กระจกบานสุดท้าย

“ถ้าแม่อยู่หลังบานประตูนี้จริง ทำไมเสียงของแม่ถึงฟังดูเหมือนเสียงที่ฉันใช้กรีดร้องในฝันทุกคืนล่ะคะ?” รินแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเธอไม่ได้สัมผัสลูกบิดทองเหลืองที่เย็นเฉียบด้วยความหวาดกลัว แต่เป็นการสัมผัสด้วยความรู้สึกสมเพชในโชคชะตา เธอไม่ได้ถอยหลัง แต่กลับก้าวเข้าหาประตูไม้โอ๊กบานนั้นจนหน้าผากสัมผัสกับพื้นผิวที่แตกร้าว พื้นผิวที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนราวกับมีใครบางคนพยายามตะเกียกตะกายออกมาจากเนื้อไม้ *“ริน... คนเก่งของแม่ เปิดสิลูก ความจริงที่ลูกตามหามาตลอดชีวิตซ่อนอยู่หลังบานพับนี้เอง”* เสียงนั้นไม่ได้มาจากหลังประตู แต่มันสั่นสะเทือนอยู่ในโพรงหูของเธอ ราวกับเสียงนั้นถูกฝังไว้ในกะโหลกศีรษะตั้งแต่เกิด รินสูดหายใจลึก กลิ่นอับชื้นของคฤหาสน์ร้างและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่เธอคุ้นเคยตีรวนกันจนน่าคลื่นไส้ เธอหมุนลูกบิด *แกรก...* เสียงกลไกเหล็กขบกันดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิด ราวกับเสียงกระดูกมนุษย์ที่กำลังถูกบดขยี้ ประตูบานนั้นไม่ได้เปิดออกสู่ห้องนอนหรือห้องลับอย่างที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่มันเปิดออกสู่ ‘ความว่างเปล่า’ ที่สว่างจ้าจนแสบตา “คุณมาทำอะไรที่นี่ ศิลา?” รินเอ่ยถามโดยไม่หันกลับไปมอง เธอรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของชายหนุ่มจากจังหวะการหายใจที่มั่นคงเกินไปของเขา “ผมก็แค่มาดูว่า ‘กระจกบานที่เก้า’ จะทำงานได้ตามที่ผมคำนวณไว้ไหม” ศิลาตอบ น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แฝงความนุ่มนวลแบบจิตแพทย์ที่น่าขนลุก “คุณคิดว่าคุณกำลังตามหาต้นกำเนิดของรอยร้าวอยู่ใช่ไหมริน? คุณกำลังมองหาว่าอะไรเป็นคนทุบกระจกบานนั้น... แต่คุณไม่เคยเอะใจเลยหรือว่า บางทีรอยร้าวพวกนั้นไม่ได้เกิดจากแรงกระแทกจากภายนอก แต่มันเกิดจากการที่บางอย่างในตัวคุณ พยายามจะ ‘ทะลุ’ ออกมาต่างหาก” รินหันขวับไปมองเขา แววตาของเธอวูบไหว “คุณหลอกฉัน คุณบอกว่าฉันแค่ป่วย คุณบอกว่าความทรงจำของฉันมันหายไปเพราะอุบัติเหตุ!” “อุบัติเหตุคือคำเรียกของความจริงที่คุณรับไม่ได้ต่างหาก” ศิลาขยับแว่นสายตา เลนส์ของมันสะท้อนภาพรินที่ยืนอยู่หน้าประตูกลายเป็นภาพซ้อนที่บิดเบี้ยว “ลองก้าวเข้าไปสิริน ก้าวเข้าไปในความว่างเปล่านั่น แล้วคุณจะเห็นว่าคนที่เป็นแม่ของคุณ... จริงๆ แล้วเป็นเพียงเงาสะท้อนที่รอเวลาเปลี่ยนที่อยู่กับคุณมานานแค่ไหน” รินมองเข้าไปในความว่างเปล่านั้นอีกครั้ง คราวนี้เธอเห็นเงาของตัวเองกำลังยืนหันหลังให้เธอ เงาที่ดูเหมือนเธอทุกประการ แต่ดู 'สมบูรณ์' กว่า ดูมีความสุขกว่า และที่สำคัญ... เงาที่เธอกำลังจ้องมองอยู่นั้น ค่อยๆ หันหน้ากลับมาหาเธอ ใบหน้านั้นไม่ใช่ใบหน้าของรินในปัจจุบัน แต่เป็นใบหน้าของเด็กหญิงวัยสิบขวบที่หายสาบสูญไปพร้อมกับคฤหาสน์หลังนี้ “ศิลา ถ้าฉันเข้าไปแล้ว ตัวฉันในตอนนี้จะหายไปไหมคะ?” รินถามด้วยเสียงกระซิบที่แทบไม่มีน้ำหนัก ศิลาไม่ตอบ เขากลับเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมของสารเคมีฆ่าเชื้อจากตัวเขา “ในโลกของกระจกเงา คำว่า ‘หายไป’ ไม่มีอยู่จริงหรอกริน มันมีแค่การ ‘แลกเปลี่ยน’ ต่างหาก และผมคิดว่า... ถึงเวลาที่ตัวจริงจะได้ออกมาเสียที” เขายื่นมือมาที่แผ่นหลังของเธอ แรงผลักเบาๆ จากฝ่ามือของศิลาทำให้รินเสียหลักก้าวเข้าไปในพื้นที่สีขาวโพลนนั้น ทันทีที่เท้าของเธอแตะพื้นฝั่งตรงข้าม แรงดึงดูดมหาศาลก็กระชากร่างของเธอให้หมุนคว้าง ความทรงจำที่เธอไม่เคยมี... ภาพของแม่ที่กำลังร้องไห้ในขณะที่ผลักเธอเข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่ ภาพของศิลาในวัยหนุ่มที่ยืนมองดูเหตุการณ์นั้นด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ทุกอย่างถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิ รินล้มลงกับพื้น เธอเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และเธอก็ต้องหยุดหายใจ คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในห้องที่ดูเหมือนห้องนั่งเล่นในความทรงจำที่หายไป คือ ‘ริน’ อีกคน... หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนเธอเปี๊ยบ แต่แววตากลับเย็นชาและว่างเปล่าเหมือนกระจกที่ไม่มีวันสะท้อนภาพใดๆ “ในที่สุด” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นเสียงที่กังวานและทรงอำนาจ “ฉันเบื่อที่จะเป็นเงาให้คนบ้าอย่างเธอเต็มทีแล้ว ริน” ร่างของเธอกำลังสลายกลายเป็นละอองแก้ว รินพยายามจะคว้าแขนของอีกฝ่ายไว้ แต่มือของเธอกลับทะลุผ่านเนื้อหนังนั้นไปราวกับมันเป็นแค่หมอกควัน ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลง เสียงหัวเราะของศิลาก็ดังแทรกเข้ามาพร้อมกับความจริงที่เจ็บปวดที่สุด “ขอบคุณนะริน” ศิลาพูดขณะก้าวเดินเข้ามาในห้อง และมองดูร่างของหญิงสาวที่ค่อยๆ เลือนหายไป “ขอบคุณที่เป็นภาชนะที่ยอดเยี่ยมให้กับงานวิจัยของผมมาตลอดเก้าปี...” แล้วเขาก็หันไปหาหญิงสาวอีกคนที่เพิ่งได้รับอิสรภาพ พร้อมกับยื่นมือให้เธออย่างสุภาพเหมือนสุภาพบุรุษ “เอาล่ะ... ทีนี้เราจะเริ่มบทที่สามสิบแปดกันอย่างไรดีคะ?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวนี้ไปกับรินนะคะ หวังว่าความจริงที่ค่อยๆ เผยออกมาจะทำให้ทุกท่านวางไม่ลงจนถึงหน้าสุดท้ายเลยค่ะ.