โหมดคลั่งรักเปิดทำงาน

"เชิญกลับไปค่ะ คุณกรณ์ ทางนี้ไม่มีอะไรที่คุณต้องมาเคลียร์ทั้งนั้น" มีนาราเอ่ยเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องมองผ่านบานประตูที่เปิดแง้มไว้เพียงน้อยนิด ร่างสูงโปรดของคู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจไม่ได้สะท้านสะเทือนกับท่าทีเย็นชาแม้แต่น้อย กรณ์ยังคงส่งยิ้มพราวเสน่ห์ที่ชวนให้รู้สึกสะอิดสะเอียนมากกว่าจะเคลิบเคลิ้ม ช่อดอกลิลลี่สีขาวในมือถูกดันเข้ามาในช่องประตูราวกับต้องการรบกวนพื้นที่ส่วนตัวของเธอ "อย่าใจร้ายนักเลยครับคุณมีน ผมแค่อยากมาแสดงความยินดีเรื่องโปรเจกต์ใหม่... และเผื่อว่าเราจะมีโอกาสได้คุยกันนอกรอบ" "บอกว่าไม่ไงคะ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องเหรอ หรือต้องให้ฉันเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจากชั้นนี้ถึงจะเข้าใจ" มีนาราขยับมือเตรียมจะปิดกระแทกใส่หน้า แต่จังหวะนั้นเอง... *หมับ!* มือเรียวอีกข้างจากด้านหลังกลับคว้าขอบประตูกระชากออกอย่างแรง จนมีนาราที่กำลังออกแรงดันต้องเซถอยหลังไปชนกับแผ่นอกอุ่นของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาร่วมวงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกที่ผสานความเย่อหยิ่งและความอบอุ่นอย่างลงตัวทำให้เธอรู้ทันทีว่าเป็นใคร รัญชิตานั่นเอง! ประธานสาวแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนยามวิกาลด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ใบหน้าสวยเฉียบไม่ได้แย้มยิ้มแม้แต่น้อย แต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยนั้นบ่งบอกถึงความหงุดหงิดที่พุ่งทะลุขีดจำกัด "ดึกดื่นป่านนี้... ประธานบริษัทคู่แข่งไม่มีงานทำ จนต้องมาเดินเคาะห้องขายขนมจีบลูกน้องคนอื่นเขาเหรอคะคุณกรณ์" น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้น รัญชิตาก้าวออกมายืนบังร่างของมีนาราไว้ครึ่งตัวโดยสัญชาตญาณ แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างโจ่งแจ้งจนกรณ์ถึงกับหุบยิ้ม "อ้าว... ท่านประธานรัญ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับเนี่ย หรือว่า..." กรณ์หรี่ตามองสำรวจชุดนอนไม่ได้นอนคลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมของรัญชิตา สลับกับสภาพของมีนาราที่ยืนอยู่ข้างหลัง รอยยิ้มเจ้าเลื้อยปรากฏขึ้นที่มุมปาก "อ๋อ... เข้าใจแล้วครับ รบกวนเวลาส่วนตัวหรือเปล่าเนี่ย ต้องขอโทษด้วยนะที่มาขัดจังหวะ" "รู้ตัวก็ดีค่ะ งั้นก็เชิญไสหัวกลับห้องของคุณไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งฟ้องข้อหาบุกรุกและก่อกวนยามวิกาล" รัญชิตาตอกกลับเสียงเฉียบขาด มือเรียวยาวเอื้อมไปจับขอบประตูก่อนจะกระแทกปิดใส่หน้ากรณ์ดัง *ปัง!* สนั่นหวั่นไหว ไม่เปิดโอกาสให้คู่กรณีได้เอ่ยอะไรต่อแม้แต่ครึ่งคำ ความเงียบเข้าปกคลุมระเบียงหน้าห้องทันที มีนารายืนกะพริบตาปริบๆ หันไปมองแผ่นหลังของคนที่เพิ่งจัดการไล่แขกไม่ได้รับเชิญด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ปกติแล้วรัญชิตามักจะวางฟอร์ม หยิ่งยโส และรักษาระยะห่างกับเธอเสมอ แต่วันนี้... ท่าทีปกป้องแบบออกนอกหน้านี้มันคืออะไรกันแน่? "ยืนบื้ออะไรอยู่คะ ปิดล็อกประตูให้เรียบร้อยสิยะ!" รัญชิตาหันขวับกลับมาต่อว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ใบเนียนสวยขึ้นสีแดงเรื่อระเรื่อตรงพวงแก้ม แม้จะพยายามตีสีหน้าดุใส่แค่ไหนก็ตาม "แล้วใครใช้ให้คุณมาจุ้นจ้านเล่า นี่ห้องฉันนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาไล่แขกของฉัน ฮะ?" มีนาราเชิดหน้าขึ้นเถียงกลับตามนิสัย ไม่ยอมโอนอ่อนให้ง่ายๆ แม้ในใจจะแอบหวั่นไหวกับความเด็ดขาดเมื่อครู่ก็ตาม "มีสิทธิ์ในฐานะ... เจ้าของตึกนี้ค่ะ!" รัญชิตาอ้างหน้าตาย น้ำเสียงห้วนจัดแต่หูแดงแจ๋ "ฉันไม่อยากให้ลูกบ้านส่งเสียงดังรบกวนคนอื่นยามวิกาล แค่นี้ก็เข้าใจยากเหรอมีนารา" "อ๋อเหรอคะ นึกว่าหึงซะอีก" มีนาราแกล้งหยอกเย้า พลางสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงที่ยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ "เมื่อกี้เห็นออกตัวแรงซะขนาดนั้น กลัวฉันโดนจีบเหรอคะท่านประธานคนสวย" "เพ้อเจ้อ!" รัญชิตารีบเบือนหน้าหนี หลบสายตารู้ทันของสถาปนิกสาว "ฉันแค่รำคาญเสียงน่ารำคาญแถวนี้... ไปนอนได้แล้วค่ะ ดึกมากแล้ว" ร่างสูงหมุนตัวทำท่าจะเดินกลับเข้าห้องนอนของตัวเองที่อยู่ถัดไปอีกห้อง (ซึ่งช่วงหลังๆ มานี้รัญชิตามักจะหาข้ออ้างมาค้างที่ห้องเธออยู่บ่อยครั้ง) แต่ทว่า... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของมีนาราดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน สถาปนิกสาวหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความฉงน พลางกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ แล้วดวงตากลมก็เบิกกว้างขึ้นทีละน้อยจนแทบถลนออกมานอกเบ้า [Ranchita]: *ห้ามยิ้มแบบนั้นให้ใครอีก* [Ranchita]: *แล้วก็... ดอกไม้ช่อเมื่อกี้ ถ้ากล้าเอาเข้าห้อง ฉันจะโยนทิ้งถังขยะให้หมด* [Ranchita]: *ฝันดีค่ะ... ยัยตัวแสบของฉัน* มีนาราเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของคนที่เดินหนีไปไม่ถึงก้าว รัญชิตายังคงยืนนิ่งหันหลังให้เธอ ไหล่บางไหวเล็กน้อยราวกับกำลังกลั้นความเขินอายขั้นสุด ขณะที่หน้าจอโทรศัพท์ในมือของเธอยังคงสว่างวาบพร้อมข้อความคลั่งรักแบบไม่ทันตั้งตัวที่ส่งตรงมาจากคนปากแข็ง โหมดคลั่งรักของท่านประธานคนซึน... ดูท่าว่าจะเปิดทำงานแบบเต็มรูปแบบเสียแล้วสิคะ บรรยากาศเงียบงันในห้องนั่งเล่นถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของมีนารา เธอยังไม่ทันได้พิมพ์ข้อความใดตอบกลับเพื่อแซวคนตรงหน้า ร่างสูงที่หันหลังให้เมื่อครู่ก็หมุนกลับมาอย่างกะทันหัน ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกด้วยความประหม่าที่ซ่อนไม่มิด "มองอะไรคะ... อยากโดนหักเงินเดือนหรือไง" รัญชิตาเชิดคอขึ้นขู่กลบเกลื่อน แต่ริมฝีปากที่ยกยิ้มขึ้นนิดๆ นั้นฟ้องชัดเจนว่าเจ้าตัวกำลังมีความสุขแค่ไหน มีนาราหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวประธานสาวจอมซึนที่ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ ปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับปลายจมูกโด่งรั้นของอีกฝ่าย รัญชิตาสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาคมกริบหลุบมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเย้าแหย่ "ปากบอกว่ารำคาญ แต่ส่งข้อความมาหวานเลี่ยนขนาดนี้... สงสัยต้องทบทวนใหม่แล้วมั้งคะว่าใครกันแน่ที่คลั่งรักก่อน" มีนาราเอמהกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูขาวสะอาด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินจนรัญชิตาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง "ฉัน... ฉันไม่ได้คลั่งรัก! อย่ามามโนนะมีนารา!" รัญชิตารีบปฏิเสธเสียงแข็ง มือเรียวผลักไหล่บางออกเบาๆ เพื่อสร้างระยะห่าง แต่มีนารากลับคว้าข้อมือนั้นไว้ทัน พร้อมกับดึงร่างสูงเข้ามาประชิดตัวอีกครั้งอย่างอารมณ์ดี เคมีที่คุกรุ่นระหว่างคนทั้งคู่กำลังพุ่งสูงขึ้นจนแตะจุดเดือด รอยยิ้มพราวเสน่ห์ของสถาปนิกสาวปะทะเข้ากับแววตาหวั่นไหวที่ยอมจำนนทุกอย่างของประธานสาวอย่างจัง ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองดวงกำลังเต้นตรงกันอย่างไร้ข้อกังขา... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งจากด้านนอก ทำลายบรรยากาศสีชมพูในห้องนั่งเล่นจนแตกกระเจิง รัญชิตาชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและหงุดหงิดทันที ขณะที่คิ้วเรียวของมีนาราขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจ ใครกันที่มาเคาะห้องในเวลาตีสองแบบนี้อีกรอบ? หรือว่ากรณ์จะย้อนกลับมาหาเรื่องซ้ำ? มีนาราหันไปสบตากับรัญชิตา ชั่วพริบตานั้นเอง ประธานสาวก็เอื้อมมือไปคว้ากุญแจสำรองที่วางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับลุกโชนด้วยโทสะพร้อมบวกเต็มที่ รัญชิตาก้าวฉับๆ ไปที่ประตูหน้าห้องโดยไม่รอให้มีนาราได้ทักท้วง มือเรียวกระชากเปิดประตูผางออกทันทีด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด ทว่า... ร่างที่ยืนอยู่หน้าห้องเวลานี้ กลับไม่ใช่กรณ์คู่ปรับตัวแสบอย่างที่พวกเธอคาดคิดไว้แม้แต่น้อย เงาสูงโปรดของใครบางคนก้าวล่วงล้ำเข้ามาในเขตห้องพักโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้เลือดในกายของมีนาราเย็นเฉียบลงฉับพลัน... "ไม่คิดเลยนะครับ ว่าจะได้เจอคุณรัญชิตาที่นี่ด้วย... ตามแผนที่วางไว้เป๊ะเลยสินะครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นพร้อมใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลับ ทำให้รัญชิตาถึงกับหน้าถอดสี ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต! *** ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สายไหมกลิ่นสตรอว์เบอร์รี" เสมอนะคะ!