เปิดใจครั้งใหญ่

เสียงปิดประตูห้องชุดหรูหราดังขึ้น พร้อมๆ กับความเงียบงันที่เข้าโอบ มีนาราปล่อยมือจากข้อมือของกรณ์ทันทีหลังจากที่ชายหนุ่มก้าวพ้นธรณีประตูไป พร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย หล่อนทิ้งร่างลงบนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่นอย่างหมดแรง เหตุการณ์ดินเนอร์การกุศลเมื่อครู่เกือบจะกลายเป็นสงครามขนาดย่อม หากหล่อนไม่ตัดสินใจใช้ไม้ตายดึงรัญชิตาเข้ามาเป็นเกราะป้องกันและประกาศสถานะแบบกลายๆ เพื่อตัดรำคาญตาคู่แข่งทางธุรกิจอย่างกรณ์ให้เด็ดขาด ทว่า... คนที่น่าปวดหัวยิ่งกว่ากรณ์ในตอนนี้ กลับไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นประธานสาวจอมซึนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมระเบียงห้องของหล่อนต่างหาก รัญชิตายังคงอยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม แม้ภายนอกจะดูเนี๊ยบ เฉียบคม และเย่อหยิ่งตามแบบฉบับของซีอีโอหญิงมือทอง แต่ถ้าสังเกตให้ดี ปลายนิ้วเรียวที่กำลังประสานกันไว้แน่นบนหน้าอก รวมถึงกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนั่นต่างหาก ที่ฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างไว้สุดขีด "คุณรัญคะ ยืนเป็นหุ่นไล่กาอยู่ตรงนั้นนานเกินไปแล้วนะคะ หรือว่าติดใจวิวห้องฉันจนอยากจะขอซื้อต่อ?" มีนาราเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน ปนรอยยิ้มมุมปากนิดๆ หล่อนลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงโปร่งที่ยังคงหันหลังให้ "ใครอยากจะได้ห้องแคบๆ นี่กัน" เสียงหวานแต่แข็งกร้าวเอ่ยขึ้นทันที รัญชิตาหันขวับมามองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยประกายความไม่พอใจ ระคนความน้อยใจที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ไม่มิด "ฉันแค่กำลังคิดว่า... คุณมีนาราคงจะว่างมากสินะ ถึงได้เที่ยวไปประกาศกร้าวกับใครต่อใครว่าฉันเป็น... เป็น 'คนของคุณ'!" มีนารายกมือขึ้นกอดอกบ้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย หล่อนก้าวเข้าไปประชิดตัวประธานสาวทีละน้อย จนรัญชิตาต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับกระจกใสบานใหญ่ของระเบียง "อ้าว ก็เมื่อกี้คุณรัญเป็นคนยื่นมือเข้ามาช่วยฉันจากตาสายตาน่ารำคาญของตา الكريم เอ้ย... ตากรณ์ไม่ใช่เหรอคะ หรือว่าคำพูดที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี้ มันทำให้ประธานคนสวยรู้สึก... เสียหายตรงไหนกันคะ" "ฉันไม่ได้เสียหาย!" รัญชิตาเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด "แต่คุณทำแบบนั้นมัน... มันวิสาสเกินไป ฉันกับคุณเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมฉันจะต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่คุณดึงฉันเข้าไปเอี่ยวด้วยตลอดเวลาด้วย!" "อ้าว กลัวคนอื่นเข้าใจผิดว่าเรากิ๊กกันเหรอคะ?" มีนาราแกล้งโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่สะดุดกึกของอีกฝ่าย "หรือว่า... กลัวหัวใจตัวเองจะเผลอคิดไปไกลกว่านั้นกันแน่คะ คุณประธาน" คำพูดแทงใจดำทำเอารัญชิตาถึงกับพูดไม่ออก ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ หล่อนเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจในอกเต้นรำถี่กระชั้นจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ตั้งแต่วินาทีที่เห็นกรณ์เข้ามาประชิดตัวมีนาราในงานเลี้ยง ความหึงหวงที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอกก็ร้อนรุ่มจนแทบจะเผาไหม้สติของหล่อนให้แหลกเป็นจุล และพอมีนาราประกาศตัวแบบนั้นออกไป ความรู้สึกโล่งใจผสมกับความเขินอายก็ตีรวนขึ้นมาจนสมองตื้อตันไปหมด รัญชิตาเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้แบบนี้ที่สุด หล่อนไม่เคยตกเป็นรองใคร ไม่เคยต้องมานั่งเสียอาการให้ใครเห็น แต่กับผู้หญิงตรงหน้าคนนี้... มีนาราเหมือนเวทมนตร์ร้ายกาจที่ทำลายเกราะป้องกันทุกอย่างของหล่อนลงได้อย่างราบคาบ "คุณนี่มัน... หน้าไม่อายเอาซะเลยนะมีนารา!" รัญชิตาเค้นเสียงด่าออกไปได้แค่นั้น ก่อนจะเบือนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาพราวระยับที่มองมาอย่างรู้ทัน "ค่ะ ยอมรับก็ได้ว่าหน้าไม่อาย" มีนาราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด "แต่ถ้าฉันไม่หน้าไม่อายแล้ววิ่งเข้าไปดึงคุณออกมา คุณก็จะยืนทำหน้ายักษ์ใส่เขาอยู่แบบนั้นจนฉันหงุดหงิดตายพอดี... สรุปแล้ว นี่ฉันช่วยคุณ หรือคุณช่วยฉันกันแน่คะ หืม?" รัญชิตาหันกลับมามองค้อนวงหน้าหวานที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ หล่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วยสักหน่อย!" รัญชิตาเสียงดังใส่กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "ฉันแค่... ฉันแค่รำคาญตาต่างหากล่ะ! รู้ไหมว่าคุณทำตัวน่าปวดหัวแค่ไหน มีนารา... ฉันต้องคอยตามเช็ดตามล้างเรื่องที่คุณไปก่อกับคนพวกนั้น ต้องมานั่งหงุดหงิดกับสายตาที่พวกผู้ชายมองคุณ... ฉัน..." ประธานสาวชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เมื่อรู้ตัวว่าเผลอหลุดปากพูดอะไรที่เกินเลยความสัมพันธ์อันควรออกไปแล้ว มีนาราหุบยิ้มทันที ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรำอย่างบ้าคลั่งในอกของรัญชิตาเท่านั้นที่ดังชัดเจน "พูดต่อสี้คะคุณรัญ... เมื่อกี้คุณบอกว่าอะไรนะ?" มีนาราเอמהเสียงนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ใกล้ชิดจนรัญชิตารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าและลำคอ "ฉัน... ฉันไม่ได้จะพูดอะไรสักหน่อย ถอยไปนะ!" รัญชิตายกมือขึ้นดันไหล่บางของมีนาราให้ออกห่าง แต่มีนารากลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม มือเรียวเอื้อมไปคว้าข้อมือของประธานสาวมากุมไว้แนบอกซ้ายของตนเอง "รู้สึกไหมคะ..." มีนาราเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจังที่หาดูได้ยาก "หัวใจของฉันมันไม่ได้เต้นแรงแบบนี้ให้ใครมานานมากแล้วนะคะคุณรัญ... ตั้งแต่วันแรกที่คุณทำเป็นเก๊กใส่ฉันที่บริษัท จนถึงวันที่คุณคอยส่งกาแฟมาให้แบบเนียนๆ หรือแม้แต่ตอนที่คุณหึงจนออกนอกหน้าเมื่อกี้... ฉันรู้หมดนั่นแหละค่ะ" รัญชิตานิ่งอึ้ง สมองขาวโพลนไปหมด หล่อนพยายามจะดึงมือกลับ แต่มีนารากลับกุมไว้แน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือแล้วทุกอย่างจะเป็นเพียงแค่ความฝัน "คุณ... รู้?" รัญชิตาถามเสียงแผ่วเบา ราวกับคนหมดแรงจะต่อสู้ "รู้สิคะ เพราะฉันก็มองคุณอยู่เหมือนกัน" มีนารายิ้มละมุน รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของประธานสาวกระตุกวูบ "เลิกซึ้ง เอ้ย... เลิกซึนแล้วยอมรับความจริงสักทีเถอะค่ะ ว่าคุณก็คิดเหมือนกับฉัน" รัญชิตาเม้มปากแน่น หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับสถาปนิกสาวผู้กุมหัวใจ ทิฐิและมาดมั่นทั้งหมดที่มีพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้สายตาคู่นั้น หล่อนกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำสารภาพที่เก็บไว้ในใจมาเนิ่นนาน เพื่อยุติเกมไล่จับความรู้สึกนี้เสียที กริ๊งงงงง! เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูที่กำลังอบอวลไปด้วยความหวานล้ำจนแทบขาดใจ ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัว มีนาราขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ใครกันนะที่กล้ามาขัดจังหวะสำคัญในเวลาแบบนี้ รัญชิตารีบดึงมือออกจากอุ้งมือของอีกฝ่ายทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความเขินอายปนตกใจ "ใครมา..." มีนาราพึมพำด้วยความหัวเสีย ก่อนที่หล่อนจะทันได้ก้าวเดินไปที่ประตู เสียงเคาะรัวเร็วดังขึ้นตามมาติดๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อจากคนที่ยืนอยู่ด้านนอก ทำให้รัญชิตาถึงกับหน้าถอดสี เพราะเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นเลขาฯ ส่วนตัวของหล่อนเองที่วิ่งหน้าตาตื่นมาตามหาถึงที่นี่! "คุณรัญคะ! แย่แล้วค่ะ! ท่านประธานใหญ่... เอ่อ คุณพ่อของคุณรัญ ท่านมารออยู่ที่คอนโดของคุณแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ นั่งลุ้นตัวโก่งไปด้วยกันนะคะทุกคน! — สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี