สายตาจากความมืด

"คุณไม่ได้กำลังมองกระจกอยู่หรอกริน... คุณกำลังมอง 'เหยื่อ' ของคุณผ่านบานกระจกต่างหาก" น้ำเสียงของศิลาเย็นเยียบเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผ่นแก้ว เขาขยับแว่นสายตาขณะนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำสนิทในห้องทำงานที่มืดมิด มีเพียงแสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเดียวที่สาดส่องให้เห็นใบหน้าครึ่งซีกของเขา รินยืนแข็งทื่ออยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง รอยร้าวเล็กๆ ที่มุมกระจกดูคล้ายกับเส้นเลือดที่กำลังแตกแขนง เธอยกมือขึ้นสัมผัสพื้นผิวที่เย็นเยียบนั้น ปลายนิ้วสั่นเทา "อย่าพูดเรื่องไร้สาระนะศิลา" รินเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด "ฉันแค่... ฉันแค่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสองคน" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ความวิตกกังวลของคุณมักจะเป็นเครื่องมือชิ้นดีเสมอ แต่มันไม่ใช่ความผิดปกติทางจิตหรอกนะ มันคือสัญญาณชีพ สัญญาณชีพของ 'เขา' ที่กำลังพยายามจะยึดครองดวงตาคู่ที่คุณกำลังใช้อยู่ตอนนี้" รินหันขวับกลับมามองชายตรงหน้า เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของศิลา พยายามมองหาความจริงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยนั้น ศิลาเป็นจิตแพทย์ของเธอ หรือเขาเป็นเพียงผู้คุมขังที่ใจดีที่สุดในโลกกันแน่ ความทรงจำวัยเด็กที่เป็นดั่งภาพถ่ายสีซีดจางรบกวนจิตใจเธอไม่หยุดหย่อน ภาพของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้เธอเสมอในความฝัน "ถ้าฉันคือตัวอันตราย ทำไมคุณถึงไม่ส่งฉันเข้าโรงพยาบาล?" รินถามพลางก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกระจกเงา ความเย็นของมันซึมลึกผ่านเนื้อผ้าเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง "ทำไมต้องเก็บฉันไว้ในบ้านหลังนี้" ศิลานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาทอดเงายาวไปตามพื้นห้องก่อนจะหยุดลงตรงหน้าเธอเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้หอมจางๆ ประจำตัวเขากระตุ้นให้รินรู้สึกเวียนหัว "เพราะถ้าคุณหลุดไปอยู่ในนั้น" เขาชี้ไปที่กระจก "ผมจะไม่มีโอกาสได้เห็นจุดจบของนิทานเรื่องนี้อย่างไรล่ะ" ทันใดนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาก็ดังขึ้นข้างหูของริน... ไม่ใช่เสียงของศิลา แต่มันเป็นเสียงของเธอเอง... เสียงที่แหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยความโหยหา *‘หันกลับไปสิริน... หันไปดูว่าสิ่งที่จ้องมองเราอยู่... มันไม่ใช่แค่เงาในกระจก แต่มันคือตัวเราที่รอจะเปลี่ยนที่กัน’* รินสะดุ้งสุดตัว เธอพยายามเบี่ยงตัวหนีจากศิลา แต่เขากลับคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนรอยเขียวช้ำเก่าที่ยังไม่หายดีเริ่มปวดตุบ "อย่าไปฟังมัน" ศิลากระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป เขามีความกระหายบางอย่างในดวงตา "นั่นไม่ใช่เสียงของคุณ แต่มันคือเสียงของ 'กระจก' ที่กำลังหิวโหย" รินไม่ยอมจำนน เธอรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกศิลาออกไปจนเขาเซถอยหลัง ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับกระจกเงาอีกครั้ง ในจังหวะที่หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก สิ่งที่เธอเห็นในเงาสะท้อนทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ในกระจก... รินในเงาสะท้อนไม่ได้ยืนหันหลังให้เธอตามปกติ แต่อีกฝ่ายกำลังยื่นมือออกมาแตะกระจกจาก 'อีกด้าน' โดยที่ใบหน้าของเงาสะท้อนนั้นไม่มีดวงตา มีเพียงรอยเย็บที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังซีดเผือด ริมฝีปากของเงาร่างนั้นขยับช้าๆ สวนทางกับความเงียบงันในห้อง 'ขอบคุณที่เปิดประตูให้นะ' วินาทีนั้น ไฟในห้องดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดสนิท รินสัมผัสได้ถึงแรงดึงมหาศาลจากฝ่ามือที่แตะอยู่บนพื้นกระจก มันไม่ใช่ความเย็นของแก้วอีกต่อไป แต่มันคือความร้อนของผิวหนังมนุษย์ที่กำลังดึงกระชากตัวเธอให้จมดิ่งเข้าไปในโลกที่บิดเบี้ยว ศิลาไม่ได้เข้ามาช่วย เขาเพียงแค่ยืนนิ่งในความมืด พร้อมกับเสียงจุดไฟแช็กที่ดังขึ้นช้าๆ ก่อนที่แสงเปลวไฟขนาดเล็กจะเผยให้เห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของเขา "ถึงเวลาที่นิทานจะเปลี่ยนตอนจบแล้วริน" เขาพูดขณะที่เธอกำลังถูกดึงผ่านกระจกไปทีละน้อย "ขอบคุณที่ยอมสลับที่กัน... ในตอนที่ผมยังสนุกกับเรื่องของคุณอยู่พอดี" รินกรีดร้องออกมาสุดเสียง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาได้เลย เพราะในนาทีที่ใบหน้าของเธอสัมผัสกับผิวกระจกเย็นเยียบ ร่างกายเธอก็เริ่มกลายเป็นแก้วเปราะบางที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ในขณะที่ร่างของ 'ใครบางคน' กำลังก้าวออกมาจากเงามืดของกระจกด้วยท่าทางสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจเหนือกว่า ก้าวแรกที่เท้าของเงาร่างนั้นสัมผัสพื้นห้อง... รินก็ตระหนักได้ว่าทุกอย่างที่เป็นเธอ กำลังจะถูกลบเลือนไปตลอดกาล ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการดิ่งลึกสู่ก้นบึ้งของกระจกบานที่เก้าไปพร้อมกับรินนะคะ