พบพานท่ามกลางหิมะ

“หากท่านคิดว่าการเป็นเชลยของท่านอ๋องผู้นี้จะทำให้ข้าหวาดกลัวจนต้องก้มหัวร้องขอชีวิต ท่านคงประเมินค่าของ ‘หมอ’ ผู้นี้ต่ำเกินไปแล้ว” หลินเยว่สะบัดชายกระโปรงที่เปรอะเปื้อนโคลนจากการถูกลากมายังเรือนรับรองกลางป่าชายแดน แววตาของนางนิ่งสงบ ทว่าในอกกลับเต้นรัวด้วยความกังวล นางไม่ได้กลัวความตาย แต่นางกลัวการสูญเสียโอกาสที่จะได้ใช้ความรู้ที่มีรักษาชีวิตคนในยุคสมัยที่ไร้ซึ่งเทคโนโลยี เซียวจ้านที่ยืนอยู่เบื้องหน้าในชุดสีดำสนิทราวกับกลืนไปกับความมืดของค่ำคืนอันหนาวเหน็บ เขาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เขาไม่ได้หันมามองนาง แต่กลับทรุดตัวลงนั่งบนตั่งไม้แกะสลักอย่างกะทันหัน มือแกร่งกุมเข้าที่หน้าอกแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ปากดีนัก...” เขาพึมพำ ใบหน้าที่เคยคมคายดุดันบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษสา หลินเยว่ชะงัก สายตาแพทย์มืออาชีพทำงานเร็วกว่าอารมณ์ นางสังเกตเห็นริ้วรอยสีดำคล้ำที่ลามขึ้นมาตามลำคอแกร่งภายใต้ปกเสื้อที่เผยออกเล็กน้อย ลมหายใจของเขาติดขัด เสียงครืดคราดในลำคอบ่งบอกถึงภาวะหลอดลมหดเกร็งอย่างรุนแรงจากพิษบางชนิด นางไม่รอช้า ก้าวเข้าไปหาเขาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความเย่อหยิ่งถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดของศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน “ถอยออกไป!” เซียวจ้านตวาด แต่แรงนั้นแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “ถ้าท่านยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อมาเฝ้าดูข้าในวันพรุ่งนี้ ก็อย่าขยับ” หลินเยว่กดไหล่เขาให้นั่งนิ่ง นางไม่ได้สนใจคำสั่งของเขา มือเรียวบางดึงปิ่นปักผมอันหนึ่งออกมาด้วยความชำนาญ ก่อนจะคว้าข้อมือหนาของเขาขึ้นมาตรวจชีพจร จังหวะการเต้นนั้นผิดปกติ... มันไม่ใช่พิษทั่วไป แต่มันคือการแทรกซึมของสารพิษที่ทำลายระบบประสาทอย่างช้าๆ บรรยากาศรอบตัวบีบคั้น หิมะนอกหน้าต่างเริ่มโปรยปรายลงมาเงียบเชียบ ทว่าภายในห้องกลับร้อนระอุด้วยความตึงเครียด หลินเยว่เปิดถุงย่ามที่นางได้รับอนุญาตให้นำติดตัวมาได้ นางหยิบเอา ‘มีดผ่าตัดเล่มจิ๋ว’ ที่ดัดแปลงมาจากเครื่องมือเย็บปักถักร้อยออกมา “เจ้าจะทำอะไร?” เซียวจ้านถาม พยายามจะขัดขืน แต่พิษร้ายที่ไหลเวียนในกายทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น “ช่วยชีวิตท่าน หรือหากท่านจะมองว่าเป็นการฆาตกรรม ก็ตามใจ” นางกดจุดที่ต้นคอของเขาอย่างแม่นยำจนเซียวจ้านหมดสติไปชั่วขณะ ก่อนจะใช้ปลายมีดกรีดลงบนผิวหนังที่คล้ำดำ เลือดสีดำเข้มไหลซึมออกมา นางรีบใช้สมุนไพรที่พกติดตัวมาบดขยี้ด้วยฟันกรามแล้วพอกลงบนแผล มืออีกข้างสอดประสานเข้ากับนิ้วของเขา ถ่ายทอดความอบอุ่นและตรวจสอบการทำงานของหัวใจผ่านผิวหนัง นาทีแล้วนาทีเล่าที่ผ่านไป ราวกับชั่วนิรันดร์ หลินเยว่เหงื่อซึมตามไรผม ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางที่ไม่ได้พักผ่อนถาโถมเข้ามา แต่นางยังคงเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของสีผิวบริเวณแผลจนกระทั่งมันเริ่มจางลงเป็นสีแดงปกติ เมื่อลมหายใจของเซียวจ้านกลับมาสม่ำเสมอ หลินเยว่ถึงกับทรุดลงนั่งข้างๆ ลมหายใจของนางหอบถี่ แสงจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหววูบวาบเผยให้เห็นใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูสงบลงอย่างประหลาด แม้ในยามหลับใหล คิ้วของเขายังคงขมวดมุ่นราวกับแบกรับภาระของคนทั้งแผ่นดินไว้บนบ่า นางเอื้อมมือไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าเขาออก ความรู้สึกผิดในใจที่เคยมีต่อคนไข้ในภพก่อนแวบเข้ามา หากนางช่วยเขาไม่ได้... เขาต้องตายด้วยความทรมานเช่นนี้หรือ? ทันใดนั้น มือที่นางคิดว่าไร้สติกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของนางแน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนนางต้องนิ่วหน้า เซียวจ้านลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีแววหม่นหมองจากพิษอีกต่อไป แต่มันกลับเปล่งประกายด้วยความเย็นยะเยือกและคาดคั้น เขาพลิกตัวต้อนร่างของนางจนแผ่นหลังชิดกับผนังไม้ที่เย็นจัด ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา กลิ่นอายของบุรุษที่ผ่านศึกสงครามกำจายไปทั่วร่างนาง “พิษในกายข้า... หมอหลวงจากวังหลวงยังหาทางแก้ไม่ได้ แล้วเหตุใดสตรีจากหอคณิตไร้ค่าอย่างเจ้า ถึงรู้วิธีสกัดมัน?” เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินอยู่ข้างหูหลินเยว่ ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายของนางเย็นเฉียบ “เจ้าไม่ใช่หลินเยว่... สตรีผู้โง่เขลาคนนั้นไม่มีทางมีสายตาที่ลึกล้ำราวกับมองทะลุความตายเช่นนี้... บอกข้ามาเดี๋ยวนี้ ว่าเจ้าเป็นใคร และใครส่งเจ้ามาเป็นสายลับให้กองทัพศัตรู?” เสียงฝีเท้าหนักๆ ขององครักษ์ดังขึ้นหน้าห้อง พร้อมกับเสียงกระบี่ที่ชักออกจากฝัก เตรียมพร้อมจะพังประตูเข้ามาทุกเมื่อ หลินเยว่หัวใจเต้นรัว นางรู้ดีว่าหากตอบไม่ดี ชีวิตนี้อาจจบลงด้วยคมดาบก่อนรุ่งสาง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับโชคชะตาที่ผลิบานท่ามกลางหิมะสีเลือดครับ - ดอกโบตั๋นพันปี