เข็มเงินและน้ำใจ

"ห้ามใครขยับ! ถ้าอยากให้เขารอด จงถอยไปให้ห่างจากรัศมีของข้าเดี๋ยวนี้!" เสียงตวาดกร้าวของหญิงสาวดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหลภายในคุกหลวง กลิ่นอับชื้นของกำแพงหินคลุกเคล้ากับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งจนน่าเวียนหัว หลินเยว่ไม่ได้สนใจสายตาดูหมิ่นเหยียดหยามจากเหล่าผู้คุมที่รายล้อมอยู่ เธอคุกเข่าลงข้างร่างของชายวัยกลางคนผู้เป็นหัวหน้าผู้คุมซึ่งบัดนี้ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ มือหนาสั่นเทาจิกเข้าที่ลำคอตัวเองราวกับกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัด "เจ้า... เจ้ามันนางแพศยา... คิดจะใช้ยาพิษปลิดชีพเขาเพื่อแหกคุกรึ!" เสียงตะคอกกลับมาจากฝูงชนที่มุงดู หลินเยว่ไม่แม้แต่จะปรายตาไปมอง เธอคว้ามีดพกที่พกติดตัวมาจากภพก่อน—มีดผ่าตัดเล่มเล็กที่เธอซ่อนไว้ในมวยผม—ออกมาด้วยความว่องไว "ถ้าข้าอยากฆ่าเขา ข้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลาลงมือเองหรอก" เธอกระแทกเสียงตอบ มือข้างหนึ่งกดลงบนตำแหน่งเหนือลิ้นปี่ของชายตรงหน้า สัมผัสถึงจังหวะการเต้นของชีพจรที่แผ่วเบาจนแทบหายไป "ลมหายใจเขาเหลือน้อยเต็มที ถ้าเจ้ายังไม่หุบปากแล้วไปหาน้ำสะอาดกับผ้าสะอาดมาให้ข้าภายในสามอึดใจ เขาตาย... และพวกเจ้าทั้งหมดที่ปล่อยให้หัวหน้าตายในหน้าที่ เตรียมตัวรับโทษโบยจนหลังขาดได้เลย!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ คำประกาศิตที่แฝงด้วยความมั่นใจอย่างประหลาดทำให้ผู้คุมคนหนึ่งที่ท่าทางหวาดกลัวรีบวิ่งหายไปในเงามืดของคุก หลินเยว่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบจิตใจที่เต้นรัว นี่ไม่ใช่ห้องผ่าตัดที่เพียบพร้อมด้วยเครื่องมือฆ่าเชื้อ แต่มันคือความเป็นและความตายที่บีบคั้น *โรคกล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดเฉียบพลันหรือหลอดลมตีบเฉียบพลัน? ไม่... ดูจากรอยเขียวที่มือและอาการเกร็งค้าง นี่มันคืออาการของภาวะภูมิแพ้รุนแรง (Anaphylaxis) ที่เกิดจากการกินสมุนไพรบางอย่าง* เธอล้วงลงไปในสาบเสื้อ หยิบเอาเข็มเงินที่เธอแอบดัดแปลงจากเครื่องประดับผมออกมา มันคมกริบและสะอาดพอที่จะใช้ในสถานการณ์บีบคั้น "นิ่งซะ... หายใจเข้าลึกๆ ตามจังหวะของข้า" เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง ขณะที่บรรจงฝังเข็มลงบนจุดจู๋ซานหลี่และจุดเน่ยกวนอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะที่เข็มแทงผ่านผิวหนัง เธอรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจากรอบทิศทาง แต่นิ้วมือของเธอกลับนิ่งสนิทดุจหินผา ผู้คุมที่ออกไปกลับมาพร้อมกะละมังน้ำ เธอรีบจุ่มผ้าลงไปแล้วเช็ดรอบริมฝีปากที่เริ่มซีดขาวของชายตรงหน้า ก่อนจะเริ่มนวดคลึงจุดสะท้อนบนฝ่ามือเพื่อกระตุ้นการไหลเวียน "เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้า! นั่นไม่ใช่การรักษา แต่นั่นมันวิชาไสยศาสตร์!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากปากทางเข้าคุก ทุกสายตาเบนไปหาต้นเสียง ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทที่แฝงกลิ่นอายความตายก้าวเข้ามาทีละก้าว สายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่หญิงสาว เซียวจ้าน... เขามาที่นี่ทำไม? หลินเยว่ไม่หยุดมือ เธอกำลังอยู่ระหว่างการดึงเข็มสุดท้ายออก "ท่านอ๋อง หากท่านอยากได้ศพไว้ประดับคุก ก็รออีกเพียงครู่เดียว แต่ถ้าอยากได้คนไว้ให้ข้อมูลเรื่องคนร้ายที่วางยาพิษในสำนักของท่าน ก็กรุณาถอยไปให้ไกลกว่านี้!" เซียวจ้านชะงักฝีเท้า แววตาเย็นชาของเขาฉายความฉงน นี่คือนางผู้อ่อนแอที่น้องสาวนางพรรณนาไว้ว่าเป็นสตรีไร้ค่าจริงหรือ? แววตาคู่นั้น... มันช่างเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่ออำนาจมืด "นางอวดดีเกินไปแล้วท่านอ๋อง!" ผู้คุมข้างกายเซียวจ้านชักดาบออกมาหมายจะสั่งสอนนาง "หยุด!" เซียวจ้านยกมือห้าม เสียงของเขาทรงพลังจนทำให้อากาศรอบข้างสั่นสะเทือน เขาจ้องมองหลินเยว่ที่ตอนนี้เหงื่อซึมตามไรผม แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสงบราวกับกำลังทำหัตถการในห้องผ่าตัดระดับโลก ทันใดนั้น ร่างที่นอนเกร็งอยู่บนพื้นก็สำลักออกมาเสียงดัง *แค่ก!* สารคัดหลั่งพุ่งออกจากปากชายผู้คุม ตามด้วยเสียงหายใจหอบถี่ที่ดูเป็นจังหวะมากขึ้น ร่างกายที่เคยแข็งเกร็งค่อยๆ ผ่อนคลายลง หลินเยว่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความอ่อนแรง เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับท่านอ๋องผู้แผ่รังสีอำมหิต "เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว" เธอเอ่ยเสียงเรียบ "และสิ่งที่เขาเพิ่งสำลักออกมา... ข้าหวังว่าท่านจะเก็บมันไว้ตรวจสอบ เพราะนั่นคือหลักฐานว่ามีใครบางคนในคุกนี้ กำลังพยายามปิดปากเขาด้วยพิษที่ไม่มีกลิ่น" เซียวจ้านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเงาร่างทาบทับร่างของหลินเยว่ กลิ่นจันทน์หอมอ่อนๆ ที่ติดตัวเขาทำให้นางรู้สึกวูบไหว เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า "เจ้าเป็นใครกันแน่ หลินเยว่? ข้าจำได้ว่าสตรีตระกูลหลินไม่เคยมีใครที่มีวิชาแพทย์ที่น่าทึ่งเช่นนี้มาก่อน" หลินเยว่แค่นยิ้มที่มุมปาก ในใจคิดถึงหลินเหวินที่คงกำลังนั่งกระวนกระวายอยู่ในเรือนใหญ่ "ข้าก็แค่สตรีที่ถูกทอดทิ้ง จนต้องเรียนรู้ที่จะรักษาชีวิตตัวเอง... และคนที่จะมีค่าพอให้ข้าต้องช่วยชีวิต" ทว่าในตอนนั้นเอง หัวหน้าผู้คุมที่เพิ่งฟื้นได้สติก็คว้าข้อมือของหลินเยว่ไว้แน่น ดวงตาที่เบิกกว้างสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด เขาพยายามจะพูดอะไรบางอย่างที่ทำให้นางถึงกับหน้าถอดสี "พระชายา... ท่านอ๋อง... อย่า... อย่าให้คนของหลินเหวินรู้ว่าข้ายังไม่ตาย... เพราะคนที่สั่งให้ข้าใส่ยาพิษในอาหารท่าน... ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือ..." เขายังพูดไม่ทันจบ ลูกดอกอาบยาพิษก็พุ่งทะลุความมืดเข้ามา ปักเข้าที่กลางอกของเขาทันที! หลินเยว่เบิกตากว้าง เลือดสีดำคล้ำพุ่งกระฉูดเปรอะเปื้อนอาภรณ์ของนาง เซียวจ้านพุ่งตัวเข้ามาคว้าไหล่นางไว้ทันท่วงที แต่ทว่าในขณะที่สายตาเขากำลังจับจ้องไปที่คนร้ายที่หนีไปได้ เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบางสิ่งที่หลินเยว่ถืออยู่ในมือ... มันคือเข็มเงินเล่มเดิมที่นางใช้รักษา แต่อันที่จริงแล้ว มันถูกทำสัญลักษณ์ด้วยตราประจำตระกูลที่สาบสูญไปเมื่อสิบปีก่อน ตราสัญลักษณ์... ที่มีเพียง 'คนรัก' ของเขาเท่านั้นที่ครอบครอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ดอกโบตั๋นพันปี" แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ!