การเดินทางในหมอก

“หลบไป!” รินตวาดลั่น เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเธอ แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าและเปี่ยมด้วยอำนาจสั่งการจากส่วนลึกในกะโหลกศีรษะ เธอหักพวงมาลัยรถยนต์จนสุดวงเลี้ยว ยางล้อบดเบียดกับพื้นถนนส่งเสียงแหลมสูงจนน่าหวาดเสียว แสงไฟหน้ารถไฟที่สว่างวาบราวกับดวงตาของอสูรกายหายวับไปทันทีที่เธอเบี่ยงหลบเข้าซอยแคบๆ ข้างทาง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดที่กดทับลงมาเหมือนผืนผ้าห่มที่เปียกชื้น หัวใจของรินเต้นรัวจนเจ็บไปถึงซี่โครง เธอหอบหายใจจนตัวโยน มือที่กุมพวงมาลัยสั่นเทาจนเห็นได้ชัด “แค่ภาพหลอน... มันก็แค่ภาพหลอนที่สมองของฉันปรุงแต่งขึ้นมาเอง” เธอพึมพำกับตัวเองเพื่อปลอบประโลม แต่ในกระจกมองหลัง เธอกลับไม่เห็นเงาสะท้อนของเบาะหลังที่ควรจะมี มีเพียงความว่างเปล่าที่มืดมิดและบิดเบี้ยว ราวกับว่าตัวตนของเธอเองกำลังจะหลุดลอยหายไปในรอยแยกของความจริง เธอเหยียบคันเร่งอีกครั้ง หวังเพียงจะออกจากเขาวงกตแห่งนี้ให้เร็วที่สุด ถนนสายเดิมที่ควรจะทอดไปสู่สถานีตำรวจหรือบ้านพักกลางเมืองกลับดูแปลกตาไปเสียทุกที ตึกแถวเก่าแก่ที่มีรอยร้าวบนผนังประหนึ่งรอยแผลเป็น ป้ายไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ เป็นรหัสมอร์สที่เธออ่านไม่ออก รินขับรถผ่านร้านขายของชำที่มีป้าย ‘เปิด 24 ชั่วโมง’ อยู่ถึงสามครั้งในรอบสิบนาที และทุกครั้งที่ผ่าน เธอเห็นชายคนหนึ่งนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ม้านั่งหน้าร้านเสมอ ศิลา... เขานั่งอยู่ที่นั่น เหมือนจงใจจะตอกย้ำว่าต่อให้เธอหนีไปไกลแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันหลุดออกจากกรงขังที่เขาสร้างไว้ รินตัดสินใจหักรถจอดสนิทหน้าม้านั่งนั้น เธอเปิดประตูรถออกมาด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านเหนือความกลัว “คุณต้องการอะไรกันแน่! ทำไมถนนเส้นนี้ถึงไม่มีทางออก? ทำไมคุณถึงตามฉันมาทุกที่!” ศิลาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แสงไฟจากป้ายร้านสะท้อนกับเลนส์แว่นของเขาจนมองไม่เห็นดวงตา เขาเคาะบุหรี่ในมือลงกับถังขยะ “ริน... คนเรามักจะโทษเขาวงกต เมื่อตัวเองเดินหลงทางเสียจนหาจุดเริ่มต้นไม่เจอ” “อย่ามาพูดปรัชญาบ้าๆ กับฉัน!” รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขา “คุณเปลี่ยนเมืองนี้ให้เป็นคุกใช่ไหม? คุณใช้ยา หรือใช้กลไกทางจิตวิทยาอะไรที่คุณอ้างว่าเป็นหมอหลอกลวงฉันถึงได้ทำแบบนี้!” ศิลายิ้มบางๆ แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่แสดงความเอ็นดู มันเป็นรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังรอให้เหยื่อจนมุม “มองที่ป้ายชื่อถนนนั่นสิ ริน” รินหันไปมองตามนิ้วของเขา ‘ถนนกระจกเงา’ ป้ายชื่อนั้นขึ้นสนิมเขรอะจนแทบอ่านไม่ออก “คุณบอกว่าคุณกำลังหนี... แต่ในความเป็นจริง คุณแค่กำลังวิ่งวนอยู่ในจิตใต้สำนึกที่แตกสลายของตัวเอง” ศิลาลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาทำให้รินรู้สึกตัวเล็กลงถนัดตา “คุณพยายามจะหาทางออก แต่คุณลืมไปหรือเปล่าว่า... คุณนั่นแหละที่เป็นคนล็อคกลอนประตูห้องนี้ไว้ตั้งแต่วันที่ตัวตนที่สองของคุณถือกำเนิดขึ้น” “โกหก!” “งั้นลองดูนี่” ศิลาหยิบกระจกพกพาบานเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทแล้วยื่นให้เธอ “ลองส่องดูสิว่าคนที่กำลังมองคุณอยู่... คือรินคนเดิมที่คุณรู้จักจริงๆ หรือเปล่า” รินลังเล ใจหนึ่งอยากจะปัดมันทิ้ง แต่อีกใจกลับโหยหาคำตอบที่ค้างคามานาน เธอรับกระจกนั้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ทันทีที่สายตาปะทะกับภาพสะท้อนในนั้น ความเงียบงันก็เข้าครอบงำบรรยากาศ รินไม่ได้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่วิตกกังวลอย่างที่ควรจะเป็น ในกระจก... หญิงสาวที่ชื่อรินกำลังฉีกยิ้มกว้างจนถึงใบหู แววตาของเธอดำมืดและว่างเปล่า ไม่ใช่แววตาของคนที่มีชีวิต และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... รินที่ถือกระจกอยู่ไม่ได้ยิ้ม! รินปล่อยกระจกตกลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังกังวานกึกก้องไปทั่วทั้งถนนที่ไร้ผู้คน ในวินาทีนั้นเอง เสียงแตรสัญญาณรถไฟที่ไม่มีอยู่จริงก็ดังหวีดหวิวขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังมาจากใต้เท้าของเธอเอง! พื้นถนนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเปลือกโลกกำลังจะแยกออกจากกัน ศิลาขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ยินดีต้อนรับสู่ขบวนรถไฟเที่ยวสุดท้ายนะริน... รถไฟที่ไม่ได้พาคุณกลับบ้าน แต่จะพาคุณไปหา ‘ตัวคุณอีกคน’ ที่รออยู่ในบานกระจกที่เก้า” แสงไฟสีขาวโพลนพุ่งออกมาจากรอยแยกบนพื้นถนน ห่อหุ้มร่างของรินไว้จนเธอมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ในวินาทีที่ร่างกายเหมือนจะถูกฉีกกระชากออกจากกัน เธอก็เหลือบไปเห็นเงาของตัวเองบนพื้น... เงาของเธอไม่ได้ลุกขึ้นยืนตามเธอ แต่มันกำลังคลานสวนทางกลับเข้าไปในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดดังออกมาจากริมฝีปากของเงาตนนั่นเอง “ในที่สุด... ก็ถึงเวลาเปลี่ยนที่กันเสียทีนะ ริน” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมอกหนาไปกับรินในตอนนี้นะคะ