ของขวัญวันเกิดย้อนหลัง

กระดาษโน้ตสีพาสเทลแผ่นเล็กที่แปะอยู่บนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของฝ่ายบุคคลเมื่อสามวันก่อน คือเบาะแสเดียวที่ทำให้มีนาราต้องมายืนอยู่หน้าห้องทำงานกระจกฝ้าของท่านประธานในยามที่เลยเวลาเลิกงานมาเกือบชั่วโมงแล้ว ในนั้นระบุวันเดือนปีเกิดของ 'รัญชิตา' เอาไว้ ชัดเจน... และเป็นวันเดียวกับที่ผ่านพ้นไปเมื่อวานนี้โดยไม่มีงานฉลองใดๆ นอกจากใบหน้าเรียบนิ่งราวกับหุ่นยนต์ที่ยังคงนั่งตรวจงบการเงินจนดึกดื่น ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปจะถือวิสาสะผลักบานประตูเข้าไป รัญชิตาที่กำลังก้มหน้าเซ็นเอกสารเงยขึ้นทันที ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววหงุดหงิดระคนแปลกใจระคนกัน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ถ้าเรื่องแบบแปลนโครงการรีสอร์ท ฉันบอกคุณไปแล้วว่าให้แก้มาใหม่พรุ่งนี้เช้าค่ะ คุณมีนารา" เสียงหวานติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองซ้ำสอง "ไม่ได้มาเรื่องงานค่ะ" มีนาราเดินนินทาฝีเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในมือถือกล่องเค้กทรงสูงขนาดกะทัดรัดผูกโบสีแดงเพลิงที่เธอลงมือทำมันด้วยตัวเองตั้งแต่ตีห้าของวันนี้ "พอดีฉันได้ยินข่าววงในมาว่า... มีคนแถวนี้แก่ขึ้นอีกปีเมื่อวานนี้ แต่ทำเป็นฟอร์มจัดนั่งทำงานหน้าดำคร่ำเครียดเหมือนกลัวโลกจะแตก" รัญชิตาชะงัก ปากอิบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยตวัดขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง "นี่คุณเสียมารยาทเกินไปแล้วนะคะ ใครอนุญาตให้คุณเข้ามาคุยเรื่องส่วนตัวในเวลานานแบบนี้ แล้วใครแก่กัน ทราบมั้ยคะว่ามารยาททางสังคมเขาไม่พูดเรื่องอายุของ..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมีนาราวางกล่องเค้กชิ้นเล็กๆ ลงบนกองเอกสารตรงหน้า พร้อมกับเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็นเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มแต่งหน้าด้วยสตรอว์เบอร์รีสดลูกโตสีแดงก่ำ ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนตลบอบอวลไปทั่วห้องทำงานที่เคยเย็นเยียบ บนหน้าเค้กปักเทียนเล่มจิ๋วที่จุดไฟสว่างไสว ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงมารอบกาย "สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะคะ... ท่านประธานจอมซึน" มีนาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาระยิบระยับไปด้วยรอยยิ้มซุกซนที่เดาใจไม่ถูก รัญชิตานิ่งค้าง เปลือกตากะพริบถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า สมองที่เคยประมวลผลเรื่องธุรกิจและตัวเลขมาอย่างแม่นยำกลับว่างเปล่าชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยที่ถูกห่อหุ้มด้วยกำแพงเหล็กมาตลอดชีวิตการทำงาน กระตุกวูบอย่างแรงจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ตั้งแต่เธอเติบโตและก้าวขึ้นมาเป็นผู้บริหาร ไม่มีใครจำวันเกิดของเธอได้... หรือต่อให้จำได้ พวกเขาก็เลือกที่จะส่งเพียงกระเช้าดอกไม้ตามมารยาททางธุรกิจ ไม่เคยมีใคร... ย้ำว่าไม่เคยมีใคร ลงมือทำเค้กชิ้นเล็กๆ นี้ให้เธอด้วยตัวเองเลยสักคน "คุณ..." เสียงของรัญชิตาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ปลายจมูกรั้นเริ่มแดงเรื่อขึ้นทีละน้อยโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ดวงตาคู่คมที่เคยดุดันและเฉียบคม บัดนี้ไหวระริกราวกับผิวน้ำยามต้องลม มีหยดน้ำใสๆ เอ่อคลอขึ้นมาคล้ายจะร่วงหล่นแต่เจ้าตัวก็พยายามกะพริบตาไล่ออกไปอย่างสุดความสามารถ "อย่าบอกนะคะว่าซึ้งจนจะร้องไห้" มีนาราแกล้งแซวกลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอกเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนตรงหน้า "ถ้าไม่อธิษฐานแล้วเป่าเทียนตอนนี้ ระวังมันจะละลายหยดลงไปบนหน้าเค้กหมดพอดิบพอดีนะคะ" รัญชิตากลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอมองหน้ามีนารา สลับกับเค้กชิ้นเล็กตรงหน้า ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในห้องหัวใจที่หนาวเหน็บมาเนิ่นนาน รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งระบายขึ้นบนเรียวปากสวยอย่างไม่รู้ตัว มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดตั้งแต่มีนาราเคยเห็นมา ทำเอาสถาปนิกสาวผู้มั่นใจในตัวเองสูงถึงกับนิ่งงัดไปชั่วขณะ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ หลับตาลงช้าๆ แล้วอธิษฐานในใจตามธรรมเนียม ก่อนจะลืมตาขึ้นเป่าเปลวไฟดวงน้อยให้ดับลงในคราวเดียว ควันสีขาวบางเบาลอยกรุ่นขึ้นสู่อากาศ กลิ่นหอมหวานของช็อกโกแลตและวานิลลาอบอวลเคล้าคลายไปกับบรรยากาศที่เงียบสงบ รัญชิตายกมือขึ้นทัดผมที่ตกลงมาปรกแก้มอย่างลวกๆ พลางเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มขาว "ขอบคุณค่ะ..." เสียงกระซิบแผ่วเบารอดริมฝีปากของประธานสาว "ฉัน... ไม่คิดว่าคุณจะจำได้" "คนเราถ้าตั้งใจจะจำ ต่อให้เป็นเรื่องไร้สาระแค่ไหนก็จำได้ทั้งนั้นแหละค่ะ" มีนาราตอบกลับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิดจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ "ว่าแต่... จะไม่ชิมฝีมือฉันหน่อยเหรอคะ หรือต้องให้ฉันป้อนถึงปาก เหมือนเด็กๆ ถึงจะยอมกิน?" "นี่คุณ! อย่ามาได้ใจนักนะคะ" รัญชิตาหันกลับมาทำเสียงดุใส่ทันทีเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้างามขึ้นสีแดงจัดยิ่งกว่าเดิม "ฉันเป็นเจ้านายคุณนะ มีนารา!" "ค่ะ เจ้านายคะ เชิญชิมฝีมือลูกน้องคนโปรด (ที่แอบรัก เอ๊ย แอบหวังดี) หน่อยเถอะค่ะ" มีนาราจงใจลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ พร้อมกับหยิบช้อนสแตนเลสขนาดเล็กยื่นส่งให้ รัญชิตารับช้อนมาด้วยมือที่สั่นระริกเล็กน้อย เธอตักเนื้อเค้กช็อกโกแลตนุ่มฟูพร้อมกับสตรอว์เซอว์เบอร์รีเข้าปาก รสชาติหวานละมุนกำลังดีและความเปรี้ยวอมหวานของผลไม้กระจายไปทั่วลิ้มรส แต่มันกลับไม่หวานเท่าความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างในอกเวลานี้ ทว่า... ในจังหวะที่รัญชิตากำลังจะเอ่ยปากชม ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้การเคาะเตือนร่างสูงโปรดของกรณ์ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ในมือถือแฟ้มโปรเจกต์ใหญ่ "รัญครับ ผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่อง... เอ๊ะ!" กรณ์ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศแปลกประหลาดภายในห้อง สายตาคมกริบกวาดมองระหว่างรัญชิตาที่มีคราบเค้กติดอยู่มุมปากเล็กน้อย กับมีนาราที่ยืนประชิดโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสนิทสนมเกินกว่าความสัมพันธ์ปกติ บรรยากาศหวานซึ้งเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา รัญชิตาสอบสะดุ้งรีบดึงหน้ากลับมาเป็นมาดประธานผู้เย็นชาทันที ขณะที่มุมปากของมีนาราตวัดขึ้นเป็นรอยยิ้มเยي็นเยียบ ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองผู้มาใหม่ เกมการแข่งขันรอบใหม่ไม่ได้มีแค่เรื่องงานอีกต่อไปแล้ว... และเดิมพันชิ้นนี้ เธอก็ไม่มีวันยอมยกให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ!