ความดื้อรั้นของคนซึน

“ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้ค่ะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความพยายามแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นของคุณ!” เสียงของมีนาราตวาดก้อง ห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานที่เคยดูหรูหราสง่างาม กลับกลายเป็นสมรภูมิรบย่อมๆ เอกสารงานดีไซน์ที่ควรจะถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบถูกกวาดกระจัดกระจายเต็มพื้น รัญชิตายืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของเธอสั่นระริก เธอไม่ได้มองไปที่ความโกรธเกรี้ยวตรงหน้า แต่โฟกัสอยู่ที่ความเจ็บปวดที่ฉายชัดในแววตาของหญิงสาวที่เธอรักสุดหัวใจ “มีน... ฟังฉันก่อน พ่อของกรณ์เขากำลังเล่นสกปรก ทุกอย่างที่ฉันทำ ฉันทำเพื่อปกป้องโปรเจกต์นี้และตัวเธอ!” รัญชิตาพยายามก้าวเข้าไปหา แต่มือเรียวบางของมีนารากลับชี้หน้าเธอไว้แน่น ริมฝีปากอิ่มขบเม้มจนเป็นสีซีด “ปกป้อง? วิธีการปกป้องของคุณคือการเอาอนาคตของฉันไปผูกติดกับข้อเสนอสกปรกๆ ของพวกนั้นน่ะเหรอคะ รัญ! คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย คุณคิดว่าฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานธุรกิจของคุณใช่ไหม!” คำถามนั้นเปรียบเสมือนมีดคมที่กรีดลงบนหัวใจของคนซึนปากร้าย รัญชิตาอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่า *‘ถ้าไม่รัก จะเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องทำไม’* แต่ทิฐิและนิสัยปากแข็งที่สะสมมานานทำให้เธอทำได้เพียงนิ่งอึ้ง กลืนก้อนสะอื้นลงคอ “ถ้าคิดแบบนั้นก็ตามใจ” รัญชิตาแค่นเสียงตอบ ความอ่อนล้าถาโถมเข้าใส่จนร่างบางเริ่มโงนเงน “ถ้าเธออยากจะจบมันด้วยการกล่าวหาฉันแบบนี้ ก็เชิญเลย” “ใช่ค่ะ! จบ! ต่อไปนี้เราต่างคนต่างอยู่!” มีนาราหมุนตัวเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เสียงประตูกระจกที่ปิดลงดังสนั่นสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของรัญชิตา ทันทีที่ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้อง ความอดทนสุดท้ายของรัญชิตาก็พังทลายลง เธอทรุดเข่าลงกับพื้นพรมหนานุ่ม ความปวดหัวที่สะสมมาจากการอดนอนหลายคืนและการโหมงานหนักเพื่อแก้ไขปัญหาของกรณ์ถาโถมราวกับคลื่นยักษ์ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ลมหายใจเริ่มติดขัด เธอพยายามคว้าขอบโต๊ะทำงานเพื่อพยุงตัว แต่มือที่สั่นเทากลับไร้เรี่ยวแรง *ตึก... ตึก...* เสียงหัวใจเต้นผิดจังหวะดังชัดอยู่ในหู ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับลง ร่างสูงโปร่งของท่านประธานสาวฟุบลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นห้องทำงาน ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจายและกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่ยังอบอวลอยู่ ... ห้านาทีต่อมา ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกอย่างแรงโดยพิมที่เพิ่งเดินกลับมาจากห้องประชุม เธอชะงักกึกเมื่อเห็นสภาพห้องที่เหมือนโดนพายุถล่ม ก่อนจะกรีดร้องเสียงหลงเมื่อเห็นร่างของรัญชิตานอนกองอยู่กับพื้น “คุณรัญ! คุณรัญคะ! ตื่นสิคะ!” พิมรีบถลาเข้าไปประคองร่างที่เย็นเฉียบขึ้นมา กลิ่นจางๆ ของความเจ็บป่วยปะทะจมูก เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างร้อนรน “คุณมีน! กลับมาที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้ค่ะ คุณรัญ... คุณรัญเธอหน้ามืดล้มหมดสติไปแล้ว!” ปลายสายเงียบไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงลมหายใจหนักๆ ของมีนาราตอบกลับมา “...ฉันไม่ไป” “คุณมีน! นี่ไม่ใช่เวลามางอนนะคะ! คุณรัญเธออาการไม่ดีเลย หน้าเธอซีดเหมือนคนไม่มีเลือด!” มีนาราที่ยืนพิงกำแพงอยู่หน้าลิฟต์กำมือถือแน่น ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเริ่มมีหยาดน้ำใสๆ คลอเบ้า ความโกรธที่ว่าเข้มข้นแล้ว ยังแพ้ความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจเธอในตอนนี้ “พิม... ถ้าเธอแกล้งป่วยเพื่อเรียกร้องความสนใจ...” เสียงของมีนาราสั่นเครือ “ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอเลย” “ถ้าคุณไม่มาดูด้วยตาตัวเองตอนนี้ คุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตนะคะ!” สายถูกตัดไปพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งย้อนกลับมาอย่างรวดเร็ว มีนาราไม่ได้สนใจอีโก้ของตัวเองอีกต่อไป ในวินาทีนี้ เธอรู้แค่ว่าโลกของเธอกำลังพังทลายถ้าคนในห้องนั้นเป็นอะไรไป เมื่อบานประตูห้องทำงานเปิดออกอีกครั้ง มีนาราเห็นร่างของรัญชิตานอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมแขนของพิม ความเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่ายทำให้หัวใจของเธอร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลาง ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าแล้วคว้ามือเรียวของรัญชิตามาแนบแก้ม “รัญ... รัญคะ ตื่นสิ อย่าแกล้งกันแบบนี้” มีนาราพึมพำ น้ำตาหยดแรกร่วงเผาะลงบนหลังมือของคนหมดสติ “ถ้าคุณตื่นขึ้นมา ฉันจะฟัง... ฉันจะฟังทุกอย่างที่คุณพูด ฮึก... ได้โปรด อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้” ทันใดนั้น มือที่ไร้เรี่ยวแรงของรัญชิตากลับขยับเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของมีนาราเบาๆ ก่อนที่เปลือกตาที่ปิดสนิทจะค่อยๆ ขยับสั่นระริกเหมือนกำลังต่อสู้กับความมืดมิด “อย่า... อย่าร้องไห้...” เสียงแหบพร่าดั่งกระซิบเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียว รัญชิตาปรือตาขึ้นมองคนตรงหน้า ความรักและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ข้างในเผยออกมาผ่านแววตาที่พร่าเลือน มีนารากลั้นหายใจ เธอโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากของทั้งคู่แตะกัน ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียว ในจังหวะที่ความตายกับความรักกำลังท้าทายกันอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากมือถือของรัญชิตาที่วางอยู่บนพื้นก็ดังขึ้นพร้อมข้อความจากกรณ์ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ **[ผมมาถึงหน้าบริษัทแล้วนะครับรัญ... ข่าวเรื่องที่คุณล้มป่วยคงกระจายไปทั่ว เดี๋ยวผมจะขึ้นไปดูแลคุณเอง]** มีนาราชะงักกึก สายตาเปลี่ยนจากความเศร้าเป็นความเย็นเยียบที่น่ากลัวกว่าเดิม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและลุ้นไปกับความรักที่แสนดื้อรั้นของท่านประธานคนซึนและยัยตัวแสบของเรานะคะ สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รีค่ะ