ศึกชิงพื้นที่ทำงาน

เสียงปังของแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกกระแทกกระทั้นลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัท สะارัดความเงียบงันที่ปกคลุมอยู่ก่อนหน้าให้แตกกระจายราวกับเศษแก้ว มีนาราเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววขบขันระคนหมั่นไส้ เธอยังคงยืนพิงสะโพกกับขอบโต๊ะด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับเจ้าของห้องที่ตอนนี้ใบหน้าคมคายกำลังบึ้งตึงจนแทบจะหยดเป็นน้ำแข็งได้อยู่แล้ว "คุณรัญคะ แบบแปลนโซนรีสอร์ตเฟสใหม่ ฉันปรับแก้ตามคอมเมนต์ล่าสุดของคุณไปสามรอบแล้วนะคะ รอบนี้ฉันว่ามันสมบูรณ์แบบจนแทบจะสร้างจริงได้เลยด้วยซ้ำ ทำไมจู่ๆ ถึงตีตกแล้วสั่งให้รื้อทำใหม่หมดอีกล่ะคะ?" มีนาราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความกวนประสาทไว้ในที ปลายนิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนแฟ้มกระดาษเพื่อเรียกร้องความสนใจ รัญชิตาตวัดสายตาคมกริบมองหญิงสาวตรงหน้า รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวร่างบางจนแทบจะมองเห็นเป็นควันสีดำ เธอไขว้หางตาจ้องมองสถาปนิกสาวคนเก่งที่วันนี้ตั้งใจแต่งตัวสวยเป็นพิเศษ เสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมสอดชายเข้าไปในกระโปรงทรงสอบเข้ารูป ยิ่งขับเน้นเอวคอดกิ่วและท่าทีไม่เกรงกลัวใครให้ดูโดดเด่นสะดุดตา จนคนมองรู้สึกขัดหูขัดตาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล "สมบูรณ์แบบงั้นเหรอคะคุณมีนารา? ฉันกลับมองว่ามันเต็มไปด้วยจุดบกพร่องที่รับไม่ได้ต่างหาก" รัญชิตาแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "หรือว่าสมองส่วนครีเอทีฟของคุณมันฝ่อไปหมดแล้ว หลังจากการยืนหัวร่อต่อกระซิกกับคุณกรณ์เขานานเกินครึ่งชั่วโมงที่หน้าลิฟท์เมื่อเช้านี้คะ?" ประโยคนั้นเอง... ประโยคที่หลุดออกมาพร้อมกับความประชดประชันแบบไม่เนียนเอาเสียเลย ทำให้มุมปากของมีนาราโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ *อา... ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง* มีนาราแอบหัวเราะในใจ ความหึงหวงที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยมาดท่านประธานจอมเผด็จการช่างดูน่ารักเสียจนเธอแทบจะหลุดยิ้มกว้างออกมา ร่างบางขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ลอยละล่องแตะจมูกของคนนั่งเก้าอี้หนังราคาแพง จนรัญชิตาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "อ๋อ..." มีนาราทำเสียงลากยาวในลำคอ ดวงตาพราวระยับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของอีกฝ่าย "ที่คุณรัญสั่งแก้แบบแปลนจนฉันต้องนั่งตาแฉะเมื่อคืน ไม่ใช่เพราะเรื่องฟังก์ชันการใช้งานของอาคารหรอกเหรอคะเนี่ย แต่เป็นเพราะคุณเห็นฉันคุยกับคุณกรณ์ต่างหาก" "เหลวไหล!" รัญชิตารีบปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน สองมือเรียวประสานกันไว้บนตักเพื่อซ่อนอาการพิรุธที่เริ่มลุกลาม ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วก่อนจะรีบปรับให้เรียบเฉย "ฉันเป็นถึงประธานบริษัทนะคะ จะมาไร้สาระเอาเรื่องส่วน and ส่วนตัวมาปะปนกับงานได้ยังไง แบบแปลนของคุณมันมีปัญหาจริงๆ บริเวณระเบียงชมวิวมันแคบเกินไป ลมตีเข้าแรงเกินกว่าจะตั้งโต๊ะอาหาร..." "แต่วันก่อนคุณเพิ่งชมฉันเองนะคะว่าออกแบบระเบียงได้โปร่งโล่งรับลมธรรมชาติได้ดีที่สุด" มีนาราเอ่ยขัดขึ้นมาหน้าตาเฉย พร้อมกับโน้มตัวลงไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนน่าใจหาย รัญชิตาต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้โดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวระส่ำจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "ฉัน... ฉันเปลี่ยนใจไม่ได้หรือไงคะ!" รัญชิตาเสียงสั่นเล็กน้อยแต่ยังคงพยายามรักษาฟอร์ม ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยของมีนารากำลังพิจารณาใบหน้าของเธอด้วยความขบขัน "ไม่ได้หรอกค่ะ เพราะคำพูดของท่านประธานถือเป็นประกาศิต... แต่ถ้าเหตุผลที่คุณรัญหงุดหงิดใส่ฉันตั้งแต่เช้า เป็นเพราะกลัวว่าฉันจะไปสนใจคุณกรณ์มากกว่าคุณล่ะก็..." มีนาราจงใจเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ใบหูของคนซึนเดระที่ตอนนี้ร่างแข็งทื่อไปหมดแล้ว "...แค่บอกกันตรงๆ ฉันก็พร้อมจะเทคุณกรณ์แล้วหันมาสนใจคุณคนเดียวเต็มร้อยเลยนะคะ" ตึง! รัญชิตาทุบมือลงบนโต๊ะเต็มแรงด้วยความเขินอายจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปครูดกับพื้นเสียงดัง ดวงตาคู่สวยตวัดมองมีนาราด้วยความโกรธปนความเขินที่ปิดไม่มิด "มีนารา! คุณชักจะลามปามใหญ่แล้วนะคะ! ออกไปจากห้องทำงานฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ!" มีนาราหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี ร่างบางไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อท่าทีเกรี้ยวกราดนั้นเลยแม้แต่น้อย เธอยืดตัวตรง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ รอยยิ้มร้ายกาจยังคงประดับอยู่บนใบหน้าสวย "ก็ได้ค่ะ ฉันจะกลับไปแก้แบบแปลน... อ้อ แก้ตามใจ 'ท่านประธาน' ทุกจุดเลยนะคะ จะได้เลิกหึง เอ้ย! เลิกหาว่าผลงานฉันมีปัญหาเสียที" พูดจบ มีนาราก็หมุนตัวเตรียมจะเดินนصفก้าวออกจากห้องไป แต่ทว่า... แอด... เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตร "ขอโทษทีครับ พอดีผมเดินผ่านแล้วเห็นประตูกระจกไม่ได้ล็อก... คุณรัญครับ เรื่องแบบแปลนรีสอร์ทเฟสใหม่ที่ผมเสนอไปเมื่อเช้า..." เสียงของกรณ์ชะงักค้างไปทันที เมื่อกวาดสายตาเข้ามาในห้องแล้วพบว่ามีนารายืนอยู่ใกล้กับโต๊ะทำงานของรัญชิตา ในขณะที่ใบหน้าของประธานสาวกำลังแดงก่ำด้วยอารมณ์บางอย่างที่เดาไม่ออก รัญชิตานิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนที่ดวงตาสีเข้มจะตวัดกลับมามองมีนาราที่หันขวับไปมองกรณ์สลับกับเธอนิ่งๆ บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา "คุณกรณ์... มาทำไมคะ?" รัญชิตาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่พร้อมจะแช่แข็งคนฟังได้ทุกเมื่อ ผิดกับสายตาที่ตอนนี้กำลังเหลือบมองมีนาราด้วยความหวาดระแวงลึกๆ กลัวเหลือเกินว่าสถาปนิกสาวตัวแสบจะเข้าใจผิดเรื่องข้อเสนอก่อนหน้านี้ มีนาราหรี่ตามองภาพตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ที่ยากจะคาดเดา บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นมาในพริบตาเดียวเมื่อศึกชิงพื้นที่ทำงานดูท่าจะลุกลามกลายเป็นศึกชิงหัวใจเสียแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของท่านประธานด้วยกันนะคะ!