ฝนตก รถติด ความใกล้ชิดที่ไม่คาดคิด

เสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงดังสนั่นจนกระจกใสบานยักษ์ของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองสั่นสะเทือน แต่เสียงฟ้าร้องที่ว่าน่ากลัว ยังไม่เท่าเสียงปิดประตูโครมใหญ่ของคนที่ถือวิสาสะบุกรุกเข้ามาในยามวิกาล มีนาราหันขวับไปมองด้วยสายตาที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ แฟ้มเอกสารในมือเกือบจะถูกปาใส่หน้าสวยเฉี่ยวของรัญชิตาที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทางลอยชาย เสื้อสูทสีขาวเข้ารูปเปียกชุ่มเล็กน้อยจากละอองฝนภายนอก แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความเยาะเย้ยที่ตั้งใจกวนประสาทเธอก2ณต "หูหนวกหรือไงคะคุณมีนารา ฉันกดออดจนนิ้วแทบหัก หรือว่ามัวแต่คิดแผนชั่วร้ายอะไรอยู่ ถึงไม่ได้ยินเสียงคนเคาะประตู" รัญชิตาเปิดฉากยิงคำพูดเชือดเฉือนทันทีตามสไตล์ประธานสาวปากร้ายที่โลกไม่เคยจำว่าเธอใจดีกับใคร โดยเฉพาะกับสถาปนิกสาวตัวแสบคนนี้ "ถ้าสมองของคุณมีเซลล์มากกว่ารอยย่นบนสูท คงจะคิดได้นะคะว่าฉันกำลังทำงานสำคัญอยู่ ไม่ใช่มาเดินลอยชายหาเรื่องชาวบ้านเหมือนคุณรัญชิตา!" มีนตอกกลับเสียงกร้าว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอเกลียดนักเวลาที่ผู้หญิงคนนี้ทำตัวเหนือกว่า ทั้งที่ความเป็นจริงเราสองคนต้องติดแหง็กอยู่ด้วยกันเพราะโปรเจกต์เจ้าปัญหาบ้าบอนี่ต่างหาก ข้างนอก... สายฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้าจะรั่ว เสียงฟ้าร้องคำรามเป็นระยะตัดขาดเพนต์เฮาส์หรูหลังนี้ออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ไฟฟ้ากระพริบไหวอยู่สองสามทีก่อนจะดับพรึบลง ความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เหลือเพียงแสงแฟลชจากสายฟ้าที่สาดส่องเข้ามาเป็นระยะ ทำให้เห็นใบหน้าของคนทั้งคู่ชัดเจนยิ่งขึ้นในความสลัว "กรี๊ด!" มีนอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่อความมืดเข้าจู่โจมกะทันหัน ร่างบางเซถอยหลังไปชนกับโต๊ะทำงานด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "หึ เก่งนักไม่ใช่เหรอคะกับปากเก่งๆ เนี่ย แค่ไฟดับทำเป็นขาสั่นไปได้" เสียงทุ้มต่ำของรัญชิตาดังขึ้นใกล้กว่าที่คิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูลอยมาแตะจมูก มีนาราชะงัก เธอกลั้นหายใจเมื่อรับรู้ได้ถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่เคลื่อนเข้ามาประชิดตัวในความมืดอย่างรวดเร็ว "ถอยไปเลยนะคะคุณรัญ มืดตึ๊ดตื๋อแบบนี้อย่ามาฉวยโอกาสอ้างมองไม่เห็นนะ!" มีนเอ่ยเตือนเสียงสั่น แม้ปากจะเก่งแต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงฝนข้างนอก ร่างกายสัมผัสได้ถึงไอSอุ่นจากตัวของประธานสาวที่ยืนขนาบกักเธอไว้ระหว่างโต๊ะทำงานกับแผงอกของอีกฝ่าย รัญชิตาไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เธอยิ่งขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือเรียวข้างหนึ่งยันขอบโต๊ะไว้เพื่อกักตัวสถาปนิกสาวจอมพยศไม่ให้ดิ้นหนีไปไหน แสงแฟลชจากสายฟ้านอกหน้าต่างวาบขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น เผยให้เห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ดวงตากลมโตของมีนเบิกกว้างขึ้นเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่กำลังมองมาด้วยประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความกวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันลึกซึ้งและร้อนแรงเสียจนคนถูกมองต้องรีบเบือนหน้าหนี "ฉันไม่ได้ฉวยโอกาสค่ะ... แต่กำลังจะเตือนว่า เอกสารที่คุณวางสะเพร่าตรงนั้น มันกำลังจะเปียกน้ำฝนที่สาดเข้ามาจากหน้าต่างที่ยังไม่ได้ปิดต่างหากล่ะคะยัยตัวแสบ" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง มีนากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นกายหอมสะอาดของรัญชิตาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง ความใกล้ชิดในระยะประชิดแบบนี้ทำให้สติสตังที่เคยมีกระเจิงไปหมด ปากที่เคยไวต่อการโต้เถียงกลับหนักอึ้งราวกับถูกเย็บติดกัน ทว่าในจังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะจนควบคุมไม่ได้ รัญชิตากลับเป็นฝ่ายชะงัก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อลมหายใจของทั้งคู่เริ่มผสานเป็นจังหวะเดียวกันในความเงียบสงบของห้องที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก "คุณ... ขยับออกไปหน่อยสิคะ มันแคบ" มีนกระซิบเสียงแผ่ว พยายามดันลาดไหล่ภายใต้เสื้อสูทนั้นเบาๆ "ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะคะ..." รัญชิตาเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายลงในความมืดเหลือเพียงความรู้สึกโหยหาที่อัดแน่นมานาน ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงกริ่งประตูหน้าห้องที่ดังลั่นขึ้นอย่างต่อเนื่องพร้อมกับเสียงทุบประตูก็ทำลายความเงียบงันลงทันที! มีนาราผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ ขณะที่รัญชิตาสบถเบาๆ อย่างหัวเสียที่มารบกวนเวลาสำคัญ ก่อนที่ประตูบานเดิมจะถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งพร้อมร่างของใครบางคนที่ยืนหอบหายใจอยู่หน้าห้อง—บุคคลที่ทำให้พวกเธอต้องช็อกตาค้าง! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความสัมพันธ์ชวนจิกหมอนนี้นะคะ