การลอบสังหาร

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากให้หัวใจตัวเองหยุดเต้นไปเสียก่อน” น้ำเสียงของหลินเยว่สั่นพร่า ทว่าแววตาของศัลยแพทย์สาวกลับแน่วแน่ราวกับถูกหล่อหลอมด้วยเหล็กกล้า มือของนางเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตสีแดงฉานที่ไหลทะลักออกมาจากแผลฉกรรจ์บนหน้าอกแกร่งของเซียวจ้าน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วรถม้าที่สั่นไหวอย่างรุนแรงจากการหักเลี้ยวหลบหลีกคมกระบี่ของเหล่านักฆ่าในเงามืด “เจ้า... ยังต้องรักษาคน... อีกมาก” เสียงของท่านอ๋องผู้เย่อหยิ่งแหบพร่า ใบหน้าคมสันที่เคยเฉยชาบัดนี้ซีดเผือดราวกับแผ่นกระดาษ เขาพยายามยกมือขึ้นเพื่อห้ามเลือด แต่กลับไร้เรี่ยวแรงจนหล่นร่วงลงข้างกาย “หุบปากเสียท่านอ๋อง!” หลินเยว่ตวาดลั่น แม้ดวงตาจะคลอด้วยหยาดน้ำใสแต่นางก็ไม่ปล่อยให้มันร่วงหล่น นางคว้าเข็มเงินและชุดเครื่องมือผ่าตัดขนาดพกพาที่นางทำขึ้นเองออกมาจากห่อผ้า มือเรียวบางขยับอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ปลายเข็มปักลงบนจุดชีพจรเพื่อสกัดกั้นการไหลของเลือด ในขณะที่จิตใจของนางกำลังต่อสู้กับความทรงจำอันเลวร้ายในภพก่อน... ภาพที่คนไข้สิ้นใจคาเตียงผ่าตัดย้อนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง *‘ไม่ได้การ... ข้าจะเสียเขาไปไม่ได้’* “จวนจะถึงค่ายทหารแล้ว อดทนไว้!” นางตะโกนสั่งองครักษ์ที่ควบม้าอยู่ด้านนอก ในขณะที่ด้านนอกนั่น เสียงเหล็กกระทบเหล็กดังสนั่นหวั่นไหว ดาบของนักฆ่ากลุ่มหนึ่งที่สวมชุดดำสนิทราวกับเงาปีศาจยังคงจู่โจมเข้ามาไม่หยุดหย่อน พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงแค่ชีวิตท่านอ๋อง แต่ดูเหมือนต้องการ ‘ศีรษะ’ ของผู้หญิงที่อยู่ข้างในนี้ด้วย เซียวจ้านพยายามลืมตาขึ้นมองใบหน้าของสตรีที่เขาเคยปรามาสว่าอ่อนแอ แววตาสั่นระริกแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นนั้นกำลังทำให้นางดูงดงามราวกับเทพธิดาที่ฉุดรั้งเขาขึ้นมาจากขุมนรก “หลินเหวิน... นางไม่ยอมหยุด... ใช่หรือไม่?” เขาพึมพำผ่านริมฝีปากที่แห้งแตก หลินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง กัดริมฝีปากจนห้อเลือด “เรื่องของนางไว้ทีหลัง ตอนนี้ท่านมีหน้าที่เดียวคือมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อตอบคำถามข้า!” ทันใดนั้น เสียงลูกธนูแหวกอากาศดัง ‘ฟิ้ว’ ก่อนจะปักฉึกเข้าที่ผนังรถม้าจนไม้แตกร้าว เศษไม้กระเด็นเข้าที่ไหล่ของหลินเยว่ แต่นางหาได้สนใจไม่ นางดึงมีดผ่าตัดเล่มเล็กออกมาเตรียมพร้อมสำหรับการขุดเศษเหล็กที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อเยื่อของเขา นี่ไม่ใช่การรักษาในโรงพยาบาลที่มีเครื่องมือครบครัน แต่นางต้องทำ... ต้องทำเพื่อช่วยชีวิตชายผู้ที่เอาตัวเข้ามาบังคมธนูพิษนั่นเพื่อช่วยนาง “หากข้าเป็นอะไรไป...” เซียวจ้านคว้าข้อมือนางไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เขากดทับมานาน “แผนที่... ในแขนเสื้อ... ส่งให้แม่ทัพใหญ่... อย่าให้ถึงมือขุนนางกังฉินเหล่านั้นเด็ดขาด” “ข้าไม่รับคำสั่งคนตาย!” หลินเยว่ตวาด น้ำตาที่อดกลั้นไว้หยดลงบนบาดแผลของเขา นางกดผ้าพันแผลลงไปอย่างแรงจนเซียวจ้านต้องกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวด ภายนอกรถม้า เสียงการต่อสู้เริ่มเงียบสงัดลงอย่างผิดปกติ ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมแทนที่เสียงโห่ร้องฆ่าฟัน หลินเยว่หยุดมือ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลแล่นปราดไปทั่วร่าง นางค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่ซ่อนไว้ใต้เบาะที่นั่ง ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปผ่านม่านหน้าต่างที่ขาดวิ่น ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นางต้องกลั้นหายใจ... องครักษ์ของท่านอ๋องทุกคนนอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นดิน ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ มีเพียงร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดคลุมสีเทาเข้มยืนหันหลังให้นาง มือถือกระบี่ที่อาบไปด้วยเลือดสดๆ “หมอหญิงหลิน... ช่างมีความพยายามดียิ่งนัก” เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้น ร่างนั้นค่อยๆ หันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าที่สวมหน้ากากครึ่งซีก แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยไอสังหารและกลิ่นอายของยาพิษที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี หลินเยว่หัวใจหล่นวูบ นางจำคนผู้นี้ได้แม่นยำ เขาคือเงาฝีมือฉกาจที่หลินเหวินส่งมา! แต่สิ่งที่ทำให้หลินเยว่ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่การปรากฏตัวของนักฆ่าผู้นี้... หากแต่เป็นสิ่งที่เขากำลังถืออยู่ในมืออีกข้าง มันคือปิ่นปักผมหยกสีมรกต... ปิ่นที่นางมอบให้กับพี่สาวต่างมารดาอย่าง 'หลินเหวิน' เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อหลายปีก่อน ทว่าบัดนี้ ปิ่นเล่มนั้นกลับหักครึ่ง และมีคราบเลือดติดอยู่ “เจ้า... เจ้าฆ่านางหรือ?” หลินเยว่เค้นเสียงถามด้วยความสับสน ชายชุดเทาแค่นหัวเราะ “นางเป็นคนจ้างข้า... แต่ดูเหมือนว่านางจะประเมินค่าจ้างของตนเองต่ำไปหน่อย สำหรับความลับที่นางรู้เกี่ยวกับเจ้า... นายเหนือหัวของข้าจึงตัดสินใจว่า ‘กำจัด’ ทิ้งดีกว่า” เขาก้าวเข้ามาใกล้รถม้าเรื่อยๆ “ส่งตัวอ๋องเซียวมาให้ข้า แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป... ในฐานะที่เจ้ามีฝีมือทางการแพทย์ที่น่านับถือ” หลินเยว่หันกลับไปมองเซียวจ้านที่นอนหายใจรวยรินอยู่ด้านหลัง ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับฆาตกรด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาของนักล่าที่พร้อมจะปกป้องสิ่งที่ตนเองรัก แม้นางจะต้องสังหารคนด้วยมือคู่นี้ก็ตาม นางหยิบขวดแก้วเล็กๆ บรรจุผงสีขาวพิษร้ายที่นางปรุงขึ้นเองไว้ในซอกนิ้ว แล้วแสยะยิ้มที่เย็นเยียบกว่าอากาศหนาวเหน็บ “ท่านต้องการชีวิตเขาหรือ? เช่นนั้นก็เข้ามาเอาเองเถอะ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ว่าข้าไม่ได้เตรียมตัวมาเพื่อรักษา... แต่เตรียมมาเพื่อ 'ชำแหละ'!” ทุกการเดินทางมีความหมายเสมอ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ