อุบัติเหตุบนโซฟาตัวแพง

"ถอยไปเลยนะยัยตัวแสบ!" รัญชิตาตวัดเสียงใส่ด้วยความหงุดหงิดระคนตกใจ เมื่อร่างของแขกไม่ได้รับเชิญที่เพิ่งพังประตูเข้ามาไม่ได้ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงเท่ากับคนที่ยังยืนหายใจรดต้นคออยู่ใกล้ๆ นี้ บรรยากาศในห้องรับแขกตอนนี้ปั่นป่วนจนแทบจะระเบิดเป็นจุล มีนารายังคงค้างเติ่งอยู่ในท่าที่เกือบจะแนบชิดกับตัวประธานสาว หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลแปลนตึกได้อย่างรวดเร็วกำลังรวนเรจนแทบช็อต เมื่อบุคคลที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตูไม่ใช่ใครอื่น—แต่เป็น 'กรณ์' คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจที่ถือวิสาสะตามรอยมาถึงห้องพักส่วนตัวของรัญชิตาได้อย่างไรก็ไม่รู้! "คุณกรณ์... คุณเข้ามาได้ยังไง รปภ.ปล่อยให้ขึ้นมาได้..." มีนารารีบดีดตัวผละออกจากร่างของรัญชิตาโดยอัตโนมัติ ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเลิกลั่ก แม้ปากจะเก่งแค่ไหนแต่สถานการณ์เฉพาะหน้าแบบนี้มันก้ำกึ่งระหว่างความผิดเขินกับความตกใจจนตั้งรับไม่ทัน รัญชิตาหน้าคว่ำลงทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างชัดเจนจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ เธอจัดเสื้อผ้าที่ยับย่นเล็กน้อยจากการยื้อยุดเมื่อครู่ให้เข้าที่ด้วยท่าทีเย่อหยิ่งและสง่างามตามแบบฉบับประธานสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนขวางหน้ามีนาราไว้โดยสัญชาตญาณ—ปกป้องโดยไม่รู้ตัว แม้ปากจะร้ายกาจใส่กันแค่ไหนก็ตาม "ที่นี่คือพื้นที่ส่วนตัวของฉัน คุณกรณ์ค่ะ ถ้าไม่มีมารยาทและไม่รู้จักเคาะประตูกรุณาไสหัวออกไปก่อนที่ฉันจะแจ้งข้อหาบุกรุก" เสียงหวานติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น รัญชิตากอดอกมองผู้ชายตรงหน้าด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง กรณ์หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตอนนี้กลับบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและร้อนรน เขามองหน้ามีนาราสลับกับรัญชิตาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ผมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทครับคุณรัญ... แต่เรื่องที่ผมได้ยินมามันสำคัญมาก มีน คุณต้องอธิบายเรื่องแบบแปลนโปรเจกต์ใหม่ทำไมถึงไปอยู่กับทางฝั่งนั้นได้!" มีนาราขมวดคิ้วมุ่น ความงงงวยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฉุนเฉียวทันทีเมื่อโดนปรักปรำซึ่งๆ หน้า เธอก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังรัญชิตา ยืนเผชิญหน้ากับกรณ์ด้วยแววตาดุดันไม่แพ้กัน "พูดให้มันดีๆ นะคุณกรณ์! ฉันเป็นสถาปนิกอิสระ งานของฉันจะไปอยู่ไหนมันก็สิทธิ์ของฉัน ไม่จำเป็นต้องมารายงานคนขี้โกงอย่างคุณ!" มีนสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมและทรงพลังสมเป็นมืออาชีพที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน "ปากเก่งนักนะมีน ระวังตัวไว้เถอะ โปรเจกต์นี้คุณไม่มีทางชนะผมหรอก และคุณรัญ... ระวังจะโดนคนใกล้ตัวแทงข้างหลังเข้าสักวัน!" กรณ์แสะยิ้มเหี้ยม พลางส่งสายตาร้ายกาจมาทางรัญชิตาก่อนจะสะบัดตัวเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น ปัง! ประตูปิดลงพร้อมกับความเงียบงันที่กลับมาเยือนอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุขเหมือนก่อนหน้านี้ รัญชิตายังคงยืนนิ่ง ใบหน้าสวยคมบึ้งตึง เธอหันขวับกลับมามองมีนาราที่ยืนหายใจฟึดฟัดด้วยความโมโห "แล้วเธอก็ยืนบื้อให้เขามาต่อว่าถึงที่นี่เนี่ยนะ?" รัญชิตาเปิดฉากต่อว่าทันที น้ำเสียงติดจะประชดประชันตามนิสัยซึนเดระที่ต่อให้เป็นห่วงแค่ไหนก็ไม่มีทางพูดออกมาดีๆ "อ้าว! นี่ฉันกลายเป็นคนผิดเฉยเลยเหรอคะคุณประธาน? ตาบ้านั่นมันบุกเข้ามาเองต่างหากเล่า!" มีนาราย้อนเสียงสูง เท้าสะเอวมองค้อนคนตัวสูงกว่าอย่างไม่ยอมแพ้ "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณมัวแต่ลีลาแล้วเสียงดังจนเขาได้ยิน เราคงไม่ต้องมาวงแตกแบบนี้หรอกค่ะ" "ฉันเสียงดังเหรอ? หึ! เมื่อกี้ใครกันแน่ที่เกือบจะล้มทับฉันจนกระดูกแทบหัก" รัญชิตาเลิกคิ้วขึ้นสูง แววตาร้ายกาจฉายประกายระยิบระยับที่ซ่อนความเขินอายเอาไว้ภายใต้มาดนิ่ง คำพูดนั้นทำให้ภาพเหตุการณ์บนโซฟาตัวแพงแวบเข้ามาในหัวของมีนาราอีกครั้ง—สัมผัสอุ่นจากร่างนั้น กลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยวนอยู่ปลายจมูก และดวงตากลมโตคู่สวยที่มองมาใกล้จนหัวใจเกือบจะกระโดดออกมานอกอก ใบหน้าที่เพิ่งหายแดงก่ำกลับมาร้อนผ่าวขึ้นมาดิ่งดวงอีกรอบอย่างห้ามไม่ได้ มีนาราเม้มปากแน่น รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนอาการพิรุธ "อุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้น่าคุณรัญ ใครใช้ให้คุณนั่งขวางทางล่ะคะ!" รัญชิตาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวมีนาราช้าๆ จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับพนักพิงโซฟาตัวเดิมโดยไม่รู้ตัว รัญใช้มือข้างหนึ่งยันพนักพิงไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ สายตากวาดมองใบหน้าแดงก่ำของสถาปนิกสาวด้วยความรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาด "ปากดีจังนะ... ไหนเมื่อกี้บอกว่าไม่กลัวไง ทำไมตอนนี้หน้าแดงถึงหูแล้วล่ะหือ มีนารา?" เสียงทุพนุ่มกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ใกล้ๆ ทำให้มีนาราแทบจะลืมวิธีหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงนาฬิกา "ใครหน้าแดงกันคะ! อากาศในห้องนี้มันร้อนต่างหากเล่า ถอยไปเลยนะ!" มีนาราพยายามดันไหล่ลาดของอีกฝ่ายออก แต่รัญชิตากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนระยะห่างแทบจะเหลือศูนย์ ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะเฉียดเข้าหากัน ท่ามกลางความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรัญชิตาก็กรีดร้องแผดเสียงดังลั่นลายความสลัวของบรรยากาศลงอย่างไม่ปรานีปราศรัย! รัญชิตาสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสียเป็นรอบที่สองของวัน เธอยืดตัวขึ้นอย่างจำใจควักโทรศัพท์ออกมากดตัดสายด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงแค่ก้มลงมองหน้าจอแวบเดียวเท่านั้น สีหน้าเรียบเฉยและเย่อหยิ่งของประธานสาวก็แปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือด นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นอย่างที่คนตัวแสบไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต! มีนาราขมวดคิ้วด้วยความฉงน พยายามชะเง้อมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือของอีกฝ่าย "ใครโทรมาคะ ทำไมทำหน้าเหมือนเห็นผีแบบนั้น?" รัญชิตาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ริมฝีปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอหันมามองมีนาราด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน ก่อนจะเอ่ยชื่อสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกเล็กน้อย—ชื่อที่ทำให้มีนาราถึงกับช็อกตาค้างและลมหายใจสะดุดกึกไปทันที! "แม่... แม่ของฉันกำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ชั้นนี้ค่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันในตอนนี้ แล้วมาลุ้นบทต่อไปด้วยกันนะคะ!