แผนการของยัยตัวแสบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสสווันนี้ดังสะท้อนก้องห้องประชุมจนพิมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งโหยง มีนารากวาดสายตาคมกริบมองตัวเลขงบประมาณในโปรเจกต์ใหม่ล่าสุดด้วยความหงุดหอดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ไม่ใช่เพราะความยากของงาน แต่เป็นเพราะความห่างเหินอย่างไร้เหตุผลของใครบางคนตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา รัญชิตา ประธานสาวสุดเนี๊ยบคนนั้น... กำลังตีตัวออกห่าง หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับกรณ์ในห้องอาหารวันนั้น รัญก็เอาแต่หลบหน้า หลีกเลี่ยงการประชุมร่วมกันโดยอ้างตารางงานที่แน่นเอี๊ยด และส่งอีเมลสั่งงานผ่านเลขานุการแทนที่จะเดินมาพูดคุยกันตรง ๆ เหมือนเก่า ความเย็นชาที่ถูกส่งผ่านมาทางตัวอักษรและแววตานิ่งสนิทคู่นั้นกำลังแผดเผาหัวใจคนปากเก่งอย่างมีนาราให้ร้อนรุ่มจนแทบคลั่ง "แกแน่ใจนะมีน ว่าวิธีนี้จะดึงความสนใจของคุณรัญได้จริง ๆ น่ะ" พิมเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงกังวล ขณะมองเพื่อนสาวร่างเพรียวเซ็นชื่อลงในสัญญาว่าจ้างโปรเจกต์รีโนเวทโรงแรมหรูนอกเมืองร่วมกับบริษัทคู่แข่งอย่าง "กรณ์ คอร์ปอเรชั่น" แบบไม่มีลังเล "ถ้าเขาเลือกที่จะเมินฉัน ฉันก็จะทำให้เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหันมามองค่ะพิม" มีนาราแค่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ปลายปากการาคาแพงจรดยกลงบนกระดาษอย่างเด็ดเดี่ยว "ในเมื่อความเงียบมันไม่ได้ผล งั้นเรามาลองใช้สงครามประสาทกันดูสักตั้ง" รอยยิ้มมุมปากของมีนาราไม่ได้บ่งบอกถึงความสุขเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่พร้อมจะพังทลายกำแพงน้ำแข็งที่รัญชิตาจงใจสร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างพวกเธอ ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานใหญ่ใจกลางเมือง รัญชิตากำลังยืนมองภาพจากกล้องวงจรปิดจำลองแผนผังโครงการผ่านแท็บเล็ตในมือ นิ้วเรียวสวยสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อของมีนาราปรากฏอยู่บนเอกสารอนุมัติร่วมทุนในฐานะสถาปนิกที่ปรึกษาให้กับกรณ์ ดวงตาคู่สวยคมกริบฉายแววเจ็บแปลบและหงุดหอดไม่แพ้กัน รัญกัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนเป็นรอยแดง ปากร้าย ๆ ที่มักจะคอยพ่นคำพูดเชือดเฉือนเพื่อปกป้องหัวใจตัวเองตอนนี้กลับเม้มสนิท หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความร้อนรน *เด็กดื้อ... กล้าดียังไงถึงไปรับงานร่วมกับผู้ชายคนนั้น* รัญคิดในใจอย่างหัวเสีย หล่อนพยายามเว้นระยะห่างเพราะกลัวว่าความรู้สึกที่ซ่อนไว้จะหลุดรอดออกไปให้มีนาราจับได้ กลัวว่าความอ่อนแอของตัวเองจะพ่ายแพ้ให้กับดวงตาสุกใสคู่นั้น แต่ดูสิ่งที่ยัยตัวแสบทำสิ! การประชดด้วยการวิ่งเข้าหาอันตรายชัด ๆ รัญวางแท็บเล็ตกระแทลงโต๊ะเสียงดังสนั่น ความอดทนที่สะสมมาตลอดเจ็ดวันพังทลายลงในพริบตา ตกเย็น บรรยากาศภายในสตูดิโอออกแบบของมีนารากลับเงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในใจของเจ้าของห้องโดยสิ้นเชิง มีนารากำลังนั่งหมุนปากกาในมืออย่างไร้จุดหมาย สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งติด ๆ กัน ไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ประตูบานนั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงอารมณ์ ร่างระหงของประธานสาวในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาในห้องด้วยก้าวที่มั่นคง แต่ดวงตากลับวาวโรจน์ราวกับเปลวเพลิงที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง มีนาราชะงัก เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แสร้งก้มหน้าลงมองกองแบบแปลนตรงหน้าต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ยินดีต้อนรับค่ะท่านประธาน ลมอะไรหอบคุณมาถึงนี่ได้คะ หรือว่าคิดถึงผลงานของฉันจนทนไม่ไหว" น้ำเสียงกวนประสาทถูกพ่นออกมาพร้อมรอยยิ้มเย้าแหย่ ทั้งที่หัวใจข้างซ้ายกำลังเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก รัญชิตาไม่ตอบคำถาม หล่อนเดินตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยระคนกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดและอบอวลไปด้วยเคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรง "คุณสติหลุดไปแล้วหรือไงมีนารา ถึงได้เอาอนาคตตัวเองไปผูกไว้กับโปรเจกต์ของกรณ์" รัญชิตาเค้นเสียงถามลอดไรฟัน ดวงตาส่ำระริกด้วยความโกรธปนความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดอย่างสุดชีวิต "แล้วมันธุระอะไรของคุณคะ" มีนาราเงยหน้าขึ้นสบตา ปลดปล่อยความอัดอั้นตันใจที่เก็บไว้ตลอดสัปดาห์ออกมาทางน้ำเสียงที่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเดินหนี เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็นฉัน ฉันก็ต้องหาทางเดินของฉันเองสิคะ หรือว่า... คุณหึงคะ?" ประโยคคำถามที่ยิงตรงแบบไม่มีกั๊กทำเอารัญชิตาชะงักกึก ลมหายใจสะดุดไปเสี้ยววินาที ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความถือดี แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวจนแทบระเบิด "เพ้อเจ้อ! ฉันแค่ไม่อยากให้บริษัทเสียชื่อเสียงที่มีพนักงานใจง่าย ไปรับงานร่วมกับคู่แข่งทางธุรกิจต่างหาก!" "ปากแข็ง..." มีนาราแค่นหัวเราะเบา ๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนส่วนสูงแทบไม่ต่างกัน ร่างบางก้าวเข้าไปประชิดตัวรัญชิตาช้า ๆ จนอีกฝ่ายต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางหนังสือด้านหลัง "ปากบอกว่าไม่อยากเกี่ยวข้อง แต่พอดฉันรับงานปุ๊บ คุณก็พุ่งมาหาฉันถึงที่นี่ปั๊บ... แบบนี้เขาไม่เรียกว่าเกลียดหรอกนะคะคุณรัญ" รัญชิตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือและไร้ทางหนี มีนารายื่นมือเรียวไปวางทาบลงบนชั้นหนังสือด้านข้าง กักขังประธานสาวคนเก่งไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ที่รดรินอยู่บนพวงแก้ม ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์และท้าทาย ในขณะที่ดวงตาคู่สวยของรัญสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความตื่นตระหนกและพ่ายแพ้ "ถอยไปนะมีนารา..." รัญกระซิบเสียงแผ่วเบา ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายไม่เป็นท่าเมื่อปลายนิ้วอุ่นของมีนาราเอื้อมขึ้นมาแตะเบา ๆ ที่ปลายคางเรียว บังคับให้รัญเงยหน้าขึ้นสบตาตรง ๆ "ไม่ถอยค่ะ จนกว่าคุณจะยอมพูดความจริง... ว่าตลอดสัปดาห์ที่คุณทำตัวห่างเหิน มันเป็นเพราะอะไรกันแน่" มีนาราโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มนุ่มเจือแววเว้าวอนลึกซึ้งที่ทำเอาร่างกายของรัญชาวาบไปหมด รัญชิตาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อความดื้อรั้นและเสน่ห์แพรวพราวของยัยตัวแสบตรงหน้าทำให้กำแพงน้ำแข็งที่สร้างไว้ละลายหายไปในพริบตา หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยที่มีประกายความรักซ่อนอยู่ลึก ๆ อย่างจำนน แต่ในวินาทีที่รัญกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำสารภาพบางอย่างที่เก็บไว้... แอ๊ด...! เสียงเปิดประตูกระจกบานเดิมดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูที่เอ่ยทักอย่างไม่รู้กาลเทศะ "มีนครับ เรื่องเอกสารสัญญาของพรุ่งนี้... เอ๊ะ! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" ร่างสูงของกรณ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ระบายอยู่บนใบหน้า ในขณะที่มีนาราและรัญชิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต! ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมกันในตอนหน้าค่ะ!