กาแฟกับความเงียบ

“ถ้าคุณยังเอาไม้บรรทัดมาวัดองศาการวางแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานฉันอีกครั้งเดียว ฉันจะเอาแฟ้มโปรเจกต์เดอะริเวอร์ไซด์ตีหัวคุณจริงๆ ด้วยนะคะคุณอคิราห์” รินรดาวางแก้วเซรามิกสีดำสนิทลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดัง *ก๊อก* จนของเหลวสีเข้มกระฉอกเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ เธอถอนหายใจยาวเหยียดเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่สะสมมาตลอดสามชั่วโมงเต็มของการประชุมเคลียร์แบบแปลน อคิราห์ หรือที่เธอแอบขึ้นบัญชีดำไว้ในใจว่า ‘คุณชายเผด็จการ’ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงและเส้นเลือดปูดโปนตามแรงอารมณ์ เขาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำขู่ของเธอเลยสักนิด ชายหนุ่มเพียงแต่ปรายตามองแก้วกาแฟที่วางเอียงไปจากเส้นขนานของขอบโต๊ะราวสองมิลลิเมตร ก่อนจะดันมันกลับมาเข้าที่ด้วยปลายนิ้วเรียวยาวอย่างถือดี “ความสมบูรณ์แบบไม่มีคำว่าเกือบครับ... อ้อ ขอโทษที ดิฉันติดพูดคำว่าค่ะมากกว่า” อคิราห์ลอยหน้าลอยตาพูดแก้คำพูดตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบชวนประสาทกิน รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นมานิดๆ นั้นมันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนรินรดาอยากจะหยิบกระบองเพชรบนโต๊ะมาปาใส่หน้าหล่อๆ ของเขาเสียจริง “ปากจัดไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ยอมหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังสีน้ำตาลฝั่งตรงข้ามอย่างจำยอม “นี่เราพักเบรกกันมาสิบนาทีแล้วนะคะคุณคิน สมองฉันต้องการคาเฟอีนและคาร์โบไฮเดรต ไม่ใช่การมานั่งฟังคุณบรรยายสรรพคุณของมุมตกกระทบของแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่ขัดแย้งกับทิศทางลมบ้าบออะไรนั่น” “ก็เพราะสมองคุณมันทำงานด้วยระบบความรู้สึก มากกว่าตรรกะและเหตุผล แบบแปลนเดอะริเวอร์ไซด์ถึงได้เกือบพังไม่เป็นท่าในสัปดาห์แรกไงครับ” อคิราห์ตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด มือหนายกแก้วกาแฟดริปสีเข้มขึ้นจิบรสชาติขมปร่า ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนภาพหญิงสาวที่กำลังนั่งกอดอกพองลมหายใจเข้าออกอย่างฮึดฮัด ทว่าในความเข้มงวดและท่าทีเจ้ากشكเจ้าการของสถาปนิกหนุ่ม... กลับมีบางสิ่งที่แอบซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงคู่นั้น ความใส่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยวาจาเชือดเฉือน บรรยากาศในห้องทำงานเฉพาะกิจภายในไซต์งานก่อสร้างเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ เคล้ากับเสียงฝนปรอยๆ ด้านนอกหน้าต่างกระจกใสบานใหญ่ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดอาราบิก้าลอยอบอวลผสมผสานไปกับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์แปลนสถาปัตยกรรม รินรดากวาดสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณา เธอต้องยอมรับว่าต่อให้เขาจะปากร้ายและกวนประสาทแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเวลาที่อคิราห์จดจ่ออยู่กับการแก้แบบ แปลนกระดาษนับสิบแผ่นที่กางอยู่บนโต๊ะจะเปลี่ยนผู้ชายคนนี้ให้กลายเป็นคนละคน... มีเสน่ห์ น่าค้นหา และดึงดูดสายตาอย่างประหลาด “มองหน้าผมแบบนี้... ตกหลุมรักความเนี๊ยบของผมเข้าแล้วล่ะสิ” จู่ๆ อคิราห์ก็วางแก้วกาแฟลงเงียบๆ เขายื่นใบหน้าเข้ามาใกล้โต๊ะฝั่งเธอมากขึ้น ดวงตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขี้เล่นที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น รอยยิ้มมุมปากที่เผยออกมาทำให้ใจดวงน้อยๆ ของรินรดาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง “หลงตัวเองค่ะ!” รินรดาแกล้งเชิดหน้าขึ้นสูง กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียน “ฉันแค่กำลังคิดอยู่ต่างหากว่า... ถ้าวันหนึ่งภรรยาของคุณทนนิสัยจุกจิกเรื่องมากของคุณไม่ไหวแล้วหอบเสื้อผ้าหนีออกจากบ้าน คุณจะเอาไม้บรรทัดไปวัดรอยน้ำตาของตัวเองด้วยหรือเปล่า” อคิราห์ชะงักไปนิด ดวงตาคมกริบไหววูบลงชั่วพริบตา ราวกับคำพูดติดตลกของเธอไปสะกิดโดนรอยแผลเป็นบางอย่างในอดีตที่เขาพยายามปิดตายเอาไว้ ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันกลับเต็มไปด้วยความอึดอัดและลึกล้ำจนน่าประหลาด รินรดาขมวดคิ้วมุ่น รู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยที่เผลอพูดจี้ใจดำออกไปโดยไม่ตั้งใจ เธอขยับตัวจะเอ่ยปากขอโทษ แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากอิบอิ่มจะขยับ อคิราห์ก็เป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นเสียก่อน น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มและจริงจังจนแปลกหู “ผมไม่มีวันปล่อยให้ใครต้องหนีไปไหนหรอกครับ... เพราะถ้าผมเลือกใครสักคนเข้ามาในชีวิต แปลนชีวิตของผมถูกวาดไว้ให้มีพื้นที่สำหรับคนๆ นั้นแค่คนเดียวมาตั้งแต่แรกแล้ว” คำพูดกำกวมที่แฝงความหมายลึกซึ้งทำเอารินรดาพูดไม่ออก ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจเต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท เคมีประหลาดบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในความเงียบงันระหว่างพวกเขา ไออุ่นจากแก้วกาแฟตรงหน้าไม่เท่ากับความร้อนผ่าวที่แผ่ซ่านมาจากสายตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างไม่วางตา ติณ! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้นทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงอย่างไม่ทันตั้งตัว รินรดารีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ขึ้นดู ทว่าทันทีที่กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากเขินอายกลายเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที *“ระวังตัวไว้ให้ดี... ของขวัญชิ้นใหญ่จากธันวา กำลังเดินทางไปหาพวกคุณที่ไซต์งานแล้ว”* ข้อความปริศนาจากเบอร์แปลก พร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องทำงานกระจกบานนั้น ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยไม่ทันให้ตั้งตัว และร่างของชายหนุ่มในสูทเนี๊ยบราคาแพงก็ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก... ธันวาปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับแฟ้มเอกสารคำสั่งระงับการก่อสร้างชั่วคราวในมือ! ดาวตกคืนคริสต์มาส ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาดื่มด่ำกาแฟและความเงียบกับคินและรินด้วยกันนะคะ!