ความทรงจำที่หายไป

"คุณกำลังโกหก หรือแค่ลืมไปแล้วว่าความจริงที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่คะ, คุณหมอ?" น้ำเสียงของรินสั่นพร่าขณะกดปลายนิ้วลงบนขอบรูปถ่ายใบเก่าที่เพิ่งพบใต้แผ่นพื้นไม้ลอกล่อนในห้องใต้หลังคา กระดาษภาพถ่ายใบนั้นหม่นหมองด้วยคราบความชื้นและรอยด่างดำ แต่ใบหน้าที่ปรากฏในนั้นกลับชัดเจนจนน่าสะพรึงกลัว—มันคือใบหน้าของเธอ แต่เป็นรินที่ดูโตกว่านี้ รินที่ยืนอยู่ท่ามกลางกองเพลิงที่โหมกระหน่ำในงานรื่นเริงหรืองานเทศกาลบางอย่าง ที่สำคัญ... มือของเธอในภาพกำลังกำมีดเล่มหนึ่งไว้แน่น และข้างๆ กันนั้นคือร่างของชายคนหนึ่งที่เธอไม่รู้จัก แต่แววตาของเขาในภาพกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ดูเหมือนจะทะลุออกมานอกกระดาษ "คำถามเดิมๆ ที่คุณชอบใช้เพื่อหลบเลี่ยงความจริงสินะครับ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ฉันหมายถึงว่า คุณกำลังหลงทางอยู่ในเงาของตัวเองอีกแล้วหรือเปล่าคะ?" ศิลาไม่ได้เดินเข้ามาใกล้ แต่เขายืนพิงกรอบประตูที่เพิ่งเปิดออก เงาของเขาทอดยาวทับลงบนรูปถ่ายในมือรินราวกับจะกลืนกินมัน เขาไม่ได้ดูตกใจที่รินพบความลับนี้ ดวงตาคมคู่นั้นกวาดมองรอยแตกของพื้นไม้ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับเขากำลังมองซากปรักหักพังของบ้านที่ตัวเองเป็นคนวางแผนทุบทำลาย รินเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอ "ภาพนี้ถ่ายที่ไหนคะศิลา? ฉันไม่เคยไปงานเทศกาลนั่น และฉันไม่เคยถือมีด... ไม่มีทางที่ฉันจะทำแบบนั้น!" "ความทรงจำไม่ใช่สิ่งที่ไว้ใจได้เสมอไปหรอกนะริน" ศิลาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว จังหวะก้าวเท้าของเขาเงียบสนิทราวกับนักล่า "สมองของคนเรามีกลไกป้องกันตัวที่ยอดเยี่ยม มันเลือกที่จะ 'ลบ' สิ่งที่รับไม่ได้ทิ้งไป แล้วสร้างกรงขังแห่งความสงบสุขขึ้นมาแทน คุณอาจจะแค่จำไม่ได้ แต่รอยนิ้วมือของคุณบนด้ามมีดนั่น... มันมีน้ำหนักที่หนักอึ้งเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการถึง" รินรู้สึกว่าอากาศในห้องใต้หลังคาเริ่มเบาบางลง เธอขยับถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับผนังไม้เก่าๆ กลิ่นอับชื้นและกลิ่นไหม้จางๆ เหมือนจะลอยออกมาจากรูปถ่ายในมือจนเธอต้องโยนมันทิ้ง ราวกับมันเป็นก้อนถ่านร้อนระอุ "คุณพยายามจะบอกอะไรกันแน่? ว่าฉันเป็นฆาตกรเหรอ? คุณเป็นจิตแพทย์ของฉันนะศิลา หน้าที่ของคุณคือรักษา ไม่ใช่การนำเรื่องเพ้อฝันมาป้อนใส่หัวฉัน!" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทำให้เส้นประสาทของรินตึงเปรี๊ยะจนแทบขาด "การรักษาที่ได้ผลที่สุด คือการเผชิญหน้ากับปีศาจที่หลับใหลอยู่ใต้จิตสำนึก ถ้าคุณอยากรู้นักว่าภาพนั้นคืออะไร ทำไมเราไม่ลองกลับไปที่ 'จุดเริ่มต้น' ของเรื่องนี้ดูล่ะ?" เขายื่นมือออกมา มือที่เรียวขาวและดูสุภาพผิดกับคำพูดที่เชือดเฉือน รินมองมือคู่นั้นสลับกับรูปถ่ายที่ตกอยู่บนพื้น แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาฉายให้เห็นฝุ่นละอองที่เต้นระบำในอากาศ ความเงียบงันเริ่มปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวเป็นจังหวะผิดปกติ "ศิลา... ฉันเห็นอะไรบางอย่าง" รินพึมพำ ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ ในรูปถ่ายที่เธอเคยมองข้ามไป "เงา... เงาที่พื้นในรูปนี้... มันไม่ใช่เงาของฉัน แต่มันเป็นเงาของใครอีกคน ที่กำลังกางแขนโอบกอดฉันจากข้างหลังเหมือนจะบังคับให้ฉันลงมือทำอะไรบางอย่าง" ศิลาชะงักไปชั่วขณะ แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำเริ่มไหววูบ เขาไม่ได้มองที่รูปถ่าย แต่เขากำลังมองไปที่ประตูห้องใต้หลังคาที่ยังคงเปิดแง้มอยู่ เสียงฝีเท้าเบาๆ ของใครบางคนกำลังเดินขึ้นบันไดไม้มาอย่างเชื่องช้า... มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนธรรมดา แต่เป็นเสียงลากขาที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด "ดูเหมือนว่า... สิ่งที่คุณกำลังพยายามขุดคุ้ย จะไม่ใช่ความลับที่รอให้คุณพบเพียงคนเดียวหรอกนะริน" ศิลาลดมือลงและถอยออกไปห่างจากเธอ ทันใดนั้น ไฟในห้องใต้หลังคาก็ดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากช่องหลังคา ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูคือหญิงชราในชุดสีดำสนิท ใบหน้าของเธอถูกบดบังด้วยความมืดมิด แต่รินจำแววตานั้นได้ดี แววตาของคนที่เธอเคยคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน... คนที่เป็นเจ้าของเงาที่ปรากฏในรูปถ่ายใบนั้น "ริน... ยายบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ากลับมาที่นี่" เสียงแหบพร่าดังก้องในความมืด พร้อมกับที่ประตูไม้ถูกผลักจนเปิดกว้างขึ้น รินปล่อยรูปถ่ายหลุดมือด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างนั้นก้าวเข้ามา ศิลาก็หายวับไปกับความมืด ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับวิญญาณหรือตัวตนที่เป็นต้นเหตุของฝันร้ายทั้งหมดเพียงลำพัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางอยู่เคียงข้างความมืดมิดกับกระจกเงาต้องสาปนะคะ แล้วพบกันในตอนหน้าค่ะ