กำแพงที่เริ่มพังทลาย

กลิ่นหอมหวานละมุนของบลูเบอร์รีชีสเค้กอบอวลอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าเจ้าของห้องกลับนั่งทำหน้าเคร่งขรึมรากับกำลังพิจารณาคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญ รัญชิตาถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นรอบที่ห้าของวัน ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตา (ที่เธอใส่เวลาอ่านเอกสารนานๆ) จ้องมองกล่องขนมสีพาสเทลที่วางอยู่มุมโต๊ะสลับกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ ให้ตายเถอะ... นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันนะ เมื่อวานบรรยากาศระหว่างเธอกับมีนาราเพิ่งจะเฉียดเข้าใกล้คำว่า "อันตราย" ไปนิดเดียว ความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดทำให้หัวใจของประธานสาวเต้นผิดจังหวะจนเกือบควบคุมไม่อยู่ และเพื่อเป็นการ "ไถ่โทษ" หรืออาจจะ... เรียกว่าข้ออ้างในการทลายกำแพงที่ตัวเองสร้างขึ้น รัญจึงสั่งให้เลขาฯ ส่วนตัวไปซื้อขนมร้านดังฝั่งตรงข้ามมาวางไว้ให้ โดยกำชับหนักหนาว่า *“ห้ามบอกว่าฉันเป็นคนซื้อ”* แต่วิธีการระดับเด็กอนุบาลแบบนั้น มีหรือจะรอดพ้นสายตาของสถาปนิกสาวเจ้าแผนการอย่างมีนารา “ถ้าจะส่งส่วยเพื่อขอสงบศึก คราวหลังรบกวนเลือกยี่ห้อที่แคลอรีน้อยกว่านี้หน่อยนะคะ ท่านประธาน” เสียงใสๆ ที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้รัญสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึง เย็นชา และทรงอำนาจดังเดิม เงยหน้าขึ้นมองผู้บุกรุกที่ถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะห้องตามระเบียบ มีนารายืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มเจ้าเลعةแต้มอยู่ที่มุมปาก ดวงตาคู่สวยพินิจพิเคราะห์ใบหน้าของคนตรงข้ามอย่างจับผิด วันนี้มีนอยู่ในชุดสูทกางเกงเข้ารูปสีครีม ดูปราดเปรียวและเฉี่ยวคมเป็นพิเศษ และที่สำคัญ... ในมือของเธอกำลังถือกล่องชีสเค้กเจ้าปัญหาที่รัญเพิ่งสั่งให้คนเอามาส่งเมื่อสิบนาทีที่แล้ว “ฉันไม่ได้ส่งส่วย และห้องนี้ก็มีประตู กรุณาหัดใช้มารยาทพื้นฐานของการเป็นพนักงาน... เอ๊ย เป็นคู่ค้าทางธุรกิจด้วยค่ะ คุณมีนารา” รัญเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนพิรุธด้วยการหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านทั้งที่ตัวหนังสือกลับหัว มีนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นช่างน่าหมั่นไส้ในสายตาของรัญเสียเหลือเกิน หญิงสาวร่างเพรียวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ส้นสูงกระทบกับพื้นปาเก้เกิดเสียงก้องกังวานเป็นจังหวะ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต “พนักงานที่ไหนเขาซื้อขนมราคาแพงระยับแถมแปะโน้ตด้วยลายมือหวัดๆ ที่พยายามดัดให้สวยแต่ดูออกทันทีว่าเป็นของใครมาวางไว้ให้ล่ะคะ” มีนวางกล่องขนมลงบนโต๊ะดัง *ตุบ* “แถมยังเป็นรสบลูเบอร์รีที่ฉันบ่นว่าชอบเมื่อตอนประชุมโปรเจกต์สัปดาห์ก่อนซะด้วย... หรือว่าท่านประธานแอบจำรสนิยมของฉันมาคะเนี่ย” “เพ้อเจ้อค่ะ!” รัญปฏิเสธเสียงสูงทันควัน เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าว แต่ต้องกัดฟันเกร็งกล้ามเนื้อใบหน้าไม่ให้แสดงพิรุธออกไป “ฉันแค่สั่งมาทานเล่นแก้เครียด แล้วร้านมันขายเป็นเซ็ต ฉันกินไม่หมด เลยให้คนเอามาทิ้ง... แค่เสียดายของหรอกค่ะ อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย” “อ๋อ... สั่งมาทานเล่น แต่สั่งรสที่ฉันชอบ และบังเอิญสั่งมาตอนสิบโมงเช้าซึ่งเป็นเวลาที่ฉันมักจะหิวพอดีเป๊ะ” มีนโน้มตัวเข้าหาโต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูกของรัญ “บังเอิญเก่งจังนะคะ แบบนี้เขาเรียกว่าพรหมลิขิตหรือว่าโรคจิตแอบตามส่องคะเนี่ย” “คุณมีน!” รัญวางแฟ้มในมือกระแทกโต๊ะเสียงดัง หน้าตาบึ้งตึงด้วยความเขินอายที่ถูกจี้ใจดำ “ถ้าไม่มีงานอะไรทำ ก็กลับไปเคลียร์แบบแปลนของโซน C ซะ! อย่ามาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ งานเสร็จไม่ทันกำหนด ฉันไม่เซ็นอนุมัติงบเพิ่มให้แน่!” “โธ่... ดุจังเลยนะคะ” มีนยิ้มกริ่ม ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อท่าทีดุร้ายนั้นเลยแม้แต่น้อย กลับกัน เธอกลับรู้สึกว่ารัญในโหมดซึนเดระแบบนี้ช่าง... น่าเอ็นดูเสียจนอยากจะแกล้งให้หนักกว่าเดิม “แต่แปลกนะคะ ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมา ฉันสังเกตว่าท่านประธานคนดุ ยอมลดกำแพงลงตั้งเยอะ ยอมให้ฉันต่อรองเรื่องวัสดุ ยอมแม้กระทั่ง... ทานข้าวกลางวันร่วมกันที่ห้องอาหารพนักงาน ทั้งที่ปกติเห็นรังเกียจนักหนา” “ฉันไม่ได้รังเกียจ ฉันแค่อรุ่มอร่วยตามหลักมนุษยธรรมต่างหากค่ะ!” “ค่ะๆ ตามใจ” มีนยอมพยักหน้ารับอย่างง่ายดาย รอยยิ้มร้ายกาจจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่พราวระยับด้วยความสนุกสนาน “งั้นในฐานะที่ท่านประธานกรุณา ‘แบ่งปัน’ ของว่างอันมีค่าให้ ฉันก็ควรมีน้ำใจตอบแทนใช่ไหมคะ... เย็นนี้ ว่างไหมล่ะคะ? ฉันจะเลี้ยงกาแฟเป็นการไถ่โทษที่เสียมารยาทเดินเข้ามาโดยไม่เคาะห้อง” รัญชะงักไปชั่วขณะ หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างแรง คำชวนนั้นเรียบง่าย แต่น้ำเสียงและประกายในดวงตาของมีนกลับทำให้เธอกลัว... กลัวว่าตัวเองจะเผลอตกลงไปในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดไว้ “ฉันไม่ว่างค่ะ มีนัดเคลียร์งานกับผู้ถือหุ้นตอนเย็น” รัญปฏิเสธเสียงแข็งทันควันเพื่อรักษาฟอร์ม “ผู้ถือหุ้นประชุมวันเสาร์-อาทิตย์เหรอคะ? ขยันจังนะ” มีนเลิกคิ้วสูงอย่างรู้ทัน “เอาเถอะค่ะ ไว้ฉันจะลองถามดูใหม่วันหลัง... แต่อย่าลืมทานขนมนะคะ ไม่งั้นฉันจะคิดว่าท่านประธานเขินจนไม่กล้าสบตาฉันจริงๆ” พูดจบ มีนก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้รัญครั้งหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินนิ่มๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้รัญชิตานั่งหายใจฮึดฮัดอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบ “ยัยตัวแสบเอ๊ย...!” รัญกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ มือบางเอื้อมไปแตะกล่องขนมสีพาสเทลนั้นอย่างเผลอไผล ก่อนจะพบว่ามุมกล่องมีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ แปะอยู่จริงๆ รัญรีบดึงมันขึ้นมาอ่าน ลายมือยึกยือของมีนเขียนไว้ว่า— *“ขอบคุณสำหรับขนมนะคะ... หวังว่าวันจันทร์นี้ ท่านประธานจะไม่ใจร้ายไล่ฉันออกจากห้องอีกนะ :)”* ให้ตายเถอะ รัญรู้สึกเหมือนใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก เธอยกมือขึ้นกุม2ข้างแก้มที่กำลังขึ้นสีระเรื่อ ยัยเด็กนี่ชำนาญในการปั่นป่วนหัวใจคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! กำแพงเหล็กกล้าที่เธอใช้เวลาสร้างมานานแรมปี เริ่มสั่นคลอนและมีรอยร้าวขนาดใหญ่เกิดขึ้นทีละน้อยแล้วจริงๆ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด รัญรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉย สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยอนุญาต “เข้ามาค่ะ” ประตูห้องเปิดออกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ใช่มีนาราอย่างที่รัญแอบคาดหวังไว้แวบหนึ่ง ร่างสูงโปรดของ **กรณ์** คู่แข่งทางธุรกิจและกรรมการบริหารหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเคลือบยาพิษ ก้าวเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่ในมือ สีหน้าของเขาดูเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความมั่นอกมั่นใจ “สวัสดีครับคุณรัญ... ผมแวะเอาเอกสารโครงการรีสอร์ทมาให้ตรวจสอบครับ พอดีผ่านมาแถวนี้” กรณ์วางช่อดอกไม้ทับลงบนกล่องขนมของมีนาราหน้าตาเฉย รอยยิ้มของเขาเคลือบแฝงด้วยความหมายบางอย่างที่รัญเกลียดแสนเกลียด “แล้วก็... เห็นช่วงนี้คุณรัญดูเครียดๆ กับโปรเจกต์ของยัยสถาปนิกคนนั้น ผมมีข้อเสนอดีๆ ที่อาจจะทำให้คุณสนใจนะครับ” รัญหรี่ตามองช่อดอกไม้และรอยยิ้มจอมปลอมของกรณ์ บรรยากาศในห้องที่เพิ่งจะอบอุ่นและปั่นป่วนหัวใจจากคนก่อนหน้า กลับพลิกผันกลับมาคุกรุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการชิงดีชิงเด่นในเสี้ยววินาที ทว่า ก่อนที่รัญจะได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือไล่ชายหนุ่มออกไป ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้งอย่างไร้มารยาท... มีนารายืนอยู่ที่หน้าประตู สีหน้าของสถาปนิกสาวไม่ได้ติดรอยยิ้มขี้เล่นเหมือนเมื่อครู่แต่อย่างใด ดวงตาคู่คมกริบมองช่อดอกไม้บนโต๊ะสลับกับใบหน้าของกรณ์ด้วยแววตาที่เย็นเยียบและคมกริบราวกับใบมีด “อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันลืมมือถือไว้บนโต๊ะ” มีนาก้าวเข้ามาในห้อง น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่ทรงพลังกดดันจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลง “ไม่คิดว่าท่านประธานจะมี ‘แขกที่ไม่ได้รับเชิญ’ มาขายขนมจีบถึงในห้องทำงาน... ขัดจังหวะเวลาส่วนตัวหรือเปล่าคะเนี่ย?” รัญชิตานิ่งอึ้ง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบตากับประกายไฟในดวงตาของมีนารา... เกมการแข่งขันครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอก็เป็นเดิมพันชิ้นสำคัญ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาจนถึงตอนนี้ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!