พันธมิตรที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอานิสงส์ของดินปืนและกลิ่นไอความเย็นยะเยือกจากระบบระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ใต้ดินยังคงคละคลุ้งอยู่ในห้องควบคุมนิรภัย คีตะใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะรัวลงบนแป้นโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่ฉายแววความดุดันและมุ่งมั่นอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขโค้ดชุดสุดท้ายวิ่งผ่านหน้าจอด้วยความเร็วสูง ก่อนที่เสียงสัญญาณเตือนสีแดงฉานจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต พร้อมกับข้อความ *‘Access Granted’* ที่ปรากฏหราเบื้องหน้า "เด็กน้อยอย่างนาย กล้าดีอย่างไรถึงคิดจะแฮกโครงสร้างหลักของเกมนี้คนเดียว" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง รวินท์ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างเพรียวในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปดูสง่างามและอันตรายในคราเดียวกัน คราบเลือดและฝุ่นควันจากการปะทะกับกองกำลังรักษาความปลอดภัยของระบบเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้ความเย่อหยิ่งในแววตาคู่นั้นลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับขับเน้นให้คุณหนูตระกูลมาเฟียผู้นี้ดูเย้ายวนจนน่าอันตราย คีตะแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองคู่ปรับคนสำคัญที่เพิ่งร่วมเป็นร่วมตายกันมาหมาดๆ "ถ้าฉันไม่ลงมือ นายคงโดนระบบลบข้อมูลทิ้งกลายเป็นขี้เถ้าไปนานแล้วคุณชายรวินท์... เลิกทำฟอร์มเย็นชาใส่ฉันสักที ดีใจไม่ใช่เหรอที่ฉันยังพา นายรอดมาถึงจุดนี้ได้" รวินท์ก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกลิ่นอายความตายจางๆ ลอยแตะจมูก คีตะชะงักไปเล็กน้อยแต่ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขายืดอกขึ้นสู้สายตา คมคายและท้าทาย "ใครว่าฉันดีใจ..." รวินท์กระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับไหววูบ "ฉันแค่หงุดหงิดที่ต้องมาติดร่างแหในเกมบ้าๆ นี้กับคนปากจัดอย่างนายต่างหาก... คีตะ" "ปากจัดแต่ช่วยชีวิตนายนะ" คีตะสวนกลับทันควัน ไดอะล็อกคมคายเชือดเฉือนอารมณ์ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มระอุขึ้นด้วยแรงดึงดูดประหลาด "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่ในฐานะเหยื่อของพวกมัน ทางเดียวที่เราทำได้คือการโค่นระบบบริหารเกมนี้ทิ้งซะ... นายกล้าพอไหมล่ะ หรือจะยอมก้มหัวให้พวกมันบงการชีวิตต่อไป" คำพูดนั้นทำให้นัยน์ตาของรวินท์หรี่แคบลง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องคอมพิวเตอร์ที่คำรามเบาๆ เป็นแบ็กกราวด์ รวินท์พิจารณาใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คีตะไม่เคยกลัวอะไรเลย... แววตานั้นจริงจังและเด็ดเดี่ยว จนหัวใจที่ด้านชามานานของผู้สืบทอดตระกูลมาเฟียเกิดอาการกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ รวินท์แค่นยิ้มบางเบา ก่อนจะยกมือขึ้นจับปกเสื้อของคีตะแล้วดึงเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่น "โค่นระบบเหรอ... ฟังดูเป็นความคิดที่โง่เง่าและบ้าบิ่นสิ้นดี" รวินท์เอ่ยเสียงกระซิบชิดริมฝีปาก "แต่ก็น่าสนุกกว่าการนั่งรอความตาย... ตกลง ฉันจะร่วมมือกับนาย คีตะ เราจะรื้อระบบเน่าเฟะนี่ให้พังคามือ" ความตึงเครียดในอากาศคลี่คลายลงแทนที่ด้วยเคมีที่ร้อนแรงและอันตราย คีตะจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนความเปราะบางไว้ภายใต้เกราะกำบังอันแข็งแกร่ง เขาอมยิ้มมุมปาก ยอมรับพันธมิตรที่คาดไม่ถึงคนนี้ด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ในอก ทว่า ในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะเอ่ยแผนการขั้นต่อไป เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องควบคุม พร้อมกับเสียงระเบิดตูמשใหญ่ที่ทำให้ผนังคอนกรีตสั่นสะเทือน ระบบรักษาความปลอดภัยสำรองถูกเปิดใช้งานเร็วกว่าที่คาดไว้ และก่อนที่คีตะจะทันได้แตะแป้นพิมพ์เพื่อบล็อกสัญญาณ ประตูเหล็กกล้าก็พังกระเด็นเข้ามาพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้เห็น ณ ที่แห่งนี้... รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง เมื่อเงาร่างที่ก้าวพ้นควันพวยพุ่งเข้ามาคือน้องชายต่างมารดาที่ควรจะตายไปตั้งแต่คืนวันเกิดเหตุการณ์ลحล้างตระกูล และในมือของอีกฝ่ายกำลังเล็งปากกระบอกปืนตรงมาที่ศีรษะของคีตะพอดี! "ระวัง!" รวินท์ตะโกนลั่นพร้อมกับกระชากร่างของคีตะให้หลบวิถีกระสุนในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของคีตะและรวินท์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ