รอยร้าวที่ไม่ใช่รอยแตก

“หายใจเข้าช้าๆ ริน... การที่เธอเห็นสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น ไม่ได้แปลว่าเธอกำลังเสียสติ แต่มันแปลว่าเธอกำลังเห็น ‘ความจริง’ ที่ถูกฉาบไว้ด้วยสีขาวโพลนของความปกติสุข” เสียงทุ้มต่ำนั้นไม่ได้มาจากมุมห้องที่ศิลาก้าวเข้าไปเมื่อครู่นี้ แต่มันดังสะท้อนออกมาจากกึ่งกลางของความว่างเปล่า เหมือนเสียงที่ดังขึ้นภายในกะโหลกศีรษะของรินเอง หญิงสาวทรุดกายลงนั่งกับพื้นไม้ปาร์เกต์ที่เย็นเฉียบ ความมืดในห้องบีบอัดจนเธอมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง รินพยายามกลั้นลมหายใจ เสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึกกำลังกลบเสียงก้าวเท้าแผ่วเบาที่ดังขึ้นจากมุมห้องฝั่งตรงข้าม “คุณศิลา... ออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้” รินเค้นเสียงผ่านลำคอ ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เธอรู้สึกในตอนนี้ แต่มันคือ ‘ความรังเกียจ’ ที่พุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด เธอมั่นใจว่าประตูถูกล็อคจากข้างนอก แต่ทว่า กลิ่นอายของยาสูบจางๆ ที่คุ้นเคยกลับตลบอบอวลอยู่รอบตัวเธอ “ล็อคประตูงั้นหรือ? ริน... เธอต้องเข้าใจนะว่าที่นี่ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือ ‘กรงขัง’ ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อกักเก็บส่วนที่เธอไม่ต้องการจะจดจำ” เสียงของเขาขยับใกล้เข้ามาจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นประหลาดจากร่างที่มองไม่เห็น “ลองมองไปที่กระจกสิ ริน กระจกบานที่เก้า... บานที่เธอมักจะเลี่ยงไม่มองมันเสมอมา” รินเม้มปากแน่น ความสงสัยเอาชนะความหวาดกลัว เธอค่อยๆ ยื่นมือออกไปในความมืด ปลายประสาทสัมผัสถึงความเย็นเยียบของผิวแก้วที่เรียบเนียน เธอจำตำแหน่งของกระจกบานใหญ่ในห้องนี้ได้ดี มันตั้งตระหง่านอยู่ตรงข้ามกับเตียงนอนราวกับผู้เฝ้ามองที่ไร้ความปราณี ทันใดนั้น แสงสีฟ้าหม่นของจันทร์เสี้ยวที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านก็สาดส่องลงมาในจังหวะพอดี *เปรี๊ยะ* ไม่ใช่เสียงกระจกแตกที่เกิดจากการกระแทก แต่มันเป็นเสียงที่เหมือนแร่ธาตุภายในถูกบังคับให้แยกตัวออกจากกัน รินถอยกรูดหลังชนกับกำแพง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยร้าวเริ่มปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของกระจกเงา มันไม่ได้แตกกระจายไปทั่วแผ่นเหมือนอุบัติเหตุ แต่เส้นรอยร้าวเหล่านั้นค่อยๆ เลื้อยพันกันราวกับงูพิษ ก่อนจะก่อตัวเป็นรูป ‘ดวงตา’ ที่มีม่านตาซ้อนทับกันหลายชั้น ตรงกลางของรูปดวงตาแตกออกเป็นหลุมลึกที่สะท้อนให้เห็นเพียงความมืดมิดที่ลึกกว่าเดิม “มันไม่ใช่รอยแตกธรรมดา...” รินพึมพำ มือสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะขอบรอยร้าวนั้น เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากด้านในกระจก มันมีจังหวะการเต้น... เหมือนหัวใจ “นั่นคือทางผ่านริน” ศิลาปรากฏตัวขึ้นในเงามืด ร่างของเขายืนสงบนิ่งอยู่ข้างกระจก เงาสะท้อนในกระจกของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป มือของเขาในนั้นยาวกว่าปกติและเล็บมือเรียวยาวดุจกรงเล็บ “เธออยากรู้ใช่ไหมว่าวัยเด็กที่เธอโหยหานักหนาน่ะ มันถูกฝังไว้ที่ไหน? ทุกครั้งที่เธอพยายามจะนึกถึงความทรงจำที่หายไป กระจกจะร้าวขึ้น... และทุกครั้งที่มันร้าว ตัวตนของเธอก็จะรั่วไหลออกมามากขึ้น” “คุณโกหก คุณไม่ใช่จิตแพทย์... คุณคือสิ่งที่อยู่ในนั้น!” รินตะโกนสุดเสียง มือข้างที่สัมผัสกระจกถูกแรงดูดมหาศาลดึงรั้งไว้ ผิวแก้วที่แตกออกนั้นไม่ใช่ของแข็งอีกต่อไป แต่มันเริ่มเหนียวหนืดเหมือนน้ำมันดิน รินพยายามขืนมือออก แต่ภาพสะท้อนของเธอในกระจกกลับยิ้มตอบ... ไม่ใช่รอยยิ้มของริน แต่เป็นรอยยิ้มที่กว้างจนน่าสะพรึงกลัว ดวงตาของภาพสะท้อนนั้นกลายเป็นสีดำสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความเป็นมนุษย์ “อย่าขัดขืนเลย” เสียงของศิลาเปลี่ยนไป มันแหบพร่าและซ้อนทับกันราวกับคนหลายคนกำลังพูดพร้อมกัน “เพราะคนที่จะต้องออกไปข้างนอกนั่น... ไม่ใช่ ‘ริน’ คนเดิมอีกต่อไปแล้ว” ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่สมองของรินเมื่อนิ้วมือของภาพสะท้อนในกระจกเอื้อมออกมาจากรอยร้าว กุมมือเธอไว้แน่นด้วยสัมผัสที่เย็นจัดจนเนื้อเยื่อแทบแช่แข็ง ห้องทั้งห้องเริ่มหมุนคว้าง ภาพของศิลาที่ยืนอยู่ตรงหน้าเริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำสีดำ ก่อนที่รินจะทันได้กรีดร้อง ความรู้สึกของพื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็หายไป แทนที่ด้วยการดิ่งลงสู่ความว่างเปล่าที่ไร้จุดจบ ทว่า ในวินาทีที่ร่างของเธอถูกดึงเข้าหาความมืดมิดนั้น เธอก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกอีกบานหนึ่งที่มุมห้อง... ในนั้นไม่ใช่ห้องนอนที่ว่างเปล่า แต่เป็นภาพของเธออีกคนหนึ่งที่กำลังยืนหัวเราะอยู่เหนือร่างที่ไร้วิญญาณของศิลาที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้องเดียวกันนั้น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในหัวเธอว่า “ยินดีต้อนรับสู่กระจกบานที่สิบ... ริน” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ปริศนาในกระจกเงาไปพร้อมกับดิฉันนะคะ... แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ กระจกเงาต้องสาป