ความลวงที่หอมหวาน

"ถ้าเธอจะกรีดร้อง ก็จงกรีดร้องให้ออกมาเป็นชื่อของคนที่จะลงมือฆ่าเธอเถอะริน เพราะที่นี่ไม่มีใครได้ยินเสียงความพ่ายแพ้ของใครทั้งนั้น" ศิลานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงก่ำ มือหนาหมุนแก้วไวน์ในมือเบาๆ ของเหลวสีทับทิมหมุนวนเหมือนห้วงน้ำวนที่รอเวลาจะกลืนกินทุกอย่าง รินยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องทำงานของเขา มันไม่ใช่กระจกธรรมดา เพราะเงาสะท้อนของเธอในนั้นไม่ได้ขยับตามจังหวะการหายใจหอบถี่ของเธอ แต่มันกำลังยิ้ม... ยิ้มอย่างอ่อนหวานในชุดกระโปรงสีขาวเปื้อนคราบดินโคลนจากอดีตที่เธอพยายามลบเลือน "คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ศิลา" รินถาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่ทว่าแฝงไปด้วยความร้าวราน เธอไม่ได้มองไปที่จิตแพทย์หนุ่ม แต่มองลึกลงไปในดวงตาของ 'ตัวเอง' ในกระจกที่ดูเหมือนจะแก่กว่าและบอบช้ำกว่าที่เธอเป็น "ฉันต้องการความจริงที่เธอพยายามฝังมันไว้ใต้ซากปรักหักพังของความจำไงล่ะ" ศิลาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระทบดังหนักแน่นเหมือนค้อนพิพากษา "ลองแตะมันดูสิ... กลิ่นของดอกมะลิในวันที่ฝนตกหนักวันนั้น กลิ่นของคาวเลือดที่คละคลุ้งในห้องนั่งเล่น... เธอจำได้ไหมว่าใครเป็นคนยื่นมีดเล่มนั้นให้?" นิ้วมือของรินสั่นระริก เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสพื้นผิวที่เย็นเยียบของกระจก ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงไป ภาพตรงหน้าไม่ได้สะท้อนห้องทำงานหรูหราของศิลาอีกต่อไป แต่กลายเป็นภาพบ้านไม้เก่าคร่ำคร่าในชนบท ความทรงจำที่เธอเฝ้าเพียรพยายามจะลืมเลือนไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนที่พังทลาย ในกระจก... เธอเห็นตัวเองในวัยสิบขวบกำลังนั่งกอดเข่าอยู่ใต้โต๊ะไม้ มือเล็กๆ สั่นเทาเปื้อนสีแดงฉาน กลิ่นดอกมะลิที่อบอวลปนกับกลิ่นคาวเลือดทำให้เธออยากอาเจียน แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่เลือดที่เปรอะเปื้อนตัวเธอ หากแต่เป็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเงาของเธอในกระจกบานนั้น เงาร่างที่สูงโปร่งและสวมสูทสีเทาหม่น... ศิลา? ไม่... ไม่ใช่ศิลาในปัจจุบัน แต่เป็นใครบางคนที่ดูเหมือนเขาอย่างน่าประหลาด "อย่ามองย้อนกลับไป ริน" เสียงของศิลาในความเป็นจริงดังแทรกขึ้นมา ราวกับเขากำลังอ่านใจเธอได้ "ถ้าเธอก้าวข้ามผ่านกระจกบานนี้ไป เธอจะไม่ได้แค่เห็นความจริง เธอจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของมันตลอดกาล" "คุณอยู่ที่นั่น... คุณอยู่ที่นั่นในวันที่แม่ตายใช่ไหม?" รินหันกลับมาตวาด น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม "คุณไม่ใช่จิตแพทย์ของฉัน คุณคือพยานคนสุดท้ายในคืนนั้น!" ศิลายันกายลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยฝ่ามือที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง "การเป็นพยานไม่ใช่ความผิดริน สิ่งที่ผิดคือการที่เธอยังคงพยายามไขว่คว้าหาอดีตที่มันเน่าเฟะ เพื่อหวังจะเปลี่ยนแปลงมันด้วยมือที่เปื้อนเลือดของเธอเอง" บรรยากาศในห้องดูบิดเบี้ยวขึ้น กลิ่นดอกมะลิเริ่มรุนแรงจนเวียนหัว รินรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหาเงาสะท้อนในกระจกมากขึ้นเรื่อยๆ แรงดึงดูดมหาศาลพยายามกระชากวิญญาณของเธอเข้าไปในโลกคู่ขนานที่ความเจ็บปวดไม่มีวันสิ้นสุด เธอเห็นมือของเด็กหญิงในกระจกยื่นออกมา มันไม่ใช่ภาพสะท้อน แต่มันคือมือของตัวเธอในอดีตที่พยายามฉุดรั้งเธอเข้าไปในความมืดมิด "ช่วยด้วย... ช่วยฉันออกไปที..." เสียงกระซิบที่ดูเหมือนเสียงของเธอเองดังออกมาจากหลังกระจกบานนั้น รินกรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อเห็นภาพที่น่าสยดสยองในเงาสะท้อน ศิลากำลังก้มลงจูบที่เรือนผมของเด็กหญิงในอดีตคนนั้น พร้อมกับส่งมีดเล่มเดิมให้เธออย่างนุ่มนวล ราวกับเขากำลังสอนให้เธอหั่นเค้กในวันเกิด ไม่ใช่การส่งอาวุธสังหารให้เด็กน้อยคนหนึ่ง "เห็นไหมล่ะความลวงที่หอมหวาน..." ศิลาโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงของเขากลายเป็นกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงกว่าเดิม "เธอไม่ได้สูญเสียความทรงจำเพราะอุบัติเหตุหรอกนะริน... เธอสูญเสียมันเพราะเธอเลือกที่จะทิ้งมันไว้กับฉัน" ทันใดนั้น เสียงกระจกแตกละเอียดดังก้องไปทั่วห้อง แต่เศษกระจกที่ตกลงพื้นกลับไม่สะท้อนภาพของทั้งคู่ มันสะท้อนภาพของห้องขังแคบๆ ที่มีโซ่ตรวนระโยงระยาง และในห้องนั้น รินกำลังนั่งอยู่บนเตียงคนไข้ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของคนบ้าคลั่งรอบข้าง ในขณะที่ศิลากำลังถือแฟ้มเอกสารเดินเข้ามาหาเธอด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู รินเบิกตากว้างเมื่อเธอก้มลงมองมือตัวเองที่กำลังถือเศษกระจกแหลมคมไว้อยู่ เธอไม่ได้อยู่ในห้องทำงานของจิตแพทย์ผู้ทรงเกียรติ แต่เธอกำลังก้มลงมองใบหน้าของศิลาที่นอนจมกองเลือดอยู่แทบเท้าของเธอในสภาพไร้ลมหายใจ! "กระจกเงาต้องสาป" หวังว่าความจริงที่ถูกซ่อนไว้จะทำให้รินตาสว่างขึ้นนะคะ