สายลับในเงามืด

“ถ้าเจ้ากล้าก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องยาไปอีกเพียงครึ่งก้าว ข้าจะถือว่าขโมยที่แฝงตัวอยู่ในจวนอ๋องผู้นี้ คือศัตรูที่ต้องรับโทษสถานหนักตามกฎอาญาแผ่นดิน” น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลังของหลินเยว่ ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องปรุงยา ร่างบางในชุดสีขาวสะอาดตาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย มือเรียวบางที่เคยถือมีดผ่าตัดในโลกก่อน บัดนี้กำลังถือโคมไฟหยกประคองไว้ในระดับสายตา แสงไฟวับแวมเผยให้เห็นใบหน้าที่นิ่งสงบ ทว่าแววตากลับคมกริบดุจคมดาบ เงาสีดำในชุดรัดกุมชะงักงัน ทันใดนั้น ร่างนั้นก็พุ่งตัวผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้ออกไปอย่างรวดเร็วราวกับค้างคาว “คิดจะหนีหรือ?” หลินเยว่แค่นยิ้ม เธอไม่ได้ไล่ตามไปโดยพลการ แต่กลับกดกลไกใต้โต๊ะทำงานที่เธอเป็นคนออกแบบไว้เอง แรงดีดของหน้าไม้ขนาดจิ๋วพุ่งผ่านอากาศไปอย่างแม่นยำ ฝังเข้าที่แขนเสื้อของเงาดำร่างนั้นจนสะดุดล้มลงในสวนหินข้างห้องยา หลินเยว่ก้าวออกไปอย่างใจเย็น จังหวะการเดินมั่นคงไร้ความตื่นตระหนก เธอไม่ใช่นางเอกนิยายในโศกนาฏกรรมที่ต้องรอให้พระเอกมาช่วย แต่เธอคือหมอที่ปกป้อง ‘เครื่องมือหากิน’ และ ‘ชีวิต’ ของคนไข้ด้วยมือของเธอเอง เมื่อเธอเดินไปถึง ร่างในชุดดำพยายามยันกายลุกขึ้น แววตาที่ลอดผ่านผ้าปิดหน้าดูตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นหลินเยว่เดินเข้ามาใกล้ กลับเปลี่ยนเป็นความอาฆาตมาดร้าย “เจ้ามันหมอที่เอาแน่เอานอนไม่ได้! สูตรยาลับนั่นไม่ใช่สิ่งที่หญิงสาวที่วันๆ เอาแต่เล่นแร่แปรธาตุจะครอบครองได้ มันคือสมบัติที่ควรอยู่ในมือของคนที่รู้คุณค่าจริงๆ” เสียงที่เล็ดลอดออกมานั้นดัดจนแหบพร่า ทว่าแววตาที่สั่นไหวของอีกฝ่ายกลับฟ้องว่ากำลังหวาดกลัว หลินเยว่ก้มลงมองกระดาษสาที่เปื้อนคราบหมึกในมืออีกฝ่าย เธอถอนหายใจออกมาแผ่วเบา “สูตรยานี้ เจ้าอ่านออกกี่คำ? เจ้าแยกความต่างระหว่าง ‘รากบัวหลวง’ กับ ‘เหง้าหญ้าคา’ ออกด้วยวิธีดมกลิ่นหรือไม่?” คำถามที่ดูไร้สาระแต่กลับจี้จุดตายทำให้อีกฝ่ายนิ่งอึ้งไป หลินเยว่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ในกระดาษแผ่นนั้น ข้าเขียนสมการเคมี… ไม่สิ สูตรยาผสมสารสกัดจากพืชที่มีความเข้มข้นเฉพาะ ถ้าเจ้าเอาไปปรุงโดยไม่รู้อัตราส่วนและการควบคุมอุณหภูมิ ผลที่ได้ไม่ใช่ยาพิษก็คือระเบิดเวลาดีๆ นี่เอง” “เจ้าขู่ข้า!” คนชุดดำตวาดเสียงหลง “ข้าไม่เคยขู่ใคร ข้าบอกความจริงด้วยฐานะของหมอ” หลินเยว่ขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ก่อนจะกระชากผ้าปิดหน้าของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าที่คุ้นตาของบ่าวรับใช้คนสนิทข้างกายหลินเหวินปรากฏขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของคนร้าย “หวงอี้… เจ้ากล้าหักหลังจวนอ๋องเพื่อเศษเงินของตระกูลหลินเชียวหรือ?” หลินเยว่รำพึง สายตามองสำรวจไปทั่วใบหน้าของหญิงสาว “หรือว่าไม่ใช่แค่เศษเงิน… แต่เป็นสิ่งที่แลกมาด้วยความรุ่งโรจน์บนความพินาศของผู้อื่น?” ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มองครักษ์ก็ดังใกล้เข้ามา เซียวจ้านปรากฏตัวขึ้นในชุดคลุมสีเข้ม ร่างสูงใหญ่ของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาลทันทีที่ก้าวเข้าสู่รัศมีของเหตุการณ์ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองมาที่หลินเยว่ก่อนจะหยุดลงที่ร่างของหวงอี้ “ท่านอ๋อง… หม่อมฉันเพียงแค่มาทำความสะอาดห้องยาตามหน้าที่ แต่หมอหลวงหลินกลับกล่าวหาว่าหม่อมฉันเป็นหัวขโมย!” หวงอี้เปลี่ยนท่าทีทันควัน นางร้องไห้คร่ำครวญราวกับถูกกลั่นแกล้ง เซียวจ้านไม่ได้ตอบรับคำร้องนั้น เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้หลินเยว่ กลิ่นจันทร์หอมอ่อนๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับกลิ่นสมุนไพรบนตัวหญิงสาว เขาขยับเข้ามาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหูของเธออย่างจงใจ “เจ้าเป็นหมอที่เก่งกาจ แต่ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่างานสกปรกแบบนี้ ให้เป็นหน้าที่ของคนในกองทัพ” เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่อ่านยาก “เหตุใดต้องเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง?” หลินเยว่ถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว สบตาที่เย็นชาของเขาอย่างไม่เกรงกลัว “หากข้าไม่ลงมือเอง สิ่งที่ข้าหวงแหนที่สุดอาจตกไปอยู่ในมือของคนโง่เขลาเสียก่อน ท่านอ๋อง… ท่านเองก็น่าจะรู้ดีว่าศัตรูของเราไม่ได้มีแค่คนในเงา แต่มีคนที่ซ่อนตัวอยู่ในแสงสว่างด้วย” บรรยากาศรอบข้างเงียบงันลงทันที องครักษ์ทุกคนคุกเข่าลงด้วยความกดดัน เซียวจ้านหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะคว้าข้อมือของหลินเยว่ไว้แน่น “ถ้าเจ้าจะสู้กับความมืด… เจ้าต้องมีเกราะที่แข็งแกร่งกว่านี้” เขาโน้มตัวลงกระซิบ “และเกราะนั้น… ข้าจะเป็นผู้มอบให้เจ้าเอง” ในวินาทีนั้นเอง เสียงลูกธนูแหวกอากาศดังสนั่นหวั่นไหว ปักเข้าที่ต้นไม้ข้างกายของพวกเขาทั้งสอง ร่างของหวงอี้ที่คุกเข่าอยู่กลับตัวเกร็งกระตุก ก่อนที่นางจะล้มฟุบลงกับพื้น เลือดสีดำไหลซึมออกมาจากมุมปาก หลินเยว่รีบพุ่งเข้าไปตรวจชีพจร แต่กลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเธอดึงกระดาษสาที่หวงอี้กำแน่นออกมาดู มันไม่ใช่สูตรยาที่เธอเขียนไว้ แต่มันคือตราประทับลับของกองทัพที่ควรจะอยู่กับเซียวจ้านเพียงคนเดียวเท่านั้น และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือลายเซ็นที่ปรากฏอยู่บนตราประทับนั้น… เป็นลายมือของท่านอ๋องเอง! สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว ในขณะที่ความสงสัยเริ่มกัดกินความเชื่อใจที่เพิ่งสร้างขึ้นมาเพียงน้อยนิด... ใครกันแน่ที่เป็นผู้บงการเงา และใครกันแน่ที่กำลังใช้พวกเขาเป็นเบี้ยในกระดานหมากนี้? ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและรักษาสัญญาใจไปกับ 'ดอกโบตั๋นพันปี' นะคะ