คนแปลกหน้าที่หน้าเหมือนกัน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเข้มข้นเสียจนรินต้องกอดอกแน่น ปลายนิ้วที่จิกเข้ากับต้นแขนตัวเองสั่นระริกจนแทบไร้ความรู้สึก ความเงียบงันภายในห้องนอนขนาดกะทัดรัดไม่ได้ให้ความรู้สึกปลอดภัยอีกต่อไป เมื่อเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้องไม่ได้เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณปกติของมัน ร่างในชุดคนไข้สีขาวเปื้อนเลือดก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ราวกับเธอกำลังลอยตัวเหนือพื้นพรม ไม่ใช่การเดินด้วยเท้ามนุษย์ รินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ลมหายใจขาดห้วงและติดขัดอยู่ในลำคอ ความกลัวระดับสัญชาตญาณกรีดร้องบอกให้วิ่งหนี แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูฉาบเกลือ ผู้หญิงคนนั้น—คนที่มีใบหน้าโครงหน้า ดวงตา และแม้แต่ไฝเม็ดเล็กที่มุมปากขวาเหมือนกับรินทุกระเบียดนิ้ว—หยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตากลมโตคู่ที่มองตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความว่างเปล่า แต่มันกลับฉายแววหยาะแหยงและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน เหมือนกระจกที่กำลังแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ จากแรงกระแทกภายใน "เธอ... เป็นใครกันแน่" รินเค้นเสียงถามออกไปอย่างยากลำบาก ลำคอแหบแห้งผาก ร่างกายสั่นเทาจนฟันกระทบกันกึกๆ หญิงสาวชุดขาวเอียงคอเล็กน้อยท่าทางประหลาด ลักษณะการเคลื่อนไหวมีความกระตุกเกร็งคล้ายหุ่นเชิดที่สายยูขาด ก่อนที่ริมฝีปากซีดเซียวจะขยับเปล่งเสียงออกมา—เสียงที่แหบพร่าและคุ้นหูอย่างน่าขนลุก เสียงเดียวกับที่รินมักได้ยินในความฝันยามวิกาล "ฉันก็คือเธอ... ที่หลุดออกมาจากอีกด้านหนึ่งไงคะ ริน" คำตอบนั้นทำให้โลกทั้งใบของรินคล้ายหมุนคว่ำ เธอยกมือขึ้นปิดหู พยายามปฏิเสธเสียงก้องในหัวที่คอยตอกย้ำความจริงอันบิดเบี้ยวนี้ แต่ก่อนที่ความสติหลุดลอยจะกลืนกินเธอนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นรัวเร็วจากด้านนอก—ปัง ปัง ปัง! "ริน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น!" เสียงทุ้มต่ำและร้อนรนของศิลาแว่วลอดเข้ามา พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูดังลั่น รินสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองบานประตูสลับกับร่างของหญิงสาวแปลกหน้า แต่เมื่อเธอกลับหันมามองอีกครั้ง ร่างในชุดคนไข้เปื้อนเลือดนั้นก็หายไปจากตรงนั้นแล้ว ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าเปียกชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ บนพรมสะอาด และกลิ่นคาวสนิมที่ยังคงอบอวลบาดจมูก คลืด... กลอนประตูถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงของศิลา สีหน้าของชายหนุ่มซีดเผือด แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวรินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับคว้าจับข้อแขนทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นราวกับต้องการดึงสติ "คุณทำอะไรลงไป ริน ทำไมคุณถึงกรีดร้อง... แล้วนี่..." ศิลาชะงักคำพูดเมื่อสายตาปะทะเข้ากับรอยเลือดบนพื้นพรม และกลิ่นที่คละคลุ้งในอากาศ ดวงตาของเขาหรี่ลงอย่างน่ากลัว "คุณเห็นเธอกี่ครั้งแล้ว?" รินหอบหายใจหนักหน่วง มองหน้าศิลาด้วยความหวาดระแวงระคนไม่ไว้วางใจ ชายคนนี้รู้อะไรบางอย่าง เขาจงใจปิดบังเธอ และอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสมองและความทรงจำที่ขาดหายไปของเธอ "คุณต่างหากที่ต้องตอบฉัน ศิลา" รินเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม "ผู้หญิงคนนั้น... เธอหน้าเหมือนฉันไม่มีผิดเพี้ยน เธอมาจากไหน หรือว่าเธอเป็นภาพหลอน... หรือเธอกำลังเล่นตลกอะไรกับประสาทของฉันกันแน่!" ศิลาเงียบไปชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมไหววับชั่วพริบตา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยที่เย็นชาจนน่ากลัว เขาปล่อยมือจากแขนของริน ช้าๆ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว "บางที... สิ่งที่คุณเห็น อาจไม่ใช่แค่ภาพหลอนในหัวของคุณหรอกนะคะ ริน" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า ระ0คนความเยียบเย็น "แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด... คือการที่คุณเพิ่งจะเดินสวนกับเธอคนนั้น... ก่อนที่คุณจะเดินเข้าตึกนี้มาเสียอีก" หัวใจของรินกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงกระดูกสันหลัง ในเมื่อเธอกลับมาถึงห้องนี้โดยไม่มีใครอื่น แล้วศิลาหมายความว่าอย่างไรว่าเธอกลับเดินสวนกับ... ฉับพลัน เสียงฝีเท้าฝูงชนที่จอแจราวกับดังมาจากระเบียงด้านนอกก็เงียบสงบลง พร้อมกับเสียงกริ่งโทรศัพท์บ้านบนโต๊ะทำงานที่ดังแผดเสียงกรีดร้องขึ้นมาในความเงียบงัด รินหันไปมองเครื่องโทรศัพท์สีดำสนิทเครื่องนั้นด้วยความหวาดกลัว ราวกับมันกำลังรอให้เธอยกหูขึ้นเพื่อฟังเสียงของ "ใครบางคน" ที่ยืนอยู่ฟากฝั่งหนึ่งของสาย ศิลาไม่ได้ห้ามปราม เขากลับยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสีเข้มจ้องมองรินด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานะจิตแพทย์ "รับสิคะ" ศิลาพยักเพยิดไปทางโทรศัพท์ "คนในสายเขารอจะคุยกับ... เจ้าของร่างตัวจริง... มานานแล้ว" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ