การบิดเบือนทางจิตวิทยา

ปลายมีดเศษกระจกที่สั่นไหวในมือรินไม่ได้สร้างความตื่นตระหนกให้กับศิลาแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ยืนนิ่งท่ามกลางเสียงกรีดร้องของมิติที่กำลังแตกร้าว หยาดเลือดสีจางซึมออกมาจากปลายนิ้วที่กำเศษคมนั้นแน่นจนผิวหนังฉีกขาด แต่รินกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด สิ่งที่เธอกำลังสัมผัสคือความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากดวงตาของชายตรงหน้า "เธอกำลังจะทำสิ่งที่สวยงามที่สุด ริน" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาราบเรียบ เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวที่กัดกินหัวใจ "การแทงลงมาบนเงาของตัวเอง... เธอรู้ใช่ไหมว่าปลายมีดนั้นไม่ได้พุ่งไปที่เนื้อหนังของฉัน แต่มันกำลังจะแทงทะลุตัวตนที่แท้จริงที่เธอพยายามจะฆ่ามาตลอดหลายปี" รินหยุดชะงัก ลมหายใจของเธอหอบกระชั้น ปลายนิ้วที่จับด้ามแก้วสั่นระริก "อย่ามาใช้จิตวิทยาชั้นต่ำกับฉัน ศิลา... แกสร้างที่นี่ขึ้นมา แกขังฉันไว้ในเขาวงกตกระจกพวกนี้!" ศิลาขยับยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาถึงดวงตา เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอโดยไม่เกรงกลัวคมมีด "ถ้าฉันเป็นคนขังเธอ แล้วทำไมกุญแจถึงอยู่ในมือเธอตั้งแต่วันแรกล่ะ? ริน ลองมองเข้าไปในเศษกระจกที่เธอถืออยู่สิ... เห็นอะไรไหม? นั่นน่ะหรือเงาของศัตรู หรือว่านั่นคือคนที่เธอเกลียดชังที่สุดในโลกกันแน่?" รินเบือนหน้าหนี แต่ภาพสะท้อนในเศษกระจกกลับบิดเบี้ยว มันไม่ได้สะท้อนใบหน้าของศิลา แต่มันกลับสะท้อนภาพของเธอในวัยเด็กที่กำลังถือกระจกบานเล็ก... มือเล็กๆ คู่นั้นกำลังกรีดลงบนใบหน้าของเงาในกระจกด้วยความโกรธแค้น เธอเห็นตัวเองในอดีตกำลังหัวเราะ—เสียงหัวเราะที่ไร้เดียงสาแต่แฝงไว้ด้วยความอาฆาตที่น่าขนลุก "นั่นไม่ใช่ฉัน..." รินพึมพำ มือที่ถือเศษกระจกตกลงมาเล็กน้อย "ยอมรับเถอะค่ะ" ศิลาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหูของเธอ "ความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนคือเครื่องมือที่เธอใช้สร้าง 'กระจกเงา' พวกนี้ขึ้นมาเพื่อกักขังความจริงที่ว่า เธอเองนั่นแหละที่เป็นผู้บงการโลกใบนี้ ทุกคนที่เธอคิดว่าขวางทางเธอ ทุกบทสนทนาที่เธอบอกว่ามันลึกลับ... มันคือจินตนาการที่เธอใช้เพื่อปกป้องตัวเองจากความว่างเปล่าของการมีชีวิตอยู่" "ไม่จริง... แกกำลังจะล้างสมองฉันเหมือนที่ทำกับคนอื่นๆ!" รินแผดเสียง ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวเริ่มบิดเบี้ยว เสียงกระจกแตกร้าวที่ดังสนั่นหวั่นไหวกลับเงียบหายไป ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนเพื่อรอฟังคำตัดสินของเธอ ศิลาคว้าข้อมือของรินไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและหนักแน่น เขาดึงให้เธอขยับคมมีดที่ทำจากกระจกเข้าใกล้หัวใจของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ "ถ้าฉันโกหก ทำไมเธอถึงไม่กล้าแทงล่ะ? ทำไมมือของเธอถึงสั่นขนาดนั้น? เพราะลึกๆ แล้วเธอรู้ดีว่าถ้าฉันตายไป... เธอก็จะเหลือเพียงความมืดมิดที่เธอสร้างขึ้นมาด้วยมือตัวเองคนเดียวตลอดกาล" รินมองลึกลงไปในดวงตาของศิลา ในวินาทีนั้นเอง ภาพที่เธอเห็นมันไม่ใช่แค่ศิลาที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่เป็นภาพของเธอเองที่ใส่เสื้อกาวน์สีขาว... เธอกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของจิตแพทย์และถือแฟ้มบันทึกคนไข้ที่มีชื่อของ 'ศิลา' แปะหราอยู่บนปก หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก โลกทัศน์ที่เธอสร้างขึ้นมาพังทลายลงเหมือนกระจกเงาที่แตกละเอียด ศิลาไม่ใช่หมอ และไม่ใช่ศัตรู... เขาคือเศษเสี้ยวสุดท้ายของเหตุผลที่เหลืออยู่ของเธอ "ฉันคือหมอของเธอเหรอ?" รินกระซิบ น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว ศิลายิ้มด้วยความสมเพช "น่าสงสารจังเลยนะคะ... ยังจำไม่ได้อีกเหรอว่าจริงๆ แล้ว ใครกันแน่ที่ถูกขังอยู่ในห้องบำบัดจิตนั่นมานานกว่าสิบปี?" ทันใดนั้น เศษกระจกในมือของรินก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็นเลือดสดๆ ที่ไหลเยิ้มผ่านง่ามนิ้ว เธอสะดุ้งสุดตัวและถอยกรูดไปด้านหลัง ทว่าเมื่อเธอมองไปยังศิลาอีกครั้ง ภาพร่างของเขากลับเลือนหายไปกลายเป็นเพียงเงามืดที่ทอดทับอยู่บนกำแพงห้องที่ว่างเปล่า... ห้องที่มีแต่ผนังสีขาวมิดชิดและเสียงเครื่องจักรพยุงชีพที่ดังสม่ำเสมอ ทว่าในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างจบลง เสียงเคาะประตูห้องจากฝั่งด้านนอกที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* เสียงนั้นไม่ได้มาจากกำแพง แต่มันมาจาก 'กระจกบานที่เก้า' ที่เธอยังไม่เคยเปิดออกในความทรงจำ และก่อนที่รินจะตัดสินใจหมุนลูกบิดประตู เสียงแหบพร่าของใครคนหนึ่งที่คุ้นหูที่สุดในโลกก็ดังลอดเข้ามาจากอีกฝั่งของกระจก: "ริน... ลูกรัก แม่รอวันนี้มานานเหลือเกินที่ลูกจะยอมเปิดประตูให้แม่เสียที" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านมิติกระจกไปกับรินในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ