อิทธิพลการเมือง

"หากพวกท่านคิดว่าการเอาชีวิตผู้ป่วยนับร้อยมาเดิมพันกับอำนาจในราชสำนัก เป็นสิ่งที่เรียกว่าความจงรักภักดีต่อแผ่นดิน... ข้าเกรงว่าตำราแพทย์ที่ข้าเคยร่ำเรียนมา คงต้องบัญญัติคำว่า 'เดรัจฉานในร่างมนุษย์' เพิ่มเข้าไปเสียแล้ว" ปลายเข็มเงินยาวสามนิ้วในมือเรียวบางของหลินเยว่ไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย แม้ว่ารอบกายในยามนี้จะรายล้อมไปด้วยราชองครักษ์นับสิบชีวิตที่ชักดาบออกจากฝักสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงวับวาม กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านคละเคลุ้งปะปนกับกลิ่นสมุนไพรฉุนกึกภายในโรงพยาบาลสนามแห่งนี้ ดวงตาคู่คมของหลินเยว่กวาดมองกลุ่มขุนนางแต่งกายด้วยชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่ปักลายสัตว์มงคล พวกเขายืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าเย่อหยิ่งและเย็นชา นำโดยเสนาบดีฝาน ผู้มีศักดิ์เป็นถึงตาของหลินเหวิน น้องสาวต่างมารดาผู้เต็มไปด้วยความริษยา ชายชราผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งในราชสำนักกำลังแย้มรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม มุมปากกระตุกขึ้นอย่างดูแคลน "สามหาว! เจ้าเป็นเพียงหมอหญิงไร้หัวนอนปลายเท้า กล้าดียังไงมาต่อปากต่อคำกับเสนาบดีฝาน!" เสียงตะคอกดังลั่นมาจากนายทหารชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ซึ่งสวมเกราะทองคำประดับอัญมณี เขาคือแม่ทัพฮั่ว ผู้ซึ่งอยู่เบื้องหลังการลักลอบขนถ่ายอาวุธเถื่อนและรับสินบนเพื่อขัดขวางการรักษาของเซียวจ้านมาโดยตลอด หลินเยว่แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบจนผู้ฟังต้องขนลุกซู่ นางค่อยๆ วางเครื่องมือผ่าตัดลงบนถาดทองเหลืองอย่างใจเย็น เช็ดคราบโลหิตบนเรียוני้วด้วยผ้าสะอาดชุบน้ำอุ่นอย่างพิถีพิถัน ราวกับไม่เห็นกลุ่มคนผู้ทรงอิทธิพลเหล่านี้อยู่ในสายตา "สามหาวหรือเจ้าคะ?" หลินเยว่เงยหน้าขึ้น สบตากับเสนาบดีฝานตรงๆ "หรือเป็นพวกท่านกันแน่ที่กำลังร้อนรน จนต้องยกโขยงกันมาถึงเขตชายแดนเพื่อขัดขวางการผ่าตัดเปิดช่องท้องของข้า เกรงว่าความลับเรื่องเส้นสายทางการค้าเกลือเถื่อนที่พวกท่านร่วมมือกับแคว้นเหนือจะถูกเปิดโปงผ่านทางอาการประชวรของท่านอ๋องกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งตรงราวกับลูกธนูอาบยาพิษ ปักฉึกเข้าไปในใจกลางความลับที่พวกมันพยายามปกปิดมาแรมปี บรรยากาศรอบด้านพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงลมหนาวพัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างไม้เก่าแก่ เสนาบดีฝานหน้าถอดสี ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ปากกล้าเสียจริง... นังเด็กนี่ช่างบังอาจหมิ่นเกียรติขุนนางขั้นหนึ่ง!" เสนาบดีฝานคำรามลอดไรฟัน สายตาดุดั่งเหยี่ยวมองต่ำลงมา "จับนางตัวการแพร่เชื้อโรคและคิดกบฏคนนี้เสีย! ส่วนการรักษาอาการป่วยของท่านอ๋อง... ทางราชสำนักได้ส่งหมอหลวงฝีมือดีมาจัดการแทนแล้ว!" สิ้นคำสั่ง ทหารยามกรูเข้ามาหมายจะตะครุบตัวหลินเยว่ ทว่า— "ใครกล้า!" เสียงตวาดก้องกังวานดั่งอสนีบาตฟาดลงกลางกลางอก ทรงพลังและเปี่ยมด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นจนพื้นดินใต้ฝ่าเท้าสะเทือน เซียวจ้านก้าวพ้นจากม่านกั้นห้องผู้ป่วยออกมา ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรทอง แม้ใบหน้าจะยังคงมีความซีดเซียวหลงเหลืออยู่จากพิษไข้ แต่รัศมีแผ่ซ่านรอบกายกลับดุร้ายและน่าเกรงขามรากับพญามารที่เพิ่งฟื้นคืนชีพจากขุมนรก ดวงตาคู่นคมกริบกวาดมองขุนนางกังฉินทีละคน ความกดดันมหาศาลแผ่กระจายจนเหล่าทหารองครักษ์ต้องถอยหลังไปคนละก้าวโดยไม่รู้ตัว "ท่านอ๋อง..." เสนาบดีฝานฝืนยั้นกายทำความเคารพ แม้ใบจะเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึม "กระหม่อมเพียงเป็นห่วงพระวรกาย เกรงว่าหมอหญิงนอกรีตผู้นี้จะใช้พิษมารมาทำร้ายพระองค์ จึงนำกำลังมาอารักขาและ..." "อารักขา?" เซียวจ้านทวนคำ น้ำเสียงเยียบเย็นเสียดกระดูก เขาเดินตรงเข้าไปยืนขนาบข้างหลินเยว่ ร่างสูงใหญ่บังร่างบอบบางของนางไว้ครึ่งหนึ่ง มือหนายื่นไปกุมมือเรียวที่เปื้อนคราบยาของนางไว้หลวมๆ แต่มั่นคง "ข้ายังมิเคยตายด้วยโรคประหลาด เหตุใดพวกท่านจึงรีบร้อนฝังกลบความจริงยิ่งนัก หรือว่า... แผลเน่าเฟะที่คอของทหารแนวหน้าสามร้อยคน กับบัญชีลับการซื้อขายอาวุธที่พวกเจ้าซุกซ่อนไว้ มันกำลังจะถูกเปิดเผยผ่าน 'มีดผ่าตัด' ของนางกันแน่?" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง หนักหน่วงเสียจนแทบหายใจไม่ออก หลินเยว่เหลือบมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษที่ยืนหยัดปกป้องนาง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้เพียงลำพัง กลับไหววูบด้วยความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาด หลินเหวินที่ลอบติดตามเข้ามาในชุดคลุมสีเข้ม ปะปนอยู่กับกลุ่มทหาร นางกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและแค้นเคือง นางไม่ยอมเด็ดขาด... แผนการที่นางร่วมมือกับท่านตาและกลุ่มขุนนางเพื่อกำจัดหลินเยว่จะต้องไม่ล้มเหลวเพียงเพราะบุรุษผู้เดียว! "ท่านอ๋องทรงถูกนางมารผู้นี้มนต์สะกดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" หลินเหวินตัดสินใจก้าวออกมาจากแถว ถอดผ้าคลุมหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น นางชี้มาที่หลินเยว่ด้วยมือที่สั่นเทา "สตรีผู้นี้หาใช่หมอเทวดาที่ไหน นางคือปีศาจข้ามภพที่ใช้เวทมนตร์นอกรีตสะกดจิตผู้คน! ดูนี่สิเพพ่ะย่ะค่ะ... นี่คือหลักฐานว่านางซุกซ่อนตำราพิษร้ายแรงไว้ในห้องพักของนาง!" นางสะบัดมือ โยนห่อผ้าผืนหนึ่งตกกระแทกแทบเท้าของเซียวจ้าน ภายในห่อผ้ามีตำราแพทย์แผนปัจจุบันที่มีภาพประกอบรูปอวัยวะมนต์และเข็มฉีดยาพลาสติกหลุดร่วงออกมาต่อหน้าต่อตาผู้คน! หลินเยว่เบิกตากว้างเล็กน้อย สิ่งนั้นคือสมุดบันทึกผ่าตัดและอุปกรณ์สำรองชิ้นสุดท้ายที่ติดตัวนางมาจากโลกอนาคต ซึ่งนางเก็บไว้ในหีบไม้ลงกลอนอย่างดีที่เรือนพัก เหตุใดมันจึงมาอยู่กับหลินเหวินได้? เซียวจ้านก้มลงมองวัตถุประหลาดเหล่านั้น แววตาของเขาไหววูบชั่วขณะก่อนจะตวัดกลับมามองหน้าหลินเยว่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าเร่งรีบของม้าศึกดังสนั่นหวั่นไหวจากนอกค่าย ตามมาด้วยเสียงตะโกนรายงานด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์หน้าประตู "รายงาน! กองกำลังทหารหลวงสามพันนายจากเมืองหลวงบุกเข้ามาล้อมค่ายแพทย์สนามไว้หมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พระราชโองการ... พระราชโองการให้ปลดท่านอ๋องจากตำแหน่งแม่ทัพชายแดน และจับกุมตัวหมอหญิงหลินเยว่ฐานใช้มนต์ดำนอกรีตไปรับโทษทัณฑ์ขั้นเด็ดขาด!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งใจให้หมอหญิงของเราก้าวผ่านทุกข์ภัยในภพนี้ด้วยกันเสมอนะคะ — ดอกโบตั๋นพันปี