กลิ่นอายความหึง

"พูดเล่นอะไรของคุณคะ คุณกรณ์ เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นนะคะ" เสียงหวานใสแต่เจือความระอาของมีนาราดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของไซต์งานก่อสร้างที่กำลังเร่งรีบ ฝุ่นปูนและกลิ่นสีทาผนังไม่อาจกลบความน่ารำคาญใจที่ฉาบอยู่บนดวงหน้าเรียวสวยได้เลย เมื่อจู่ๆ อดีตลูกค้าที่เคยร่วมงานกันอย่างกรณ์ก็โผล่พรวดพราดเข้ามา พร้อมกับช่อดอกไม้สีฉูดฉาดที่เจ้าตัวตั้งใจหิ้วมาเซอร์ไพรส์โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ มีนถอนหายใจเบาๆ พยายามขยับตัวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง แต่พื้นที่รอบกายกลับถูกบีบให้แคบลงด้วยโครงสร้างเหล็กและกองวัสดุอุปกรณ์ "ผมไม่ได้พูดเล่นนะครับมีน ผมจริงจัง... ตั้งแต่วันที่เราคุยงานกันครั้งก่อน ผมก็ลืมคุณไม่ได้เลย สนใจไปทานมื้อค่ำกับผมสักมื้อไหมครับ ผมจองร้านอาหารวิวสวยที่สุดในเมืองไว้ให้แล้ว" กรณ์ส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่อีกฝ่ายมองว่ามันช่างเลี่ยนและน่ารำคาญสิ้นดี มือหนายื่นช่อดอกไม้เข้ามาประชิดตัวจนมีนาราต้องยกแฟ้มแบบแปลนขึ้นมากันไว้โดยอัตโนมัติ ทว่า ก่อนที่หญิงสาวจะได้เอ่ยปากปฏิเสธคำชวนน่าขนลุกนั่นเป็นรอบที่สาม ร่างระหงคุ้นตาในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มก็ก้าวฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเขาทั้งสองคนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กริ๊ง... เสียงส้นสูงกระทบพื้นคอนกรีตดังชัดเจนดึงความสนใจของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันขวับ รัญชิตายืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น สีหน้าของประธานสาวนิ่งสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมกวาดมองช่อดอกไม้ในมือกรณ์ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาแบบไม่คิดจะปิดบัง อุณหภูมิรอบตัวราวกับลดฮวบลงหลายองศาเซลเซียสจนมีนาราถึงกับแอบกลืนน้ำลาย "นี่มันไซต์งานก่อสร้างนะคะ ไม่ใช่ตลาดนัดดอกไม้" น้ำเสียงเย็นเยียบเจือความหงุดหงิดถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบ รัญชิตาปรายตามองผู้มาใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะหันมาจ้องเขม็งไปยังสถาปัตยกรรมสาวของตัวเองที่ยืนทำหน้าไม่ถูก "แล้วคุณมีนารา... ว่างมากเหรอคะ ถึงได้มายืนสุนทรีย์รับดอกไม้จากแขกไม่ได้รับเชิญในเวลางานแบบนี้ แบบแปลนอาคารโซน B ที่ฉันสั่งให้แก้ให้เสร็จภายในเที่ยงนี้ ไปถึงไหนแล้วคะ หรือต้องรอให้ฉันจุดธูปเชิญมาก่อนถึงจะยอมขยับมือ?" มีนาราขมวดคิ้วมุ่นทันที ความเกรงกลัวเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหมั่นไส้ในความปากร้ายและอาการ 'หึงแบบเนียนไม่เนียน' ของคนตรงหน้า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน รัญชิตามีสิทธิ์อะไรมาจิกกัดเธอต่อหน้าคนอื่นเล่า! "มันยังไม่ถึงเที่ยงเลยนะคะท่านประธาน แล้วอีกอย่าง ฉันก็กำลังจะปฏิเสธเขาอยู่พอดี คุณต่างหากล่ะคะที่เข้ามาขัดจังหวะ..." มีนเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย "ขัดจังหวะ? หึ!" รัญชิตาแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยิ่งดูเย็นชาขึ้นไปอีกเมื่อเห็นรอยยิ้มกวนประสาทของอีกฝ่าย "ฉันเป็นประธานบริษัทนะคะ มีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะตรวจสอบการทำงานของพนักงาน และถ้าคุณยังมีเวลาว่างมาต่อปากต่อคำกับคนนอก ฉันเกรงว่าโบนัสปลายปีของคุณคงจะต้องพิจารณากันใหม่แล้วล่ะค่ะ" กรณ์ที่ยืนงطอยู่พักใหญ่เริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน และถูกบรรยากาศตึงเครียดระหว่างสองสาวกดดันจนหายใจไม่ออก เขาจึงรีบกระแอมไอเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น "เอ่อ... ดูเหมือนผมจะมารบกวนเวลาทำงานสินะครับ งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า ไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะมีน" กรณ์รีบวางช่อดอกไม้ทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ แล้วเดินเลี่ยงหายออกไปจากไซต์งานอย่างรวดเร็ว เมื่อปราศจากก้างขวางคอ ความกดดันในอากาศกลับยิ่งเข้มข้นขึ้นไปอีก รัญชิตาหันกลับมามองมีนาราที่ยังคงยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสบายๆ ชวนให้รู้สึกคันไม้คันมืออยากจะเข้าไปเขย่าตัวให้หายหมั่นไส้สักทีสองที "ชอบเหรอคะ ดอกไม้ช่อโตรสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ ถูกใจจนไม่อยากทำงานเลยสินะ" ประธานสาวเอ่ยเสียงประชดประชัน ดวงตาคู่คมวาววับด้วยไฟอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่อาจหาเหตุผลมาอธิบายได้ว่าทำไมถึงได้รู้สึกร้อนรุ่มในอกขนาดนี้ มีนารายกยิ้มมุมปาก เดินเข้าไปใกล้ร่างระหงที่ยืนกอดอกนิ่ง จนรัญชิตาต้องเผลอขยับถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของสถาปัตยกรรมสาวลอยมาแตะจมูก "ก็ไม่รู้หรอกนะคะว่าดอกไม้อร่อยไหม... แต่ถ้าเทียบกับคนที่กำลังยืนหน้าบึ้งแล้วหึงจนควันออกหูอยู่ตอนนี้ ฉันว่าอย่างหลังน่าสนใจกว่าเยอะเลยค่ะท่านประธาน" "ใครหึงคุณ! อย่ามาหลงตัวเองนะคะมีนารา!" รัญชิตาเสียงสูงขึ้นทันที ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้จะพยายามปั้นหน้าดุกลบเกลื่อนแค่ไหนก็ตาม "เปล่าสักหน่อย ฉันยังไม่ได้พูดชื่อใครเลยนะคะ ร้อนตัวจังเลยน้า..." มีนาราหัวเราะคิกคักในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงก่ำอย่างนึกเอ็นดู รัญชิตากัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความเจ็บใจที่เผลอแสดงอาการพิรุธออกมาให้ยัยตัวแสบจับได้ หญิงสาวเมินหน้าหนีเพื่อหลบสายตาแพรวพราวคู่นั้น ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปประชิดตัวมีนาราอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังปูนเย็นเฉียบอย่างไร้ทางหนี มีนาราชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อร่างสูงกว่าโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง กลิ่นอายความหึงหวงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นบรรยากาศอบอวลชวนใจสั่นระทัว "ถ้าคุณยังไม่เลิกพูดจายั่วโมโหฉัน..." รัญชิตากระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปากบาง ดวงตาดุๆ เมื่อครู่ฉายแวววาววับไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยคำพูดใดออกมา ทว่าในวินาทีที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้การควบคุม เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของพิมเพื่อนสนิทก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าไซต์งาน "มีน! แกเอาแบบแปลนโซน B ไปให้ท่านประธาน... อุ๊ย!" พิมชะתงฝีเท้ากึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจปนความตื่นเต้นสุดขีด รัญชิตาผละตัวออกห่างจากมีนาราราวกับโดนไฟลวก ใบหน้างามเชิดขึ้นเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นท่านประธานผู้เยือกเย็นและไร้ที่ติอย่างรวดเร็ว ทว่าใบหูที่แดงก่ำกลับทรยศความรู้สึกทั้งหมด มีนารากะพริบตาปริบๆ หายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา แต่วินาทีที่เธอกำลังจะหันไปเอ็ดเพื่อนสนิทที่เข้ามาขัดจังหวะสำคัญ รัญชิตาก็หันกลับมามองเธอด้วยสายตาคมกริบ พร้อมกับกระซิบคำสั่งสุดท้ายที่ทำเอาหัวใจของสถาปัตยกรรมสาวเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "เคลียร์งานของคุณให้เสร็จ แล้วตามฉันไปที่ห้องทำงาน... เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวค่ะ มีนารา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี