ศัลยกรรมความงามโบราณ

“หากหม่อมฉันพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียว ใบหน้าของพระสนมอาจเสียโฉมไปตลอดกาล... แต่หากพระสนมไม่กล้าเสี่ยง ก้อนเนื้อร้ายนี้ก็จะลุกลามจนกัดกินความงามของพระองค์ไปจนหมดสิ้น พระองค์จะเลือกสิ่งใดเพคะ?” เสียงของหลินเยว่เรียบนิ่ง ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวขณะที่เธอกำลังกวาดสายตามองผ่านดวงตาคมกริบของศัลยแพทย์ไปยังหญิงสาวตรงหน้า สตรีผู้สูงศักดิ์ในชุดผ้าไหมปักดิ้นทองที่กำลังนั่งสั่นเทาอยู่บนตั่งไม้แกะสลักคือ ‘พระสนมหลี่’ สตรีผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดในยามนี้ แต่กลับต้องเผชิญกับชะตากรรมที่โหดร้ายจากแผลเป็นอักเสบเรื้อรังที่ลำคอ ซึ่งขุนนางกังฉินและหลินเหวินพยายามป้ายสีว่าเป็นการลงทัณฑ์จากสวรรค์ พระสนมหลี่เม้มริมฝีปากจนซีดเผือด “เจ้า... เจ้าแน่ใจหรือว่าวิธีที่เจ้าเรียกว่า ‘ศัลยกรรม’ นี้ จะไม่ทิ้งรอยแผลเป็นน่าเกลียดไว้มากกว่าเดิม?” หลินเยว่ไม่ได้ตอบด้วยวาจา แต่เธอวางมีดผ่าตัดขนาดจิ๋วที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดีลงบนผ้าสะอาด เสียงเหล็กกระทบไม้ดัง ‘กริ๊ก’ เบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันในตำหนักชั้นใน ก่อนที่เธอจะหยิบขวดยาสมุนไพรที่เธอสกัดขึ้นมาเองจากความทรงจำในภพก่อนขึ้นมาเปิดฝา กลิ่นหอมเย็นของสมุนไพรหายากฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง “ศิษย์เก่าอย่างข้าไม่เคยให้สัญญาที่เลื่อนลอยเพคะ” หลินเยว่ขยับเข้าไปใกล้ กลิ่นกายหอมอ่อนๆ แบบดอกไม้ป่าของเธอกระทบจมูกพระสนม “ข้าเพียงแค่จะคืนสิ่งที่ขโมยไปจากพระองค์... ด้วยวิชาที่โลกภายนอกไม่เคยรู้จัก” ขณะที่หลินเยว่กำลังเตรียมการ เซียวจ้านที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าฉากกั้นไม้ฉลุลายก็ขยับกายอย่างกระวนกระวาย มือหนากำกระบี่คู่ใจแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาไม่ได้ห่วงเรื่องการเมือง แต่เขากังวลถึงหลินเยว่ หากการผ่าตัดครั้งนี้พลาดเพียงนิดเดียว ความแค้นขององค์ฮ่องเต้จะพุ่งตรงมาที่นางทันที “หลินเยว่...” เขาเอ่ยเสียงต่ำผ่านม่านบังตา “หากเจ้าทำไม่สำเร็จ จงออกจากวังเสียเดี๋ยวนี้ ข้าจะคอยคุ้มกันเจ้าเอง” หลินเยว่ชะงักมือไปครู่หนึ่ง หางตาของเธอเหลือบมองเงาร่างสูงใหญ่หลังฉากกั้น ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นในอก แต่เธอก็รีบสลัดมันทิ้งไป เธอต้องรักษาสมาธิ “ท่านอ๋องเพคะ... โปรดจำไว้ว่าหัตถ์เทวะไม่เคยถอยหลังกลับ” นิ้วเรียวสวยของหมอสาวเริ่มลงมืออย่างแคล่วคล่อง ทุกจังหวะของการกรีดผิวหนัง การเลาะก้อนเนื้อที่อักเสบออก และการเย็บแผลด้วยไหมละลายที่เธอผลิตขึ้นเองเป็นไปอย่างแม่นยำดุจเครื่องจักรในห้องผ่าตัดสมัยใหม่ แววตาของเธอในยามนี้ไม่เหลือเค้าโครงของสตรีผู้โอนอ่อน มีเพียงความมุ่งมั่นของแพทย์ผู้ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา ทว่า ในขณะที่เธอกำลังเย็บแผลเข็มสุดท้ายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังกระหึ่มเข้ามาในเขตพระราชฐานชั้นใน ประตูตำหนักถูกผลักออกอย่างแรง! “หยุดมือเดี๋ยวนี้!” เสียงของหลินเหวินดังแทรกความเงียบเข้ามาพร้อมกับขุนนางอาวุโสฝ่ายราชเลขา “ท่านอ๋อง! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ท่านปล่อยให้หญิงชาวบ้านคนนี้มาทรมานพระสนมถึงในห้องบรรทมได้อย่างไร!” หลินเยว่ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เธอเพียงแค่กดปากแผลแน่นขึ้นอีกนิด มือยังคงนิ่งสนิท “หากข้าหยุดตอนนี้ พระสนมจะตกเลือดจนสิ้นพระชนม์ภายในสามลมหายใจ... ท่านจะรับผิดชอบชีวิตนี้ไหวหรือ คุณหนูหลิน?” หลินเหวินหน้าถอดสีเมื่อเห็นเลือดสีแดงฉานบนผ้ากอซ แต่เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ “ทุกคนจับนาง! นางกำลังจะวางยาพิษพระสนม!” ทหารองครักษ์นับสิบคนพุ่งเข้ามาในห้อง เซียวจ้านชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความเร็วเหนือแสง เสียงเหล็กกระทบกันสนั่นหวั่นไหวปกป้องร่างของหลินเยว่เอาไว้ “ใครกล้าก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว... ข้าจะถือว่าเป็นการลบหลู่พระสนม!” เซียวจ้านคำรามเสียงดุร้าย หลินเยว่ดึงเข็มสุดท้ายออก มือสั่นเล็กน้อยจากความกดดัน เธอใช้ผ้าสะอาดเช็ดรอยเลือดรอบแผลที่บัดนี้กลายเป็นเพียงเส้นด้ายบางๆ แทบมองไม่เห็น พระสนมหลี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาที่เคยหม่นแสงเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง “หยุด...” พระสนมหลี่เอ่ยเสียงแหบพร่า “ข้า... ข้าไม่รู้สึกเจ็บที่คออีกแล้ว...” ทว่าความตึงเครียดกลับพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด เมื่อพระสนมหลี่หยิบกระจกทองเหลืองขึ้นมาส่องดูใบหน้าตัวเอง แล้วกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ! ไม่ใช่เพราะแผลเป็นหายไป แต่เป็นเพราะสิ่งที่อยู่ภายใต้รอยแผลที่หลินเยว่เพิ่งผ่าตัดออกมา... มันไม่ใช่ก้อนเนื้ออักเสบธรรมดา แต่เป็นตุ๊กตาดินเผาขนาดจิ๋วที่มีเข็มปักอยู่เต็มตัว พร้อมชื่อของ ‘องค์ฮ่องเต้’ ที่สลักไว้ด้วยอักขระมนต์ดำ! หลินเหวินที่ยืนอยู่ตรงประตูถึงกับหน้าซีดเผือดจนกลายเป็นสีขาวราวกับกระดาษ ในขณะที่เซียวจ้านลดกระบี่ลงแล้วหันไปมองก้อนเนื้อนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... นี่ไม่ใช่เรื่องของการแพทย์เสียแล้ว แต่นี่คือจุดเริ่มต้นของคำว่า ‘กบฏ’ ที่มีโทษถึงประหารชีวิตเจ็ดชั่วโคตร! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ