บันทึกของริน(คนอื่น)

"คุณแน่ใจหรือคะว่าสิ่งที่เห็นในกระจก คือรินคนเดียวกับที่ยืนอยู่ตรงนี้?" ศิลาไม่ได้หันมามองฉัน เสียงทุ้มต่ำของเขาก้องสะท้อนอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำยาฆ่าเชื้อ เขากำลังยืนหันหลังให้ฉัน นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้ไปตามสันหนังสือในชั้นวาง ราวกับกำลังเฟ้นหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ในตัวอักษรเหล่านั้น ฉันกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความเย็นเฉียบของห้องทำให้ขนอ่อนลุกชัน แต่ที่น่ากลัวกว่าความหนาวคือ 'คำถาม' ของเขา มันไม่ใช่คำถามเชิงจิตวิทยา แต่มันคือการประกาศสงครามกับตัวตนของฉัน "ฉันคือริน" ฉันเค้นเสียงตอบ ลมหายใจติดขัดราวกับมีใครบางคนมาบีบคอไว้ "อย่ามาเล่นตลกกับความทรงจำของฉันอีกเลย ศิลา" เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมา มือของเขาถือสมุดปกหนังสีน้ำตาลเข้มเล่มหนึ่ง มันดูเก่าจนขอบกระดาษเปลี่ยนเป็นสีเหลืองกรอบ สภาพของมันดูผ่านการใช้งานอย่างหนักหน่วง ราวกับถูกเปิดอ่านและปิดตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ถ้าคุณคือริน... งั้นช่วยบอกผมหน่อยสิคะ ว่าทำไมรินในบันทึกเล่มนี้ ถึงได้เกลียดชังคนที่ชื่อ 'ศิลา' เข้าไส้ขนาดนี้?" เขาวางสมุดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตรงหน้าฉัน สายตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน ราวกับต้องการจะแยกแยะว่าภายใต้รูม่านตาที่สั่นไหวนี้ มีอะไรซ่อนอยู่ ฉันเอื้อมมือไปสัมผัสปกสมุดนั้น ผิวสัมผัสของมันเย็นเยียบ ผิดปกติ มือฉันสั่นเทาขณะที่ค่อยๆ พลิกเปิดหน้าแรก ลายมือที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลายมือของฉัน... มันตวัด หวัด และดูรีบร้อน ต่างจากลายมือที่เรียบร้อยและระมัดระวังของฉันโดยสิ้นเชิง *วันที่ 14 เมษายน* *'วันนี้เขากลับมาอีกแล้ว เขาบอกว่าเขาคือศิลา จิตแพทย์ของฉัน... แต่ฉันจำไม่ได้ว่าเคยสมัครเข้าโครงการบำบัดรักษาความทรงจำที่ไหน ยิ่งไปกว่านั้น ในกระจกบานที่เก้าเมื่อคืนนี้ ฉันเห็นเขายืนอยู่ข้างหลังฉัน... ไม่ใช่เงา แต่เขามีตัวตนจริงๆ เขากำลังหัวเราะตอนที่ฉันร้องไห้'* ฉันอ่านบรรทัดนั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก มันไม่ใช่บันทึกของฉัน แต่มันถูกเขียนขึ้นด้วยชื่อของฉัน เรื่องราวที่บรรยายไว้—เหตุการณ์ในสวนหลังบ้านที่ฉันจำได้ว่าไปเดินเล่นคนเดียว กลับมีคนอีกคนปรากฏอยู่ในบันทึกเล่มนี้ "คุณไปเอาของแบบนี้มาจากไหน?" ฉันเงยหน้าถาม เสียงสั่นเครือ "มันอยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของคุณที่บ้านค่ะ" ศิลาตอบเรียบๆ เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันจนได้กลิ่นโคโลญจน์จางๆ กลิ่นที่เหมือนกับกลิ่นของฝนแรกของฤดู "ริน... คุณอาจจะคิดว่าคุณกำลังตามหาความจริง แต่ความจริงที่น่ากลัวที่สุดคือ การที่ตัวคุณเองอาจจะเป็นคน 'เขียน' มันขึ้นมาในยามที่คุณหลับใหล" ฉันพลิกเปิดหน้าต่อไป เนื้อหาในบันทึกเริ่มเปลี่ยนไปจากความกังวลกลายเป็นความหวาดระแวง คำบรรยายถึงตัวฉันเองในนั้นดูแปลกแยก ฉันในบันทึกไม่ได้อ่อนแอ ฉันในบันทึกดูเจ้าเล่ห์และพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า *วันที่ 22 พฤษภาคม* *'วันนี้ฉันได้เห็นรินอีกคน เธอยิ้มให้ฉันจากในกระจก รอยยิ้มที่เยือกเย็นกว่าน้ำแข็ง เธอพึมพำว่า 'อย่าเชื่อใจผู้ชายที่มีดวงตาสีเทา' ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าศิลาคือใคร หรือว่า... ฉันเองที่เป็นคนสร้างศิลาขึ้นมาเพื่อกักขังตัวเองไว้ในโลกสมมติใบนี้'* มือฉันสั่นจนสมุดเกือบหลุดมือ ความคิดในหัวตีรวนกันจนปวดร้าว ฉันจำไม่ได้... ฉันไม่เคยเขียนบันทึกเล่มนี้ แต่ทำไม... ทำไมลายเซ็นที่ลงท้ายของแต่ละหน้า ถึงได้เหมือนกับรอยแผลเป็นที่ข้อศอกของฉันราวกับคัดลอกมา? "คุณเริ่มเห็นรอยร้าวแล้วใช่ไหมคะ?" ศิลาโน้มตัวลงมาข้างหูฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาทำให้ฉันสะดุ้ง "โลกที่คุณคิดว่าคุณเป็นเจ้าของ มันกำลังพังทลายลง เพราะคุณไม่ใช่ 'ริน' ที่เป็นคนเล่าเรื่อง... คุณเป็นเพียงตัวละครที่ถูกเลือกให้มาอยู่ในเงาของอีกคน" ฉันถอยหลังจนชนเข้ากับชั้นหนังสือ ร่างกายโอนเอนไร้ที่ยึดเกาะ สิ่งที่ศิลาพูดมันประหลาดเกินกว่าจะเชื่อ แต่หลักฐานในมือมันช่างหนักอึ้งและเป็นรูปธรรมเสียเหลือเกิน "หุบปากนะ..." ฉันคำรามออกมาอย่างเหลืออด "ฉันไม่ใช่หุ่นเชิดของคุณ!" ฉันพยายามจะปาบันทึกเล่มนั้นทิ้ง แต่สายตาของฉันกลับเหลือบไปเห็นภาพสเก็ตช์ที่หน้าท้ายสุดของสมุด มันเป็นภาพวาดของหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนฉันทุกประการ แต่เธอกำลังใช้มีดกรีดลงบนแผ่นกระจก... และบนกระจกบานนั้น มีเงาของศิลาที่ถูกสะท้อนออกมาในมุมที่เขากำลังยืนอยู่จริงๆ ในตอนนี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้ลมหายใจฉันหยุดชะงัก ไม่ใช่ภาพวาดนั่น เมื่อฉันค่อยๆ กวาดสายตาไปที่หน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย ฉันเห็นข้อความที่เขียนด้วยน้ำหมึกสีแดงสดราวกับเพิ่งเขียนเสร็จใหม่ๆ และมันถูกเขียนทับลงบนภาพสเก็ตช์นั้นด้วยลายมือเดียวกับฉันเป๊ะๆ *‘ริน... มองไปที่เงาในกระจกข้างหลังคุณสิคะ ศิลาคนนั้นไม่มีเงา... เพราะจริงๆ แล้วคนที่ยืนอยู่ในห้องนี้กับคุณตลอดมา คือศพที่ตายไปตั้งแต่วันที่เก้าแล้ว’* ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องอย่างฉับพลัน ฉันค่อยๆ เหลือบมองไปยังกระจกบานใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังตรงหน้า... เงาของศิลาที่ควรจะยืนอยู่ข้างหลังฉัน... หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงร่างของฉันที่ยืนอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความว่างเปล่าที่สะท้อนกลับมา หวังว่าตอนถัดไปเราจะได้พบกันในอีกด้านหนึ่งของกระจกนะคะ ด้วยความลึกลับจากใจ... กระจกเงาต้องสาปค่ะ