ประกาศิตท่านประธาน

ตัวเลขสีแดงบนหน้าจอแท็บเล็ตกระพริบเตือนยอดงบประมาณที่ถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่าทุกบาททุกสตางค์ คือหลักฐานชิ้นดีว่าโปรเจกต์หินประจำเดือนแรกผ่านพ้นวิกฤตมาได้แบบฉิวเฉียด มีนาราหย่อนตัวลงพนักเก้าอี้สำนักงานด้วยความโล่งอก โทรศัพท์มือถือในมือสั่นครืดพร้อมข้อความจากพิมเพื่อนรักที่ส่งสติกเกอร์รูปแมวชูสองนิ้วรัวๆ เป็นเชิงแซวว่ารอดตัวไปอีกเปลาะ ทว่าความเงียบสงบในห้องทำงานส่วนตัวของเธอกลับถูกเคาะทำลายลงด้วยจังหวะหนักแน่นสามครั้งตามด้วยบานประตูที่ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ต้องรออนุญาต "คุณมีน... ว่าไงคะ สำหรับผลประกอบการเดือนแรกที่เกือบทำให้ดิฉันต้องปวดหัวจนไมגרตัแทบกำเริบ" เสียงราบเรียบแต่แฝงแววเย้าแหย่ที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาก่อนตัว รัญชิตาในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคู่คมกวาดมองเอกสารสรุปผลงานบนโต๊ะก่อนจะเลื่อนมาสบตากับสถาปนิกสาวตัวแสบที่นั่งไขว่ห้างเชิดหน้าใส่ "ถ้าไมเกรนจะกำเริบเพราะฉัน ประธานรัญคงต้องไปตรวจเช็กความดันสะสมจากเรื่องอื่นมากกว่าค่ะ งานโปรเจกต์นี้เดินหน้ามาได้ตามเป๊ะทุกไทม์ไลน์แถมยังประหยัดงบไปได้ตั้งสิบเปอร์เซ็นต์ คุณน่าจะเอ่ยปากชมฉันสักคำ มากกว่าจะมายืนเหน็บแนมกันตั้งแต่ยังไม่ทันพักเที่ยงนะคะ" มีนาราตอบกลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของท่านประธานเลยสักนิด รัญชิตาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ส้นรองเท้าสูงกระทบพื้นห้องดังเป็นจังหวะที่ทำเอาใจคนมองเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... แต่ก็นั่นแหละค่ะ ฝีมือคุณมันบังคับให้ฉันเถียงไม่ออกต่างหาก" รัญชิตายอมรับออกมาเสียงเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนแสงลงชั่วเสี้ยววินาทีจนแทบสังเกตไม่เห็น หากแต่คนช่างสังเกตอย่างมีนารากลับจับพิรุธนั้นได้ทัน สถาปนิกสาวแกล้งโน้มตัวไปข้างหน้า ยกย่องมุมปากขึ้นนิดๆ "อุ๊ย หูฉันฝาดไปหรือเปล่าคะเนี่ย ประธานคนซึนยอมรับฝีมือคนอื่นเป็นด้วยเหรอ นึกว่าในหัวคุณจะมีแต่คำว่า *'ยังดีไม่พอ'* ซะอีก" รัญชิตาชะงักไปนิดเมื่อโดนย้อนเข้าให้ ปลายจมูกโด่งเชิดขึ้นด้วยความหมั่นไส้ในความกวนประสาทของอีกฝ่าย มือเรียวเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาพลิดูแก้เก้อ ซ่อนรอยยิ้มบางๆ ที่เกือบจะหลุดออกมาจากมุมปากหยักสวยนั้นไว้ไม่ให้คนตรงหน้าได้ใจไปมากกว่านี้ "อย่ามาลามปามค่ะ คุณมีน... ฉันแค่พูดตามเนื้อผ้า งานผ่านไม่ได้แปลว่าตัวคุณจะผ่านเกณฑ์ประเมินความประพฤติส่วนตัวนะคะ" "อ้าว ถ้าประเมินความประพฤติ ฉันคงได้คะแนนเต็มสิบในฐานะพนักงานตัวอย่างที่ทนรับมือกับประธานปากร้ายใจดี... เอ้ย ใจร้ายได้เก่งที่สุดต่างหากล่ะคะ" มีนาราแก้คำพูดเกือบไม่ทันเมื่อเผลอหลุดปากคำว่า 'ใจดี' ออกไป สมองประมวลผลแทบไม่ทันว่าทำไมช่วงหลังมานี้เธอถึงเผลอมองทะลุภาพลักษณ์เยือกเย็นของรัญชิตา ไปเห็นมุมที่คอยแอบซื้อกาแฟแก้วโปรดมาวางไว้บนโต๊ะทำงานเธอเงียบๆ ทุกเช้าวันจันทร์ได้ บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ไดอะล็อกคมคายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกแปลกประหลาด ทั้งสองคนยืนเผชิญหน้ากันในระยะประชิดกว่าที่เคยเป็น กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของรัญชิตาลอยมาแตะจมูก เจือจางแต่ทว่าตรึงความสนใจของมีนาราไว้ได้อย่างอยู่หมัด รัญชิตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นมองตรงมาโดยไม่หลบหลีก ความใกล้ชิดตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาในการร่วมฝ่าฟันอุปสรรคโปรเจกต์ ทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างไว้หนาแน่นเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ความรู้สึกที่มากกว่าเจ้านายกับลูกน้องกำลังกัดกินหัวใจ แต่ทว่าความปากแข็งและฟอร์มจัดดันเป็นกำแพงชิ้นใหญ่ที่เธอยังข้ามผ่านไปไม่ได้เสียที "ถ้าว่างมากนัก... เย็นนี้ก็อยู่เคลียร์แปลนส่วนที่เหลือให้จบซะนะคะ อย่าคิดว่าจะรอดตัวแค่เพราะผ่านเดือนแรกไปได้ล่ะ" รัญชิตาเลือกที่จะหาข้ออ้างกลบเกลื่อนความหวั่นไหว น้ำเสียงพยายามปรับให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "สั่งเก่งเป็นเจ้าชีวิตอีกแล้วนะคะ..." มีนาราบ่นอุบ แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้มบางโดยไม่รู้ตัว "แต่ก็ได้ค่ะ เพื่อความสำเร็จของโปรเจกต์ สถาปนิกคนนี้ยอมสละเวลาส่วนตัวให้ท่านประธานใช้งานต่อก็แล้วกัน" รัญชิตาชะงักค้างไปกับรอยยิ้มนั้น หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยแซwอะไรกลับไปเพื่อรักษาฟอร์ม ทว่า... เสียงเคาะประตูดังปึงปังขึ้นเสียก่อน พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดผางอย่างไร้มารยาท "รัญครับ! ผมเคลียร์เรื่องที่คุณขอไว้เรียบร้อยแล้ว... เอ๊ะ มีคนอื่นอยู่ด้วยเหรอครับเนี่ย ขอโทษทีครับพอดีผมรีบไปหน่อย" ร่างสูงสมส่วนของกรณ์ ก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทีสนิทสนมเกินเหตุ สายตาคมกริบกวาดมองมาระหว่างรัญชิตากับมีนาราด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แฝงความไม่น่าไว้วางใจไว้อย่างเต็มเปี่ยม รัญชิตาขมวดคิ้วมุ่นทันที สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาฉับพลัน ขณะที่นาราหุบยิ้มฉับพลัน แววตาคมกวาดมองผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" เสมอนะคะ!