ความลับในแบบแปลน

เสียงฉีกกระดาษฟอยล์ห่อโมเดลสถาปัตยกรรมดังขึ้นบาดหู ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานใหญ่ในยามวิกาล รินรดากลั้นหายใจ หัวใจของเธอกระหน่ำเต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ปลายนิ้วเรียวที่เปื้อนหมึกพิมพ์เขียวสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือกระดาษแผ่นวิกฤตที่เพิ่งค้นพบในซอกลับของตู้เอกสารเหล็กสีเทา มันไม่ใช่แค่แปลนโซนหลักธรรมดา... แต่เป็นแผนผังโครงสร้างฉบับจริงที่ถูกแก้ไขเส้นสายบางส่วนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ ลายมือที่เธอคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าอะไรดี ตึง! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นกะทันหันจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เธอรีบซ่อนกระดาษแผ่นนั้นไว้ใต้กองสมุดสเก็ตช์ภาพอย่างลนลาน ร่างสูงโปรดของอคิราห์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเคร่งขรึม เสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามสไตล์หนุ่มบ้างาน ดวงตาคมกริบกวาดมองเธอด้วยแววตาจับผิดตามเคยเหมือนทุกครั้งที่เขาหงุดหงิด "ดึกดื่นค่อนคืนแล้ว ทำไมยังไม่กลับห้องพักอีก หรือว่าอินทีเรียร์ฝีมือดีอย่างคุณ กำลังหาทางแก้ตัวเรื่องแปลนหายนะเมื่อตอนเย็นอยู่ล่ะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นตามฟอร์มของตาคนปากร้าย แต่รินรดากลับไม่ได้รู้สึกอยากจะต่อปากต่อคำเหมือนทุกครั้ง ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมนั้น พยายามค้นหาพิรุธภายใต้หน้ากากนิ่งสนิทของสถาปนิกหนุ่ม "แปลนหายนะเหรอคะคุณอคิราห์..." รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างสูงทีละน้อยจนอีกฝ่ายต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงน "ฉันเพิ่งรู้เหมือนกันนะคะว่าคำว่า 'ความร่วมมือ' ในโปรเจกต์นี้ มันหมายถึงการตลบหลังกันเองลับหลังแบบนี้ด้วย" อคิราห์ชะงักไปนิด ใบหน้าคมคายตึงขึ้นถนัดตา "คุณพูดเพ้อเจ้ออะไรของรินรดา ดึกแล้วสมองกลับหรือไง" "ฉันจะกลับหรือสมองจะพัง ก็ยังดีกว่าคนที่เก็บงำความลับบางอย่างไว้ในตู้เอกสารเก่าๆ นี่หละค่ะ!" รินรดาไม่รอให้อีกฝ่ายตั้งตัว เธอเอื้อมมือไปดึงกระดาษแปลนฉบับจริงที่ซ่อนไว้ออกมาสะบัดต่อหน้าเขาเต็มแรง ดวงตาคู่สวยฉายแววผิดหวังอย่างไม่ปิดบัง "นี่ฝีมือคุณใช่ไหมคะคุณคิน คุณเป็นคนสับเปลี่ยนแปลนโซนหลัก เพื่อจะโยนความผิดให้ฉันกลายเป็นคนทำงานพลาดตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์งั้นเหรอ! ทำไมคะ? กลัวว่าฉันจะทำงานออกมาเด่นเกินหน้าเกินตาคุณนักหรือไง!" ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทันที อคิราห์นิ่งงันไปชั่วอึดใจ ดวงตาคมปลาบกวาดมองกระดาษในมือเธอก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับเธอ นัยน์ตาคู่สีเข้มวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที—รวดเร็วจนแทบจับสังเกตไม่ได้—ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งตามเดิม "ถ้าคุณคิดได้แค่นั้น... ก็ตามใจคุณ" อคิราห์ตอบเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวราวกับต้องการสร้างระยะห่าง "เลิกตีโพยตีพายแล้วเอาเวลาไปเคลียร์งานของตัวเองซะ" "เดี๋ยวนะคะ! คุณจะหนีปัญหาอีกแล้วเหรอ สไตล์การทำงานแบบนี้มันน่าสมเพทสิ้นดี!" รินรดาหมดความอดทน เธอก้าวเข้าไปคว้าแขนแกร่งไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาเดินหนีไปไหน "เคลียร์กันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้เลยนะ อคิราห์!" อคิราห์หันขวับกลับมาด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นเช่นกัน เขากระชากแขนกลับพร้อมกับรวบตัวเธอเข้าประชิดโต๊ะทำงานอย่างไร้ความปรานี ร่างบางถูกดันให้ชิดติดขอบโต๊ะโดยมีแขนแกร่งกักกันไว้ทั้งสองข้าง ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงความกรุ่นโกรธที่คุกรุ่นอยู่ในอกของคนทั้งคู่ "อยากรู้ความจริงนักใช่ไหม..." เสียงกระซิบของอคิราห์แหบพร่าและใกล้ชิดจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเธอราวกับจะแผดเผา "อยากรู้ไหมล่ะว่าทำไมฉันถึงต้องเอาแปลนนั้นมาไว้ที่นี่..." รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่นปนตื่นตระหนก กลิ่นกายสะอาดผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมผู้ชายชวนเคลิ้มทำเอาสติเธอเริ่มกระเจิดกระเจิง แต่เธอก็ยังกัดฟันเชิดหน้าสู้ "พูดมาสิคะ! ฉันฟังอยู่!" อคิราห์แค่นยิ้มหยันที่มุมปาก ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดลึกล้ำที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยอง "เพราะถ้าฉันไม่เอาแปลนฉบับจริงมาซ่อนไว้... ป่านนี้คุณคงไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ยืนเถียงกับฉันตรงนี้ด้วยซ้ำ เพราะคนที่คุณไว้ใจนักหนากำลังจะขายโปรเจกต์นี้ให้คู่แข่งอย่างธันวาไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว!" รินรดาเบิกตากว้าง สติของเธอแทบหลุดลอยเมื่อได้ยินชื่อนั้น—ธันวา! ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ซักถามอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "ขอโทษทีนะที่ขัดจังหวะสวีทหวาน..." เสียงทุ้มคุ้นเคยของธันวาเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ขณะก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเอกสารในมือ "แต่ดูเหมือนผมจะมาทันเวลาดูความแตกพอดีเลยสินะครับ คุณสถาปนิก... และคุณอินทีเรียร์คนเก่ง" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์ซึนๆ ของคินกับรินนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ!)