พันธมิตรใหม่

“ยาพิษชนิดนี้ออกฤทธิ์กัดกร่อนกระเพาะอาหารโดยตรง หากข้าไม่ลงมือผ่าตัดในตอนนั้น ท่านอ๋องคงสิ้นลมไปก่อนที่พระองค์จะทันได้กล่าวคำอำลาเสียด้วยซ้ำเพคะ ไทเฮา” น้ำเสียงของหลินเยว่ราบเรียบ ทว่ามั่นคงราวกับหินผา นางไม่ได้คุกเข่าก้มหน้าหลบตาเหมือนสตรีอื่นในวังหลวง ทว่าจ้องมองใบหน้าของผู้หญิงที่ทรงอำนาจที่สุดในแผ่นดินด้วยแววตาแน่วแน่ แม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่นี่คือโอกาสเดียวที่นางจะพลิกสถานการณ์จาก 'ผู้ถูกกล่าวหา' ให้กลายเป็น 'ผู้ช่วยชีวิต' ภายในตำหนักเย็นเยียบของไทเฮา กลิ่นกำยานไม้กฤษณาอบอวลจนรู้สึกอึดอัด ไทเฮาทรงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอม เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นก้องกังวานดุจเสียงพิฆาตในความเงียบ พระนางทรงปรายพระเนตรมองร่างระหงของหมอหญิงตรงหน้า ทรงพิจารณาแผลเป็นจางๆ บนปลายนิ้วที่เกิดจากการจับมีดผ่าตัดมานับไม่ถ้วน “เจ้าอวดอ้างว่าวิชาแพทย์ของเจ้าสามารถควักเอาความตายออกมาจากร่างกายคนได้งั้นรึ หลินเยว่?” ไทเฮาตรัสสุรเสียงเย็นเยียบ “ขุนนางในราชสำนักต่างรุมประณามว่าเจ้าใช้ไสยศาสตร์ ขโมยวิญญาณท่านอ๋องไปกักขังไว้ในกรงเลือด เจ้าจะให้ข้าเชื่อถือคนนอกคอกเช่นเจ้าได้อย่างไร” “หม่อมฉันไม่ใช่นักบวช ไม่ใช่ผู้วิเศษ แต่เป็นศัลยแพทย์เพคะ” หลินเยว่ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างองอาจ “หากพระองค์ไม่ทรงเชื่อ ขอเพียงพระองค์ประทานอนุญาตให้หม่อมฉันแสดง 'หลักฐาน' ที่หม่อมฉันเก็บไว้ในตลับยาเพียงชิ้นเดียวเท่านั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ไทเฮาจะโบกพระหัตถ์เบาๆ เป็นเชิงอนุญาต หลินเยว่หยิบเอาขวดแก้วใบเล็กที่นางลอบเก็บเศษเนื้อเยื่อที่เน่าเปื่อยซึ่งผ่าออกมาจากร่างของเซียวจ้านออกมาวางไว้ตรงหน้า พระนางทรงชะโงกพระพักตร์เข้ามามอง สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นไม่ได้สวยงาม แต่มันคือความเป็นจริงของชีวิต—ความจริงที่แพทย์แผนโบราณในยุคนี้ไม่อาจเข้าถึง “นี่คือสิ่งที่กัดกินพระวรกายท่านอ๋องอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเพคะ หากหม่อมฉันไม่ตัดมันออก ต่อให้เทวดาหน้าไหนก็ไม่อาจยื้อลมหายใจพระองค์ได้ ส่วนเรื่องที่น้องสาวของหม่อมฉันและเหล่าขุนนางกราบทูล... หวังว่าพระองค์จะทรงใช้วิจารณญาณ ว่าความตายที่พระองค์ทรงหวาดกลัวนั้น จริงๆ แล้วกำลังถูกใครบางคนใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองเพื่อเข่นฆ่าผู้ที่จงรักภักดีต่อราชบัลลังก์” ไทเฮาทรงหรี่พระเนตรลง แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มสั่นไหว พระนางทรงรู้ดีว่าเซียวจ้านคือหลานรักเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ และการที่ขุนนางฝ่ายตรงข้ามพยายามบีบให้เซียวจ้านสิ้นชีพโดยอ้างเรื่อง 'การรักษาของหมอหญิง' นั้นดูผิดวิสัยคนหวังดีอย่างยิ่ง “เจ้ากำลังจะบอกว่า... เบื้องหลังเรื่องนี้มีมือมืดในวังหลวงงั้นรึ?” ไทเฮาตรัสเบาๆ แต่แฝงด้วยรังสีอำนาจ “หม่อมฉันไม่ทราบเพคะ แต่หม่อมฉันทราบดีว่าใครกันที่อยากให้หม่อมฉันตาย เพื่อที่จะได้ไม่มีใครขัดขวางการวางยาพิษในครั้งต่อไป” หลินเยว่ตอบกลับทันควัน ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความเด็ดเดี่ยว ในเสี้ยววินาทีนั้น ไทเฮาทรงแย้มพระสรวล ทว่าเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้ที่เฝ้าอยู่รอบข้างถึงกับขนลุกชัน “เจ้าช่างกล้าหาญและปากกล้าผิดกับหมอหลวงทั้งสำนักนัก ถ้าเช่นนั้น ข้าจะให้โอกาสเจ้า... แต่จงจำไว้ว่าหากท่านอ๋องอาการทรุดลงแม้แต่นิดเดียว หัวของเจ้าจะต้องวางอยู่บนพานแทนตำรายาของเจ้า” “น้อมรับพระบัญชาเพคะ” หลินเยว่ค้อมศีรษะลงด้วยความเคารพ นางก้าวออกจากตำหนักด้วยหัวใจที่เบาหวิว ทว่าเมื่อพ้นเขตพระราชฐานชั้นใน ร่างที่รออยู่ในเงามืดของระเบียงทางเดินก็ทำให้เท้าของนางหยุดชะงัก หลินเหวิน... น้องสาวต่างมารดาที่ควรจะไปเฉลิมฉลองชัยชนะกับการใส่ร้ายนางในจวน กำลังยืนกอดอกด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย “พี่หญิง ท่านคิดว่าไทเฮาจะช่วยท่านได้นานแค่ไหนกัน?” หลินเหวินกระซิบข้างหูของนาง เสียงนั้นแหลมคมดุจเข็มพิษ “ท่านลืมไปแล้วหรือว่า... ยาพิษที่ข้าให้ท่านอ๋องเสวยไปในวันก่อน มิได้มีเพียงชนิดเดียว แต่ยังมี 'ยาถอนพิษปลอม' ที่ข้าเพิ่งสลับเปลี่ยนไปในหีบยาของท่านเมื่อครู่... คืนนี้ท่านอ๋องจะต้องสิ้นพระชนม์ด้วยฝีมือของท่านเอง เตรียมตัวรับโทษประหารเจ็ดชั่วโคตรได้เลย!” หัวใจของหลินเยว่หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นางหันขวับกลับไปมองที่หีบยาของตนเอง แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้ก้าวเท้าเดินออกไป ร่างสูงสง่าในชุดสีดำสนิทที่แฝงตัวอยู่บนหลังคาเหนือศีรษะของทั้งคู่ก็กระโดดลงมาขวางหน้าหลินเหวินไว้ด้วยกระบี่เล่มยาวที่จ่ออยู่ที่ลำคอระหงของนาง “ใครบอกเจ้าว่าข้ากินยาในหีบนั่น?” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของเซียวจ้านดังขึ้น พร้อมกับสายตาที่มองหลินเหวินราวกับมองมดปลวกที่น่ารังเกียจ ดวงตาของหลินเหวินเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ในขณะที่หลินเยว่แทบหยุดหายใจเมื่อเห็นว่าเซียวจ้านไม่ได้อ่อนแออย่างที่ทุกคนเข้าใจ แต่เขากลับยืนหยัดด้วยร่างกายที่แข็งแรงเกินคาดหมาย... ราวกับเขารอให้แผนการชั่วร้ายนี้เผยตัวออกมาด้วยตนเอง “ท่าน... ท่านควรจะสิ้นชีพไปแล้ว!” หลินเหวินแผดเสียงอย่างคลุ้มคลั่ง “ความตายของข้าคือสิ่งที่เจ้าปรารถนา แต่ความโง่เขลาของเจ้า... คือสิ่งที่กำลังจะส่งตัวเจ้าไปลงนรก” เซียวจ้านหันมาสบตาหลินเยว่ แววตาของเขาอ่อนแสงลงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาดุดัน “หลินเยว่... เรื่องที่เหลือ เจ้าจะจัดการอย่างไรกับ 'มิตรใหม่' ของเจ้าคนนี้ดี?” การเดินทางที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตาย เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นในเงามืดของรัตติกาลที่ไม่มีใครล่วงรู้! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ