เงาที่เดินตาม

“คุณกำลังขีดเขียนอะไรลงไปบนความว่างเปล่ากันแน่ ริน?” เสียงของศิลาก้องสะท้อนอยู่ในโถงทางเดินที่ดูเหมือนจะยืดยาวออกไปไม่รู้จบ รินชะงักมือที่กำลังสั่นเทา นิ้วเรียวของเธอค้างอยู่กลางอากาศ ห่างจากรอยแยกของอากาศที่บิดเบี้ยวราวกับกระจกแตกร้าวไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร อากาศตรงหน้าเธอกำลังสั่นไหว ผิดรูป และดูดกลืนแสงไฟจนมืดมิดเหมือนหลุมดำขนาดจิ๋ว รินไม่หันไปมองเจ้าของเสียง เธอรู้ดีว่าศิลาอยู่ตรงนั้น เขาไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลัง แต่เขากำลังยืนอยู่ในมุมที่แสงสว่างเอื้อมไม่ถึง ราวกับว่าตัวตนของเขาถูกเย็บติดไว้กับความมืดมิดของคฤหาสน์หลังนี้ “มันไม่ได้ว่างเปล่า” รินตอบพลางพึมพำ เสียงของเธอแห้งผาก “มันมีเสียง... เหมือนเสียงคนกระซิบจากอีกฟากหนึ่งของกระจก คุณไม่ได้ยินหรือคะศิลา? หรือว่าหูของคุณมันบอดสนิทไปพร้อมกับความจริงที่คุณพยายามปิดบังฉันไว้?” ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นเย็นเยียบและราบเรียบอย่างน่าประหลาด เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้ แสงจากโคมไฟระย้าที่สั่นไหวทำให้ใบหน้าของเขาดูพร่าเลือนครึ่งหนึ่ง “คนเรามักจะได้ยินในสิ่งที่อยากได้ยิน และมองเห็นในสิ่งที่จิตใจตัวเองสร้างขึ้นมา รอยแยกนั่นน่ะเหรอ? หรือจริงๆ แล้ว มันคือรอยแยกในความคิดที่แตกสลายของเธอเองกันแน่” รินเม้มปากแน่น ความรู้สึกวิตกกังวลตีตื้นขึ้นมาจนแน่นหน้าอก เธอพยายามรวบรวมสมาธิ สายตาจ้องเขม็งไปที่รอยแยกนั้น สัญชาตญาณลึกๆ บอกเธอว่าหากเธอเอื้อมมือเข้าไปสัมผัสมัน—ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น—ความทรงจำที่หายไปในวัยเด็กของเธอจะย้อนกลับมาทวงถามความเป็นธรรม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็กลัว... กลัวว่าสิ่งที่อยู่หลังรอยแยกนั้นอาจไม่ใช่ความจริงที่สวยงาม แต่เป็นตัวตนอีกคนหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “คุณกลัวว่าถ้าฉันแตะมัน คุณจะควบคุมฉันไม่ได้อีกต่อไปใช่ไหม” รินหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอฉายแววแน่วแน่ภายใต้ความหวาดหวั่น “คุณไม่ได้เป็นจิตแพทย์ที่มาเพื่อรักษาฉัน ศิลา คุณคือผู้คุมขังที่พยายามจะลบเลือนบันทึกในกระจกบานที่เก้าทิ้งไป” ศิลาหยุดเดิน รอยยิ้มที่มุมปากของเขาหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าขนลุก “ริน... ความหวังดีมักถูกมองเป็นศัตรูเสมอเมื่อคนป่วยไม่ยอมรับว่าตัวเองกำลังละเมอ เธอคิดว่าการพังทลายของมิตินี้จะปลดปล่อยเธอได้งั้นหรือ? เธอกำลังจะทำลายเขื่อนกั้นน้ำโดยไม่สนเลยว่ามวลน้ำมหาศาลจะกวาดล้างตัวตนของเธอให้หายไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก” “อย่างน้อยการหายไปก็ดีกว่าการถูกขังอยู่ในกรงที่มองไม่เห็น!” รินตวาด พลันเธอก็ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าคลั่งที่สุด เธอไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเอื้อมมือเข้าไปหารอยแยกที่บิดเบี้ยวกลางอากาศนั้นโดยไม่รีรอ ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับความว่างเปล่าที่สั่นไหว อากาศรอบตัวก็ระเบิดออกด้วยเสียงหวีดหวิวที่ดังบาดลึกเข้าไปในแก้วหู แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มฉุดกระชากร่างของเธอเข้าไปข้างใน ภาพเหตุการณ์ในวัยเด็กที่เลือนรางพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่า—ภาพของห้องใต้ดินที่มืดมิด เสียงกรีดร้องของหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนเธอราวกับแกะ และเสียงฝีเท้าที่เดินตามหลังเธอมาเสมอในทุกความฝัน รินเบิกตากว้างขณะที่ร่างของเธอกำลังจะถูกดูดหายเข้าไปครึ่งหนึ่ง เธอหันไปมองศิลาเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อจะพบว่าชายหนุ่มไม่ได้ทำท่าทางตกใจเลยแม้แต่น้อย เขากลับยืนกอดอก มองดูเธอด้วยสายตาของคนที่เป็นเจ้าของผลงานชิ้นเอก “นั่นล่ะ ริน... เผชิญหน้ากับมันเสียที” ศิลากระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—มันไม่ได้มีความห่วงใยเจือปนอีกต่อไป มีเพียงความพึงพอใจ “เมื่อเธอก้าวข้ามผ่านเงาของตัวเองไปได้ เมื่อนั้นแหละที่ฉันจะได้ทำสิ่งที่ฉันรอคอยมาตลอด... การสลับที่ตัวตนที่สมบูรณ์แบบเสียที” รินพยายามจะดึงมือกลับ แต่กลับพบว่านิ้วของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยเงาที่ยืดออกมาจากความว่างเปล่า เธอไม่ใช่คนที่กำลังจะก้าวข้ามไป แต่กำลังจะถูกบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในกระจกบานนั้น ‘ลาก’ ออกมาแทน และในเสี้ยววินาทีก่อนที่สติจะดับวูบลง เธอก็เหลือบเห็นเงาของตัวเองที่ยืนอยู่ข้างศิลา—เงาที่มีดวงตาสีแดงฉานและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวราวกับกำลังสมเพชในความโง่เขลาของเธอ เงามืดนั้นก้าวเดินออกมาจากพื้น พลางยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เธอเงียบ แล้วเสียงที่แหบพร่าคล้ายเสียงของเธอเองก็กระซิบข้างหู “ขอบใจนะริน... ต่อจากนี้ไป ถึงตาฉันที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตในโลกของเธอแล้ว” หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ลืมว่าใครคือตัวจริงและใครคือตัวปลอมนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กระจกเงาต้องสาป