ภาพลวงตาที่งดงาม

"คุณจะหยุดยิ้มให้กระจกได้หรือยังคะ ริน?" เสียงของศิลาแหบพร่าและเย็นเยียบแทรกผ่านความเงียบงันในห้องที่ควรจะเป็นห้องนั่งเล่นธรรมดา แต่มันกลับกว้างใหญ่เกินจริง ผนังห้องไม่ได้ฉาบด้วยปูน แต่เป็นบานกระจกเงาบานมหึมาที่สะท้อนภาพรินในหลากหลายอิริยาบถ—รินที่กำลังหัวเราะ รินที่กำลังร้องไห้ และรินที่กำลังถือมีดผ่าตัดเล่มเล็กจ่อที่ลำคอตัวเอง รินไม่ได้หันไปมองเขา มือเรียวบางของเธอทาบลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบของกระจกเงาตรงหน้า ที่นั่น... ภาพสะท้อนของเธอไม่ได้ทำตามที่เธอทำ แต่มันกำลังสวมสร้อยคอไข่มุกที่เธอทำหายไปตั้งแต่สมัยเด็ก "ที่นี่ไม่ใช่ความฝันใช่ไหมคะ ศิลา" รินถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่ากลัว "ทุกอย่างที่ฉันปรารถนา... แค่เพียงนึกถึง มันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเหมือนเสกได้ กลิ่นกุหลาบที่แม่เคยปลูก หนังสือเล่มที่ฉันหาไม่เจอในห้องสมุดเมือง... แม้แต่ความเงียบที่ไม่เคยมีอยู่จริงในหัวของฉัน" ศิลาขยับกายเข้ามาใกล้ เงาของเขาบนพื้นกระจกดูบิดเบี้ยวและยืดยาวเกินจริง เขาวางมือลงบนไหล่ของเธอ สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นของมนุษย์ แต่มันเหมือนกระแสไฟฟ้าสถิตที่ทำเอาขนลุกชัน "มันคือของขวัญค่ะ" เขากระซิบข้างหู "โลกที่ไม่มี 'รอยร้าว' โลกที่ไม่มีใครต้องตั้งคำถามว่าใครคือตัวจริงหรือตัวปลอม ริน... คุณไม่เหนื่อยหรือคะกับการไล่ตามหาความจริงที่ยิ่งค้นก็ยิ่งเหมือนถูกฝังกลบ?" รินหันขวับ สายตาของเธอแข็งกร้าวแต่แฝงด้วยความสั่นไหว "ความจริงมันอาจจะเจ็บปวด แต่มันเป็นของฉันค่ะ ไม่ใช่ภาพลวงตาที่คุณสร้างขึ้นเพื่อขังฉันไว้ในกรงทองแห่งนี้... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณเองก็เป็นแค่ภาพสะท้อนในกระจกที่ฉันเนรมิตขึ้นมาเพื่อหลอกตัวเองกันคะ?" ศิลาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสบานกระจกตรงหน้า เพียงปลายนิ้วแตะ ภาพสะท้อนของรินในกระจกก็เริ่มกรีดร้องอย่างเงียบงัน เลือดสีดำคล้ำไหลทะลักออกมาจากดวงตาของร่างในกระจกนั้น แต่ใบหน้าของรินที่ยืนอยู่ข้างนอกกลับยังคงนิ่งสนิท "คุณช่างฉลาดเสมอ... แต่น่าเสียดายที่ความฉลาดมักเป็นศัตรูของความสุข" ศิลาถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวเริ่มแปรเปลี่ยน เพดานห้องเริ่มสูงขึ้นจนมองไม่เห็นจุดจบ ผนังกระจกเริ่มหมุนวนราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังกรอถอยหลัง "ในเมื่อคุณไม่ต้องการโลกที่สมบูรณ์แบบ งั้นเรามาลองดูไหมคะว่าใต้เปลือกนอกที่สวยงามนี้ มีอะไรซ่อนอยู่" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว... ทันใดนั้น กระจกทุกบานในห้องก็ร้าวรานพร้อมกัน เสียงแก้วแตกละเอียดดังกึกก้องจนรินต้องยกมือขึ้นปิดหู แต่สิ่งที่ทะลักออกมาจากรอยร้าวนั้นไม่ใช่ความว่างเปล่า แต่มันคือเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย—ภาพใบหน้าของเด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังถูกกดลงในอ่างน้ำที่เต็มไปด้วยสีดำสนิท เสียงกรีดร้องของใครบางคนที่เรียกชื่อ 'ริน' ซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเจ็บปวด รินทรุดตัวลงกับพื้น หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความวิตกกังวลที่เคยถูกกดทับไว้พุ่งพล่านราวกับเขื่อนแตก เธอพยายามปิดตา แต่ภาพเหล่านั้นกลับฉายชัดอยู่ในหัว ยิ่งเธอพยายามสลัดทิ้ง มันยิ่งขยายใหญ่ขึ้น "หยุด... หยุดเดี๋ยวนี้!" รินตะโกนสุดเสียง แต่เสียงของเธอกลับกลายเป็นเสียงของผู้หญิงอีกคนที่เธอไม่คุ้นเคย ศิลายืนมองดูเธอจากมุมมืดของห้อง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป แววตาของจิตแพทย์ผู้สุขุมค่อยๆ เลือนหาย กลายเป็นดวงตาว่างเปล่าที่สะท้อนถึงห้วงเหวที่ไม่มีวันสิ้นสุด เขาเดินเข้ามาใกล้ก้มลงกระซิบที่ข้างหูของเธอในจังหวะที่หัวใจเธอกำลังจะหยุดเต้นจากความหวาดกลัว "คุณไม่ได้หลงเข้ามาที่นี่นะคะริน... แต่คุณคือคนที่เรียกให้ฉันมาเปิดกระจกบานนี้ด้วยตัวเอง" เขาหยิบมีดผ่าตัดเล่มเดิมขึ้นมาจ่อที่หน้าอกซ้ายของเธอ แล้วกดเบาๆ จนเลือดสีสดซึมออกมาแต้มเสื้อสีขาวของเธอจนเป็นดวงใหญ่ "จำได้หรือยังคะว่าใครกันแน่ที่เป็นคนฆ่าตัวจริงของคุณในกระจกบานนั้น?" รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในมีดผ่าตัด... สิ่งที่สะท้อนอยู่ในนั้นไม่ใช่ใบหน้าของเธอ แต่เป็นใบหน้าของศิลาที่กำลังแสยะยิ้มด้วยความกระหาย และมือที่ถือมีดอยู่แท้จริงแล้ว... คือมือของเธอนั่นเองที่กำลังแทงตัวเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งลงไปในความมืดมิดของจิตใจครั้งนี้ไปกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ