ปากเสียเป็นเหตุ

"ถ้าคิดว่าการทำงานกับฉันมันน่าสมเพชขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ถอนตัวตั้งแต่แรกซะล่ะคะ หรือว่ากลัวว่าโปรเจกต์นี้จะพังคามือคุณจนไม่มีหน้าไปสถาปนิกสมาคม?" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะประชุมไม้สักทองดังสนั่น หักล้างความเงียบงันของห้องทำงานที่ตลบอบอวลไปด้วยความกดดัน รินรดาไม่ได้เพียงแค่พูดด้วยความโมโห ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่างตรงหน้าให้เป็นจุล เส้นเลือดที่ขมับของอคิราห์กระตุกไหว สถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและเพอร์เฟกต์ชันนิสต์กำลังสูญเสียการควบคุม เพราะคำพูดเชือดเฉือนที่เพิ่งหลุดจากปากเขาเองเมื่อนาทีที่แล้ว มันเริ่มต้นจากความเห็นที่ไม่ลงรอยกันเรื่องการจัดวางแสงเงาในโซนห้องรับแขกของคฤหาสน์ตระกูลดัง รินรดายืนกรานในฟังก์ชันที่ตอบโจทย์ไลฟ์สไตล์ของเจ้าของบ้านยุคใหม่ ขณะที่อคิราห์ยึดติดกับดีไซน์มินิมอลดั้งเดิมที่เขาออกแบบไว้ตั้งแต่วันแรก ความเห็นไม่ตรงกันตามประสาคนทำงานควรจะจบลงด้วยการถกเถียงด้วยเหตุผล แต่มันกลับล้ำเส้นกลายเป็นการดูถูกศักยภาพ เมื่ออคิราห์เผลอหลุดปากพ่นประโยคที่ทำลายความรู้สึกของเธอลงไปอย่างไม่น่าให้อภัย *'อินทีเรียร์อย่างคุณก็คิดได้แค่ความสวยฉาบฉวยบนเปลือกนอกสินะ ถึงได้ไม่เคยเข้าใจว่าโครงสร้างที่แท้จริงมันควรจะเป็นยังไง'* ประโยคสบประมาทที่เย่อหยิ่งและดูถูกวิชาชีพของเธอราวกับมีดกรีดลงกลางใจ รินรดาถึงกับหน้าชาวาบ ความรู้สึกช็อกพุ่งพล่านก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวจนมือสั่น เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมก้มหัวให้ใครเหยียบย่ำ โดยเฉพาะกับผู้ชายปากร้ายที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลอย่างเขา อคิราห์นั่งนิ่งอยู่หลังเก้าอี้หนังราคาแพง ใบหน้าคมคายไร้รอย ภายใต้แว่นสายตาไร้กรอบคือแว่นตาที่ซ่อนแววตายุ่งเหยิงเอาไว้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดรุนแรงขนาดนั้น สัญชาตญาณการปกป้องอีโก้ของตัวเองต่างหากที่ผลักไสให้เขาพ่นคำร้ายกาจออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า... ไอเดียของเธอมันช่างโดดเด่นและสั่นคลอนความมั่นใจของเขาลึกล้ำเหลือเกิน "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น..." อคิราห์ขยับริมฝีปากเอ่ยเสียงแหบพร่า มือหนายกขึ้นถูขมับตัวเองอย่างเคร่งเครียด ความดื้อรั้นในสายตาของเขาขัดแย้งกับความรู้สึกผิดที่เริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก "ริน... คุณกำลังใช้อารมณ์ตัดสินงาน" "ใช่! ฉันกำลังใช้อารมณ์ เพราะคนที่คุณเพิ่งเหยียบย่ำไปเมื่อกี้คือฉันไงคะ!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางจิกขอบโต๊ะแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมีสิทธิ์มาตัดสินว่างานของคนอื่นไม่มีค่า คุณเก่งนักใช่ไหม? งั้นก็เชิญนั่งกอดแปลนบ้านหลังนี้แล้วสร้างมันคนเดียวไปเลยค่ะ ฉันขอถอนตัว!" สิ้นคำประกาศิตนั้น อคิราห์ก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ร่างสูงก้าวอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ถึงแม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความโกรธ แต่กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความร้อนผ่าวจากตัวเขาก็ทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณพูดว่าอะไรนะ... จะถอนตัวงั้นเหรอ?" อคิราห์กดเสียงต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาความจริง "คิดว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยรึไง รินรดา สัญญาที่เซ็นไว้มีค่าเท่ากับเศษกระดาษในสายตาคุณรึไง ถึงอยากจะเทก็เทเนี่ยนะ" "แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะคะ!" รินรดาตวาดกลับโดยไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาวาวโรจน์ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับ 1. "ให้ทนทำงานกับคนปากเสียที่คอยแต่จะลดทอนคุณค่าของคนอื่นอย่างคุณไปจนจบโปรเจกต์งั้นเหรอ? ฝันไปเถอะค่ะ! ต่อให้ต้องจ่ายค่าปรับจนหมดตัว ฉันก็ไม่เอาศักดิ์ศรีมาทิ้งไว้ที่นี่หรอก!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนจ้องตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร เคมีคุกรุ่นระหว่างความเกลียดชังและความดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว อคิราห์มองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความโกรธของเธอ หัวใจของเขากระหน่ำเต้นรัวด้วยความกลัว... ความกลัวที่ว่าเธอจะหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ กลัวว่าโปรเจกต์ที่ต้องทำร่วมกันจะยุติลงพร้อมกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มต้นก่อตัว มือหนาเอื้อมออกไปโดยสัญชาตญาณ คว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เธอหันหลังเดินหนีไปจริงๆ รินรดาชะงัก หันขวับมามองข้อมือตัวเองที่ถูกพันธนาการไว้ด้วยปลายนิ้วอุ่นจัด ก่อนจะตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ "ปล่อยนะ!" "ผมไม่ปล่อย" อคิราห์ตอบเสียงกร้าว น้ำเสียงที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้เจือไปด้วยความดื้อรั้นและ... ความเว้าวอนที่เขาพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "ถ้าคุณก้าวออกจากห้องนี้เพื่อไปยื่นใบลาออก แปลว่าคุณยอมแพ้... ยอมรับว่าไอเดียของผมมันเหนือกว่าคุณ" "นี่คุณใช้วิธีเด็กๆ แบบนี้มารั้งฉันไว้รึไงคะ? เลิกนิสัยแย่ๆ แล้วปล่อยฉันได้แล้ว!" รินรดาพยายามบิดข้อมือหนี แต่แรงบีบกลับกระชับแน่นขึ้นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ อคิราห์ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอมากขึ้น บังคับให้แผ่นหลังบางต้องแนบชิดกับขอบโต๊ะประชุมด้านหลังโดยปริยาย "ผมไม่ได้ใช้วิธีเด็กๆ" อคิราห์โน้มใบหน้าลงมา กระซิบชิดริมหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นน้อยๆ จนรินรดาขนลุกซู่ "แต่ผมกำลังบอกคุณว่า... ผมไม่ยอมให้คุณไปไหนทั้งนั้น ริน" จังหวะหัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความโกรธที่เคยพุ่งพล่านเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสั่นไหวแปลกประหลาด ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เสียจนเธอรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เป่ารดแก้ม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้มีแววเยาะเย้ยถากถางอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและร่องรอยของความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจหาญพอจะตีความ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุและเปราะบางที่สุด เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วดังขึ้นขัดจังหวะ ราวกับฟ้าผ่าลงกลางห้อง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว รินรดาใช้จังหวะนั้นผลอกอกแกร่งให้ออกห่างทันที ขณะที่อคิราห์ขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด เขายังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดปรานของ "ธันวา" คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะ สายตาคมปลาบกวาดมองสภาพกระเซอะกระเซิงของคนทั้งคู่ด้วยแววตารู้ทัน "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วน 1. ของคู่หูร้อยล้านสินะครับเนี่ย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท กวาดสายตามองรินรดาที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ก่อนจะหันไปสบตากับอคิราห์ที่ยืนหน้าตึงเปรี๊ยะ "พอดีผมได้ยินข่าววงในมาว่าโปรเจกต์นี้กำลังจะล่ม เพราะสถาปนิกปากเสียกับอินทีเรียร์หัวรั้นตกลงกันไม่ได้... ผมก็เลยแวะเอาสัญญาว่าจ้างฉบับใหม่ มายื่นข้อเสนอให้คุณรินพิจารณาดูซะหน่อย สนใจมาร่วมงานกับคนคอเดียวกันไหมล่ะครับ?" รินรดาชะงัก หันไปมองหน้าธันวาสลับกับอคิราห์ที่ตอนนี้ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะยิ่งกว่าเดิม สัญชาตญาณร้องเตือนเธอทันทีว่าสถานการณ์กำลังจะเลวร้ายลงกว่าเดิมหลายร้อยเท่า [ดาวตกคืนคริสต์มาส] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ!