รอยต่อของความจริง

"ถ้าคุณคิดว่าการทำลายกระจกจะทำให้คุณหลุดพ้นจากผมได้ ริน... คุณคงลืมไปว่าคนในกระจกต่างหากที่เป็นฝ่ายมองดูคุณอยู่ตลอดเวลา" เสียงของศิลาดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่งในห้องนั่งเล่นที่มืดสลัว รินไม่ได้หันไปมอง เธอจ้องมองเศษกระจกบานที่เก้าที่แตกละเอียดอยู่แทบเท้า ความเงาของมันไม่ได้สะท้อนภาพห้องนั่งเล่นที่ควรจะเป็น แต่มันกลับสะท้อนภาพท้องฟ้าสีเลือดที่กำลังละลายลงมาเหมือนสีน้ำที่ถูกน้ำฝนชะล้าง—โลกภายนอกกำลังบิดเบี้ยว รอยร้าวบนผนังไม่ได้เกิดจากโครงสร้างบ้าน แต่เกิดจากรอยแยกของจิตใต้สำนึกที่เธอกำลังสูญเสียการควบคุม รินทรุดตัวลงนั่ง กรีดนิ้วผ่านเศษกระจกที่คมกริบจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นไม้ แต่สิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือ เลือดนั้นไม่ได้หยดลงที่พื้น แต่มันกลับไหลย้อนขึ้นไปบนอากาศ กลายเป็นเส้นสายที่วาดลวดลายประหลาดคล้ายกับแผนที่ที่เธอคุ้นเคย... แผนที่ของบ้านในวัยเด็กที่เธอจำไม่ได้ว่าอยู่ที่ไหน "คุณพยายามจะกลบเกลื่อนร่องรอยด้วยความบ้าคลั่งงั้นหรือคะ?" รินเอ่ยขึ้นเบาๆ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเยือกเย็น เธอไม่ยอมหันกลับไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่หลังโซฟา "ศิลา... นายบอกว่านายเป็นหมอ แต่นายกำลังทำให้ฉันกลายเป็นคนไข้ที่ไม่มีวันหายดี" ศิลาเดินก้าวเข้ามาในระยะที่แสงจากโคมไฟระย้าสลัวๆ จับไปที่ใบหน้าของเขา เขาสวมสูทสีเทาเนี้ยบกริบ แต่ทว่าเงาของเขามันยาวผิดปกติ และมันไม่ได้ทอดไปตามพื้นตามทิศทางของแสง แต่มันกลับบิดเบี้ยวชี้ไปยังทิศที่ไม่มีสิ่งของวางอยู่ "หมอมีหน้าที่รักษาอาการป่วย แต่ผมมีหน้าที่ดูแล 'ความจริง' ให้คงที่" เขาตอบพลางย่อตัวลงนั่งในระดับเดียวกับริน "รินคะ มองไปที่ผนังนั่นสิ... เห็นสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นไหม? โลกที่คุณพยายามจะเชื่อว่ามันมีอยู่จริง กำลังพังทลายลงเพียงเพราะคุณหยุดเชื่อในตัวตนของคุณเอง" รินเบิกตากว้าง ผนังห้องที่เคยมีวอลเปเปอร์ลวดลายดอกไม้กำลังลอกหลุดออกทีละแผ่น เผยให้เห็นชั้นด้านในที่เป็นเนื้อเยื่อสีขาวคล้ายผิวหนังมนุษย์ที่กำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจของเธอ นี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือความเป็นจริงที่บิดเบี้ยวไปตามความสับสนของเธอ "ฉันจำได้..." รินพึมพำ น้ำตาใสๆ ไหลอาบแก้ม เธอไม่ได้มองศิลา แต่เธอกำลังมองผ่าน 'รอยต่อ' บนผนังนั้นไปสู่ภาพความทรงจำที่แตกสลาย "ฉันไม่ได้สูญเสียความทรงจำไปเอง... แต่มีคน 'ควัก' มันออกไปจากสมองของฉัน เพื่อขังฉันไว้ในโลกจำลองนี้" "ฉลาดมาก" ศิลาแสยะยิ้ม เป็นยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่น "แล้วคุณคิดว่าใครล่ะที่ควักมันออกไป? คนที่จ้องคุณจากในกระจกทุกบาน หรือคนที่ยืนอยู่ข้างคุณในตอนนี้?" รินรู้สึกถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่รดต้นคอ ทั้งที่ศิลายังนั่งอยู่ตรงหน้าเธอห่างออกไปหลายเมตร ความตึงเครียดภายในห้องบีบคั้นจนอากาศหายไป รินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมน้ำในห้องนั่งเล่นแห่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเริ่มกลายเป็นของเหลว ภาพวาดบนฝาผนังไหลมารวมกันเป็นตัวอักษรที่อ่านไม่ออก เสียงนาฬิกาที่เคยเดินเป็นจังหวะกลับกลายเป็นเสียงคนกระซิบด่าทอ เธอกำหมัดแน่นจนเศษกระจกบาดลึกเข้าไปในเนื้อ ความเจ็บปวดช่วยให้เธอมีสติ "ถ้าฉันเป็นคนไข้ของนายจริงๆ ทำไมนายถึงมีเงาที่ขยับได้เองล่ะ ศิลา?" ศิลาชะงัก รอยยิ้มของเขาจางหายไปแทนที่ด้วยความเรียบเฉยที่น่าขนลุก เขาก้มลงมองเงาตัวเองที่บนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ราวกับว่ามีคนอื่นเข้ามาแทนที่ในร่างของเขา "คุณช่างสังเกตเกินไปนะริน... นั่นคือเหตุผลที่ผมต้อง 'ซ่อม' คุณใหม่เสมอ" ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงกริ่งประตูหน้าบ้านที่ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง—กริ่งที่เธอถอดสายออกไปตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา รินลุกขึ้นยืนด้วยความหวาดผวา แต่น่าประหลาดที่พื้นห้องใต้ฝ่าเท้าของเธอหายไป เหลือเพียงความมืดมิดที่กว้างใหญ่ไพศาล ทว่าในวินาทีที่ความมืดปกคลุม รินกลับเห็นแสงไฟจากด้านนอกลอดเข้ามาทางช่องประตู แสงนั้นสว่างจ้าจนเธอต้องหรี่ตา และที่หน้าประตูนั้น... เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ เธอคนนั้นสวมชุดเดียวกับรินเป๊ะๆ ทรงผมเดียวกัน ใบหน้าเดียวกัน... เพียงแต่ดวงตาของหญิงคนนั้นเป็นเพียงหลุมดำที่ไร้แววตา "ริน... เธอออกมาได้แล้ว" หญิงคนนั้นเอ่ยด้วยเสียงที่เหมือนกับเสียงของรินทุกประการ "อย่าไปฟังมัน... มันไม่ใช่ศิลา... มันคือกระจกที่พยายามจะสลับตัวกับเธอ" รินหันขวับไปมองศิลาที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่สิ่งที่เธอพบกลับไม่ใช่ร่างของชายหนุ่มอีกต่อไป... ร่างนั้นกลายเป็นโครงกระจกสูงตระหง่านที่มีรอยร้าวอยู่เต็มไปหมด และภายในรอยร้าวนั้นเธอมองเห็น 'ศิลา' กำลังทุบกระจกจากอีกฝั่งอย่างสิ้นหวัง ประตูหน้าบ้านถูกผลักออก... หญิงสาวในชุดแบบเดียวกันก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนเกินพอดี "ได้เวลาเปลี่ยนตัวกันแล้วนะ... ตัวจริง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดหักเหที่มืดดำที่สุดของรินนะคะ กระจกเงาต้องสาป