เนรเทศสู่แดนไกล

“เจ้าว่าอย่างไรนะ? ท่านพ่อถึงกับยอมลงนามในฎีกาเนรเทศครอบครัวเราเพียงเพื่อรักษาหน้าตาของตระกูลหลินเชียวหรือ?” เสียงของหลินเยว่ไม่ได้สั่นเครือ แต่มันราบเรียบจนน่าขนลุก เธอจ้องมองเอกสารตราประทับสีแดงฉานที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ในเรือนกักตัว ความเจ็บปวดจากการถูกทรมานด้วยกงเล็บเหล็กที่ข้อมือยังคงฝากริ้วรอยจางๆ ไว้ แต่ความเจ็บที่แล่นริ้วในใจยามนี้กลับรุนแรงกว่าหลายเท่า หลินเหวิน ในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองประณีต เดินนวยนาดเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมฟุ้งของดอกเหมยจากตัวนางทำเอาหลินเยว่อยากจะอาเจียน นางแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความสมเพชและหยามเหยียด “ท่านพ่อหรือ? ไม่ใช่ท่านพ่อหรอก พี่หญิง… เป็นข้าต่างหากที่โน้มน้าวให้ท่านเลือกทางออกนี้” หลินเหวินโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู “หากท่านยังอยู่ในเมืองหลวง ต่อให้ข้ามีขุนนางหนุนหลังมากมายเพียงใด แต่ฝีมือการรักษาของท่านก็อาจทำให้ ‘ความลับ’ ในเรื่องการใช้ยาพิษของข้าถูกขุดคุ้ยได้ การส่งท่านไปตายในดินแดน ‘หุบเขาอเวจี’ ที่ซึ่งโรคร้ายกัดกินผู้คนจนร่างเปื่อยเน่า… นั่นแหละคือบทสรุปที่เหมาะกับ ‘หมอหญิงผู้ทรงคุณธรรม’ อย่างท่านที่สุด” หลินเยว่ไม่ตอบโต้ เธอเพียงแต่กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความทรงจำในฐานะศัลยแพทย์มือหนึ่งในโลกอนาคตฉายชัดขึ้นมา เธอเคยสูญเสียคนไข้บนเตียงผ่าตัดเพราะความล้มเหลวของอุปกรณ์ ความรู้สึกผิดนั้นกัดกินเธอมาตลอดชีวิต แต่ ณ วินาทีนี้ ในโลกที่ความยุติธรรมถูกบดขยี้ด้วยอำนาจมืด เธอจะไม่ยอมให้ใครมาตัดสินชีวิตเธออีก “หุบเขาอเวจีงั้นหรือ?” หลินเยว่เค้นเสียงหัวเราะเบาๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างของน้องสาวต่างมารดา “ถ้าข้าต้องไปที่นั่น ข้าจะถือว่านั่นคือสนามรบใหม่ของข้า จำไว้ให้ดีหลินเหวิน… โรคระบาดอาจฆ่าคนได้ แต่ ‘ความรู้’ ในหัวของข้าจะไม่มีวันตายตามท่านไป” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของทหารองครักษ์ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน เสียงโซ่ตรวนที่กระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ ขบวนเนรเทศถูกจัดขึ้นอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาดั่งม่านหมอกแห่งความสิ้นหวัง การเดินทางมุ่งหน้าสู่ชายแดนตะวันตกเต็มไปด้วยความทารุณ สภาพของครอบครัวหลินที่เคยสูงส่งบัดนี้ไม่ต่างจากนักโทษเดนตาย อาหารแห้งที่มีเพียงแป้งผสมทรายและน้ำดื่มที่ขาดแคลนทำให้บิดาของเธอทรุดหนักลงทุกขณะ หลินเยว่ใช้เศษผ้าที่ขาดวิ่นพันแผลให้คนในครอบครัว มือของเธอที่เคยจับมีดผ่าตัดด้วยความแม่นยำ บัดนี้ต้องคอยจัดกระดูกและห้ามเลือดด้วยสมุนไพรพื้นบ้านที่เธอเก็บได้ตามรายทาง ในคืนที่สามของการเดินทาง เมื่อขบวนหยุดพักลง ณ เพิงพักร้างกลางป่าลึก ความเงียบสงัดก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกีบม้าที่ควบตะบึงเข้ามาล้อมกรอบ “หยุด!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ทหารองครักษ์ของเมืองหลวงพากันก้มหัวด้วยความหวาดเกรง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลนั่งอยู่บนหลังม้าอาชาสีเพลิง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของเขาเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว นั่นคือ ‘เซียวจ้าน’ ท่านอ๋องผู้คุมทัพชายแดน สายตาของเขาหยุดลงที่ร่างของหลินเยว่ที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผลให้บิดา เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย ความเย่อหยิ่งและนิ่งสงบของนางทำให้เขารู้สึกขัดใจ “เจ้าคือบุตรีตระกูลหลินที่ถูกเนรเทศมาเพราะคดีวางยาพิษ?” เซียวจ้านถาม เสียงของเขาเย็นเยียบ หลินเยว่เงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรงๆ โดยไม่หวั่นเกรง “ข้าไม่ได้วางยาพิษ และข้ามาที่นี่เพื่อไปรักษาผู้คน ไม่ใช่มาเพื่อรับโทษทัณฑ์ที่ข้าไม่ได้ก่อ ท่านอ๋อง… หากท่านมาเพื่อประหารข้า ก็ลงมือเถิด แต่อย่าได้ดูแคลนวิชาชีพที่ข้าแบกรับมา” มุมปากของเซียวจ้านกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็น—เขากระโดดลงจากหลังม้าแล้วเดินตรงเข้าไปหานาง ก่อนจะคว้าข้อมือของเธอขึ้นมาตรวจสอบ ลมหายใจของเขาที่รดรินอยู่ใกล้ๆ ทำให้หลินเยว่ชะงัก “รักษาผู้คนงั้นหรือ?” เขากระซิบเสียงต่ำ “ในหุบเขาอเวจีไม่มีคนให้เจ้ารักษา มีแต่คนตายที่รอวันฝัง หากเจ้าแน่จริง… จงแสดงให้ข้าเห็นว่าเจ้าจะรักษา ‘โรค’ ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้องได้อย่างไร” เขากระชากแขนเสื้อของตัวเองขึ้น เผยให้เห็นรอยปื้นสีดำประหลาดที่ลามขึ้นมาจากข้อมือถึงลำคอ มันคือพิษจากศัตรูที่หมอหลวงทุกคนต่างส่ายหน้าหนี “เจ้าเหลือเวลาอีกแค่สามวันก่อนจะถึงที่หมาย ถ้าเจ้าทำไม่ได้… ทั้งครอบครัวเจ้าต้องตายที่นั่นตามคำสั่งของข้า” เซียวจ้านสะบัดมือทิ้งแล้วหันหลังกลับ แต่ก่อนที่เขาจะขึ้นม้า เขาก็หยุดฝีเท้าลงแล้วพูดทิ้งท้าย “หวังว่าเจ้าจะมีความสามารถสมกับปากที่กล้าหาญนั่น เพราะตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ข้าจะเฝ้าดูเจ้าอยู่ทุกฝีก้าว… ในฐานะเชลยส่วนตัวของข้า” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "ดอกโบตั๋นพันปี" แล้วพบกันในบทถัดไปค่ะ!