ระเบิดลงกลางห้องประชุม

"ฉันว่าข้อเสนอนี้... น่าสนใจไม่น้อยเลยนะคะคุณรัญชิตา" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังแทรกบรรยากาศอึมครึมในห้องทำงานใหญ่ขึ้นมาอย่างจงใจ ร่างสูงโปรดปรานในสูทสสั่งตัดพิเศษก้าวเข้าไปยืนชิดโต๊ะทำงานกระจกใส โดยมีร่างของมีนาราที่เพิ่งผละถอยออกมาด้วยความตกใจยืนอยู่ห่างไปไม่ถึงก้าว สายตาคมกริบของรัญชิตาในยามนี้แทบจะแปรเปลี่ยนเป็นใบมีดอาบยาพิษ เธอมองท่าทีสนิทสนมเกินงามนั้นด้วยหัวใจที่กระหน่ำซ้ำรัวราวกับตีกลองศึก ความหึงหวงและโทสะที่อัดแน่นจนล้นอกทำให้เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ รัญสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ แต่แววตาคู่สวยกลับวาวโรจน์จนน่ากลัว "เชิญคุณกลับไปก่อนค่ะคุณกรณ์ โปรJect นี้ทางเรายังไม่มีนโยบายร่วมมือกับบริษัทภายนอก" รัญชิตาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนแทบเชือดเฉือนอากาศรอบตัวให้ขาดวิ่น กรณ์ยิ้มมุมปากอย่างไม่ยี่หระ เขารู้ดีว่ากำลังเหยียบสวิตช์ระเบิดลูกใหญ่เข้าให้แล้ว สายตาเจ้าเล่ห์กวาดมองประธานสาวคนสวยสลับกับสถาปนิกสาวข้างตัว ก่อนจะโค้งตัวลงกระซิบเบาๆ กับมีนาราด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้คนหึงเลือดขึ้นหน้าได้ยินชัดเจน "แล้วเรื่องโปรเจกต์รีสอร์ตที่คุยกันไว้... ไว้เราค่อยนัดคุยรายละเอียดกันนอกรอบนะคะคุณมีน" สิ้นคำพูดนั้น กรณ์ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้กลางวงสนทนาโดยไม่หันกลับมามองสะเก็ดไฟที่กำลังจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล ปัง! เสียงแฟ้มเอกสารหนาปึกถูกฟาดลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนมีนาราสะดุ้งโหย่ง รัญชิตาลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคู่คมจดจ้องร่างบางที่ยืนนิ่งค้างด้วยความกรุ่นโกรธ ประกายไฟในแววตานั้นเดโชเสียยิ่งกว่าตอนที่บริษัทเกือบเสียสัญญาโปรเจกต์ยักษ์เสียอีก "อธิบายมาสิคะมีนารา!" รัญชิตาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างบางสั่นเทาด้วยความโกรธ "นี่เหรอคะเหตุผลที่คุณทำตัวลับๆ ล่อๆ ช่วงนี้ นี่เหรอคือโปรเจกต์ใหม่ที่คุณแอบไปตกลงลับหลังฉัน!" มีนาราที่ตั้งสติได้ทันที ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมอีกฝ่ายต้องใช้น้ำเสียงและท่าทีราวกับเธอกำลังทำความผิดมหันต์ขนาดนั้นด้วย "มีนไม่ได้ทำอะไรลับหลังนะคะคุณรัญ นั่นมันเป็นงานส่วนตัวของมีน มีนมีสิทธิ์ที่จะเลือกรับงานที่เหมาะสมกับตัวเองค่ะ" มีนาราเชิดหน้าขึ้นตอบกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องมองกลับอย่างท้าทาย "งานส่วนตัว?" รัญชิตาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากบางเฉียบ "งานส่วนตัวกับผู้ชายที่จ้องจะเลื่อยขาเก้าอี้บริษัทฉันเนี่ยนะ! คุณเอาสมองส่วนไหนคิดคะมีนารา ถึงได้วิ่งโร่ไปรับงานกับคู่แข่งตัวฉกาจแบบนั้น หรือว่า... เงินมันหอมหวานจนคุณยอมขายแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตัวเอง!" เพล้ง! เหมือนมีกระจกใสตกลงมาแตกละเอียดในอก มีนาราเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบจนชาไปทั้งแถบ คำพูดที่พ่นออกมาจากปากของผู้หญิงที่เธอแอบมีใจให้ กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงกลางใจอย่างไร้ความปรานี ศักดิ์ศรีที่เธอภาคภูมิใจถูกเหยียบย่ำลงด้วยคำว่า 'เงิน' และ 'ความโลภ' จากปากของคนตรงหน้า บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันch ทว่าความอึดอัดกลับกดทับจนแทบหายใจไม่ออก มีนาราเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววพยศและท้าทาย บัดนี้เริ่มมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าจนพร่ามัว แต่เธอก็ยังกัดฟันกรอด ไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาสักหยดร่วงหล่นลงมาต่อหน้าคนใจร้ายคนนี้ "ใช่ค่ะ... มีนมันเห็นแก่เงิน!" มีนาราเค้นเสียงสั่นเครือตอบกลับไป ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรัญชิตาอย่างตัดพ้อ "ถ้าการที่วินัยในการทำงานของมีนมันทำให้คุณรัญมองมีนต่ำต้อยขนาดนี้ งั้นก็เชิญคุณรัญเชิญออกคำสั่งไล่มีนออกไปเลยสคะ จะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าคนเห็นแก่ตัวอย่างมีนอีก!" พูดจบ มีนาราก็หมุนตัวพรวดพราด หันหลังเดินหนีออกจากห้องทำงานนั้นทันทีโดยไม่รอฟังคำปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น ไหล่บางสั่นสะท้อนน้อยๆ ฟ้องชัดถึงความเสียใจที่อัดแน่นจนเกินจะทานทน รัญชิตายืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน วินาทีที่เห็นหยาดน้ำตาคลอเบ้าอยู่ในดวงตาคู่นั้น หัวใจที่เคยพองโตด้วยความโกรธกลับหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความชาหนึบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอพูดจารุนแรงเกินไปแค่ไหน ความซึนเดระและปากปีจอที่มักจะพาไปทำให้เธอทำลายทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา "มีน..." รัญชิตาอ้าปากจะเอ่ยเรียก แต่ลำคอกลับตีบตัน ไร้ซึ่งเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา มือบางยกขึ้นกุมขมับที่เต้นตุبيอย่างแรง ความสำนึกผิดพุ่งเข้าเกาะกุมหัวใจจนปวดหนึบ เธอตั้งใจจะรั้งเขาไว้แท้ๆ แต่ทำไม... ทำไมคำพูดที่หลุดจากปากถึงได้กลายเป็นคมมีดทำร้ายคนที่รักไปได้ ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยพิม เพื่อนสนิทสายซัพพอร์ตที่มีสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของพิมซีดเผือดขณะก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าประธานสาว "คุณรัญคะแย่แล้วค่ะ! ตอนนี้มีนกำลังเก็บของออกจากโต๊ะ แล้วก็..." พิมหอบหายใจถี่รัว "มีนยื่นใบลาออกบนโต๊ะประชาสัมพันธ์แล้วค่ะ!" รัญชิตาเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนในชั่วพริบตา ร่างสูงพุ่งพรวดผ่านหน้าเพื่อนสนิทออกไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงเรียกไล่หลัง ฝ Tедаยาวก้าววิ่งไปตามทางเดินด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ทว่า... เมื่อเธอวิ่งมาถึงหน้าลิฟต์ ตัวเลขบอกชั้นกำลังเคลื่อนตัวลงสู่ชั้นล่างสุดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสัญญาณเตือนว่าประตูลิฟต์ปิดลงแล้ว และมีนารา... ได้หายลับไปจากตึกนี้เสียแล้ว "มีน..." รัญชิตากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความกลัวเกาะกุมหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวความรักของพวกเขานะคะ