รอยร้าวในทีม

"ตัวเลขสามล้านเจ็ดแสนบาทนี่มันอะไรกันคะ คุณอคิราห์!" เสียงตบแฟ้มเอกสารกระแทกลงบนโต๊ะประชุมตัวยาวดังสนั่น จนแก้วกาแฟเซรามิกสีขาวสั่นสะเทือน รินรดายืนจ้องหน้าสถาปนิกหนุ่มเขม็ง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธระคนไม่เข้าใจ ความหนาวยะเยือกจากโทรศัพท์ลึกลับเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยความเดือดดาลในงานตรงหน้าจนหมดสิ้น ร่างบางสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความอัดอั้น อคิราห์เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงคมกราบกวาดมองตัวเลขบนกระดาษแผ่นนั้นด้วยความเรียบเฉย ใบหน้าหล่อเหลายังคงความนิ่งสนิทตามสไตล์ผู้ชายเจ้าระเบียบขั้นสุด เขากอดอกพิงพนักเก้าอี้ ปรายตามองอินทีเรียร์ดีไซเนอร์สาวที่กำลังสติหลุดด้วยแววตาเยือกเย็น "มันคืองบประมาณส่วนที่เกินมา ในหมวดวัสดุตกแต่งภายในที่คุณเบิกเพิ่มเข้ามาอย่างไรล่ะครับ รินรดา" เขาเน้นเสียงทุ้มต่ำเรียบเรื่อย ยิ่งทำให้คนที่กำลังเดือดจัดอยากจะคว้าแจกันดอกไม้แถวนั้นมาฟาดหัวคนปากร้ายเสียจริง "ฉันไม่ได้เบิกตามใจชอบนะ! วัสดุพวกนั้นมันจำเป็นต้องเปลี่ยน เพราะแบบโครงสร้างหลักที่คุณแก้หน้างานกระทันหันต่างหากเล่า ถ้าคุณไม่รื้อผนังฝั่งทิศตะวันออกออก ฉันต้องเปลืองงบไปแก้ปัญหาโครงสร้างซ้ำซ้อนไหมล่ะคะ!" รินรดากัดฟันกรวด เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ฝีปากกล้าพุ่งตรงไปที่จุดบกพร่องของอีกฝ่ายทันที ไม่มีทางที่เธอจะยอมก้มหัวรับผิดในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อเด็ดขาด "ผมแก้หน้างานเพราะมันเสี่ยงต่อความปลอดภัยของอาคาร ในฐานะหัวหน้าโปรเจกต์ ผมมีสิทธิ์ขาด" อคิราห์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะประชุม ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาต้องผับผ่ามือลงบนโต๊ะเพื่อยันตัวไม่ให้ถอยหลังหนี "แต่คุณ... ใช้อารมณ์ตัดสินใจเลือกใช้วัสดุนำเข้าเกรดพรีเมียมเกินความจำเป็น โดยไม่ปรึกษาผมก่อน คุณกำลังทำให้โปรเจกต์นี้งบประมาณบานปลาย" "ฉันทำเพื่อความสวยงามและตอบโจทย์ลูกค้า! คุณมันก็เอาแต่ใช้กฎเหล็กบ้าๆ คร่ำครึ ไม่สนรสนิมรสนิยมอะไรเลยสักนิด!" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความอัดอั้นตันใจ ภาพความอบอุ่นเมื่อวานตอนที่เขาแอบเอาเสื้อคลุมมาห่มให้มันหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงความเผด็จการที่เธอกำลังจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ อคิราห์ขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธ ลึกๆ ในใจเขารู้ดีว่าวัสดุที่เธอเลือกทำให้งานออกมาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ แต่ตัวเลขที่พุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่วมันคืองานบริหารความเสี่ยงที่เขาต้องรับผิดชอบ ปมในใจจากความผิดพลาดในอดีตทำให้เขาหวาดกลัวการสูญเสียการควบคุม ยิ่งเห็นรินรดาดื้อรั้นไม่ฟังเหตุผล เขากยิ่งต้องใช้วิธีเด็ดขาด "ถ้าคุณยังบริหารจัดการงบส่วนนี้ไม่ได้ภายในสัปดาห์นี้ ผมจะตัดงบอินทีเรียร์ของคุณลงครึ่งหนึ่ง และผมจะเข้ามาคุมดีเทลเองทั้งหมด" ประโยคคำสั่งราชาธิปไตยนั้นทำเอารินรดานิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด เธอยิ้มเยาะออกมาอย่างเหลืออด ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำใสแต่กลั้นไว้ไม่ให้ไหลออกมา "คุณมันเผด็จการที่สุด... อคิราห์" น้ำเสียงสั่นเครือแต่ทุ้มต่ำลอดไรฟัน "คุณไม่เคยไว้ใจใคร ไม่เคยเห็นหัวใคร นอกจากอีโก้เฮงซวยของคุณเอง!" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล อคิราห์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อที่วับผ่านดวงตาคู่สวยของเธอ หัวใจข้างซ้ายกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่างเพื่อบรรเทาบรรยากาศ ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnคำพูดใดออกมา ประตูห้องประชุมกระจกฝ้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "อุ๊ย ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะคู่รัก... เอ๊ย คู่กัดคู่นี้หรือเปล่าครับเนี่ย" เสียงกวนประสาทที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของธันวาที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ในมือถือแท็บเล็ตเครื่องหรูยื่นมาตรงหน้าทั้งคู่ "พอดีผมบังเอิญได้ยินเรื่องงบประมาณบานปลาย... สนใจให้บริษัทผมเข้าไปเทคโอเวอร์งบส่วนนี้แทนไหมครับ คุณรินรดา?" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองธันวาที่ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ ขณะที่อคิราห์หรี่ตาลงมองคู่แข่งตัวฉกาจด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครทุกตัวนะคะ