลินเยว่พยักหน้ารับอย่างสงبيน นางไม่รอช้า สอดมือเรียวบางเข้าตรวจชีพจรและใช้หูฟังโลหะที่ประดิษฐ์ขึ้นเองแนบลงบนหน้าอกของชายหนุ่มร่างยักษ์ที่นอนหมดสติอยู่ "กระดูกซี่โครงหักทิ่มปอด... ภาวะลมรั่วในช่องเยื่อหุ้มปอดเฉียบพลัน หากไม่เจาะระบายลมตอนนี้ เขาจะขาดใจตายภายในห้านาที" หลินเยว่พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สายตาคมกริบกวาดมองผู้ช่วยฝึกหัดที่นางคัดเลือกมาจากลูกชาวบ้านยากจน "อาเฉิน เตรียมเข็มสเตนเลสขนาดใหญ่กับชุดระบายอากาศด่วน!" "ขอรับคุณوَหลิน!" เด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีขานรับเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้นแต่ก็รีบปฏิบัติหน้าที่อย่างคล่องแคล่วเพราะผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างเข้มงวด ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของชาวบ้านที่มุงดู หลินเยว่ไม่ได้ใช้มีดหมอไสยศาสตร์หรือพิธีกรรมไล่ผีอย่างที่หมอโบราณทั่วไปทำ แต่นางกลับใช้ความรู้ทางศัลยกรรมแผนปัจจุบันจรดปลายเข็มลงที่ซี่โครงซีกที่สองด้วยความแม่นยำดุจจับวาง *ฟู่—!* เสียงลมรั่วพุ่งออกมาจากช่องอก พร้อมกับสีหน้าที่เริ่มกลับมามีเลือดฝาดของชายหนุ่มผู้ป่วย อาการหอบเหนื่อยรุนแรงลดลงอย่างเห็นได้ชัด เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอกดังขึ้นจากฝูงชนที่ยืนลุ้นระทึกราวกับหยุดหายใจ "สวรรค์... นี่มันวิชาแพทย์เซียนอันใดกัน!" เสียงกระซิบกระซาบด้วยความทึ่งดังขึ้นจากชาวบ้านผู้ยากไร้ หลายคนถึงกับทรุดตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะคำนับด้วยความซาบซึ้งใจ ทว่า... ความชื่นชมนั้นยังไม่ทันได้จางหาย รถม้าหรูหราประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลขุนนางใหญ่ก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงหมออย่างอวดดี ม่านมุกถูกเลิกขึ้นเผยให้เห็นใบหน้าบึ้งตึงและแววตาร้ายกาจของหลินเหวิน น้องสาวต่างมารดาผู้เคยสร้างความอับอายให้นางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก้าวลงมาจากรถม้าด้วยท่าทางเชิดหยิ่ง หลินเหวินกวาดสายตามองโรงหมอที่ดูเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยผู้คนด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "พี่ใหญ่ ท่านช่างกล้าหาญเสียจริงนะ ถึงกับเปิดโรงหมอเร่ร่อนแจกการรักษาฟรีให้พวกขอทานสกปรกเหล่านี้ สกุลหลินของเราต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงเพราะความไร้ยางอายของท่านหมดแล้ว!" หลินเหวินจงใจเปล่งเสียงให้ดังเพื่อให้ผู้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน หลินเยว่ค่อยๆ ถอดถุงมือผ้าสีขาวออกทีละข้างอย่างใจเย็น นางเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นน้องสาวด้วยแววตานิ่งสงบไร้คลื่นอารมณ์ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่มันกลับเยือกเย็นจนหลินเหวินเผลอถอยหลังไปกึ่งก้าว "ชื่อเสียงของตระกูลหลินสร้างขึ้นจากการช่วยชีวิตคน หรือจากการเหยียบย่ำคนยากไร้เพื่อความสะใจของเจ้ากันแน่ หลินเหวิน?" เสียงหวานเอ่ยถามเรียบๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจ้า—! ปากดีนักนะ!" หลินเหวินหน้าเสียด้วยความโกรธ นางโบกมือให้ผู้ติดตามด้านหลัง "เจ้าหน้าที่! ทางการมีคำสั่งสงสัยว่าโรงหมอแห่งนี้ลักลอบใช้สมุนไพรต้องห้ามและกระทำการอันเป็นภัยต่อความมั่นคง! จงรื้อค้นโรงหมอเดี๋ยวนี้!" เหล่าทหารยามในชุดเกราะก้าวพรวดพราดเข้ามาจะพังประตูโรงหมอ ฝูงชนชาวบ้านต่างพากันหวาดกลัวและถอยร่น ทว่าก่อนที่มือหยาบกระด้างของทหารจะทันได้แตะต้องผนังไม้ของโรงหมอ เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด "ใครกล้าแตะต้องโรงหมอแห่งนี้... จงก้าวขาเข้ามาลองดู!" ร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวสีดำปักด้ายทองของท่านอ๋องเซียวจ้านก้าวลงมาจากหลังม้าสีหมอก ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาดุจน้ำแข็งพันปีคู่นั้นกวาดสายตามองเหล่าทหารและหลินเหวินด้วยรังรังสีสังหารแผ่ซ่านจนทุกคนต้องสะท้านเฮือก หลินเหวินหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนยวบจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นว่าเป็นท่านอ๋องผู้โหดเหี้ยมและถือครองอำนาจสูงสุดในเมืองหลวงเสด็จมาด้วยพระองค์เอง แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันเอ่ยคำใด เซียวจ้านกลับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาหลินเยว่ท่ามกลางสายตาทุกคู่ สายตาที่เคยเย็นชาคู่นั้นทอดมองนางด้วยความอ่อนโยนล้ำลึกที่ซ่อนไว้ ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคหนึ่งข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจของศัลยแพทย์สาวกระตุกวูบ "ระวังตัวด้วย... คนของเจ้าสำนักหมอหลวงแอบลอบวางยาพิษในบ่อน้ำกลางเมือง เพื่อเตรียมใช้ข้อหานี้ปิดตายโรงหมอของเจ้าในคืนนี้..." ดวงตากลมโตของหลินเยว่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้ตอบสนองสิ่งใด เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่งของโรงหมอ ผู้ช่วยอาเฉินล้มฟุ้งลงไปชักดิ้นชักงอกับพื้น พร้อมกับเลือดสีดำคล้ำที่ทะลักออกจากมุมปากของเขาต่อหน้าต่อตาผู้คนนับร้อย! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของหมอหญิงหลินเยว่ด้วยดีเสมอมานะคะ