ตื่นในความฝัน

"ตำแหน่งของแจกันใบนี้มันขยับไปทางขวาหกเซนติเมตร และฉันมั่นใจว่าเมื่อคืนก่อนฉันเป็นคนวางมันไว้ที่เดิมด้วยมือตัวเอง" รินเอ่ยขึ้นโดยไม่หันไปมองร่างสูงที่ยืนพิงกรอบประตูห้องนอน น้ำเสียงของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตาที่จ้องมองแจกันเซรามิกสีขาวซีดบนโต๊ะข้างเตียงกลับสั่นระริกเหมือนผิวน้ำที่ถูกหยดหมึกสีดำลงไป ศิลาไม่ตอบในทันที เขายังคงยืนนิ่งในเงามืดครึ่งหนึ่งของห้อง แสงสลัวจากภายนอกหน้าต่างบานเกล็ดที่ไม่เคยเปิดออกส่องกระทบใบหน้าซีกหนึ่งของเขาจนดูเหมือนรูปปั้นที่แตกสลาย "ความจำของคนเรามันก็เหมือนของเหลว ริน... บางทีเธอก็แค่ขยับมันไปโดยไม่รู้ตัว ในจังหวะที่เธอกำลัง 'หลับ' แต่ยัง 'ตื่น' อยู่" "ฉันไม่ได้ละเมอ ศิลา" รินลุกขึ้นจากเตียง ฝ่าเท้าเย็นเยียบสัมผัสกับพื้นไม้ที่ให้ความรู้สึกแปลกแยกไปจากเดิม เหมือนเนื้อไม้ที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นผิวสัมผัสที่หยาบกร้านและแห้งแล้ง "และที่สำคัญ... รูปถ่ายบนหัวเตียงนี่หายไปไหน" เธอชี้นิ้วไปยังกรอบรูปว่างเปล่าที่วางพิงผนังอยู่ แทนที่รูปถ่ายครอบครัวที่ควรจะอยู่ตรงนั้น กลับมีเพียงรอยฝุ่นจางๆ ที่ทิ้งคราบไว้เป็นหลักฐานว่าเคยมีบางอย่างดำรงอยู่ตรงนั้น แต่ตอนนี้มันหายไป ราวกับตัวตนในอดีตของเธอค่อยๆ ถูกลบออกไปทีละชิ้น ศิลาเดินก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายของยาฆ่าเชื้อจางๆ ที่ติดตัวเขามาทำให้รินต้องถอยกรูดไปชนกับโต๊ะเครื่องแป้ง เขาหยิบกรอบรูปนั้นขึ้นมาพินิจดูด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "บางครั้งเราก็ต้องทิ้งอดีตที่ไม่ได้ช่วยให้การรักษาคืบหน้า ริน เธอควรจะขอบคุณฉันนะที่ช่วยคัดกรองสิ่งรบกวนออกไป" "นั่นไม่ใช่หน้าที่ของหมอ!" รินตวาด ก้อนเนื้อในอกบีบตัวจนเจ็บแปลบ "นั่นมันคือการกักขัง! ห้องนี้... เตียงนี้... และความทรงจำของฉัน ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปในทุกเช้าที่ฉันลืมตาขึ้นมา คุณกำลังทำให้ฉันสับสน หรือว่าคุณกำลังพยายามจะแทนที่ 'ริน' คนเดิมด้วยอะไรบางอย่างที่ไม่มีอยู่จริงกันแน่?" ศิลาวางกรอบรูปลง เขาโน้มตัวลงมาหาเธอจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู "ริน... เธอยังไม่เข้าใจอีกหรือว่า 'ริน' ที่เธอคิดว่าเธอเป็นอยู่ทุกวันนี้น่ะ แท้จริงแล้วเป็นเพียงกระจกบานที่แปดที่ยังสะท้อนภาพไม่สมบูรณ์ หากฉันไม่ค่อยๆ ขยับจัดวางโลกของเธอให้เข้าที่เข้าทาง สิ่งที่ซ่อนอยู่หลังกระจกบานที่เก้านั่นแหละที่จะเป็นคนฉีกร่างเธอออกเป็นเสี่ยงๆ" เขาทิ้งท้ายประโยคด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างประหลาด ก่อนจะผละออกแล้วเดินตรงไปยังกระจกบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง เขาใช้นิ้วเรียวยาวลากผ่านพื้นผิวกระจกที่เย็นเยียบ รอยนิ้วมือของเขาปรากฏเป็นปื้นหมอกจางๆ แต่สิ่งที่ทำให้รินต้องหยุดหายใจไม่ใช่ท่าทางของเขา... ไม่ใช่เลย เธอมองผ่านไหล่ของศิลาไปยังเงาสะท้อนในกระจก ในนั้น... รินเห็นตัวเองยืนอยู่ เธอเห็นศิลาอยู่ข้างหลังเธอ แต่ในกระจก... เธอไม่ได้กำลังยืนโต้เถียงกับศิลา รินในกระจกกำลังยืนนิ่งสนิท มือทั้งสองข้างของรินในกระจกกำลังถือมีดผ่าตัดเล่มเล็ก และมีดเล่มนั้นกำลังจ่ออยู่ที่ลำคอของศิลาที่หันหลังให้เธอ ศิลาในกระจกยิ้ม กว้าง... กว้างจนน่าเกลียด เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีอยู่บนใบหน้าของศิลาในโลกความจริงขณะนี้ "คุณเห็นไหม?" ศิลาในโลกความเป็นจริงกระซิบ โดยไม่หันกลับไปมองกระจก "เธอกำลังหิว... และเธอไม่ได้หมายถึงหิวอาหาร" ทันใดนั้น รินในกระจกก็เงยหน้าขึ้นสบตากับรินในโลกความเป็นจริง ดวงตาของรินในกระจกไม่ใช่สีน้ำตาลเหมือนที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเป็นสีดำสนิทไร้แววตา ก่อนที่เงาสะท้อนนั้นจะขยับริมฝีปากพูดคำที่ไร้เสียงออกมา แต่รินกลับได้ยินมันชัดเจนดั่งก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของตนเอง *‘ตื่นเถอะริน... เพราะในตอนนี้ที่เธอกำลังฝันอยู่... ฉันกำลังถือมีดและกำลังจะฆ่าเขาแทนเธอแล้ว’* เลือดสีแดงฉานหยดลงบนพื้นพรมในกระจก และในวินาทีที่รินกำลังจะกรีดร้อง เสียงประตูห้องนอนที่ล็อคสนิทจากภายนอกก็ค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวอีกคนที่เดินก้าวเข้ามาในห้อง... หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนรินทุกกระเบียดนิ้ว แต่แต่งกายด้วยชุดคนไข้สีขาวที่เปื้อนไปด้วยคราบเลือดสดๆ กระจกเงาต้องสาปขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของความจริงที่บิดเบี้ยวไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ