เดิมพันด้วยชีวิต

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทของ 'วิคเตอร์' เงื้อมขึ้นเล็งตรงมายังแผ่นหลังของรวินท์ กลิ่นควันปืนจาง ๆ ผสมกับกลิ่นอับชื้นของซากปรักหักพังในดันเจี้ยนระดับ S ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามในอกของคีตะกลับดังกลบเสียงอื่น ๆ จนหมดสิ้น ภาพเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนซ้อนทับเข้ามาในเสี้ยววินาที—วันที่เขาต้องสูญเสียครอบครัวไปต่อหน้าต่อตาเพราะการเลือกที่จะ "รอดชีวิต" เพียงลำพัง ความรู้สึกผิดบาปกัดกินวิญญาณเขามาตลอดหลายปี และในวินาทีนี้... ประวัติศาสตร์กำลังจะซ้ำรอย หากเขาปล่อยให้มาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย่อหยิ่งคนนี้ต้องมารับกระสุนแทนเขาในห้องทดลองใต้ดินที่ไร้ทางออกแห่งนี้ "แหม... ดูท่าทางฉันจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานของพวกเธอสินะครับ... คุณหนูมาเฟียผู้ตกอับ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของวิคเตอร์ดังขึ้น พร้อมกับนิ้วชี้ที่เริ่มออกแรงกดไกปืน "หุบปากซะ!" คีตะคำรามลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบฉายแววกร้าวระงับความตื่นตระหนก ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ร่างโปร่งของเกมเมอร์อัจฉริยะไม่ได้ถอยหลังหนีอย่างที่วิคเตอร์คาดคิด ตรงกันข้าม... เขากลับพุ่งตัวเข้าใส่รวินท์ที่กำลังเสียหลักคุกเข่าอยู่กับพื้น แรงกระแทกทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับเสาหินอัคนีด้านข้าง เสียงเนื้อกระทบกับความแข็งของหินดังสะท้อนก้อง พร้อมกับกระสุนปืนนัดแรกที่พุ่งเฉี่ยวหัวไหล่ของคีตะไปอย่างฉิวเฉียด เปลวไฟความร้อนสูงแผดเผาเนื้อผ้าจนขาดวิ่นและทิ้งรอยไหม้สีแดงฉานบนผิวขาว "นาย... ทำบ้าอะไรของนายวะ คีตะ!" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเย็นชาและราบเรียบมาตลอด บัดนี้เจือไปด้วยความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด รวินท์เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เมื่อพบว่าร่างของคีตะทาบทับอยู่เหนือร่างของเขาเพื่อปกป้องเขาจากวิถีกระสุน เลือดสีสดหยดลงมาจากหัวไหล่ของเกมเมอร์หนุ่มสัมผัสกับแก้มเนียนของมาเฟียหนุ่ม ร้อนผ่าวราวกับเปลวเพลิงที่แผดเผาความรู้สึกนึกคิดทั้งหมด "หุบปากน่า... คุณหนู" คีตะกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลังและหัวไหล่ แต่แววตาของเขากลับแน่วแน่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "ผมไม่ใช่พวกชอบทิ้งใครไว้ข้างหลัง... โดยเฉพาะคนปากเสียอย่างคุณ" วิคเตอร์หรี่ตาลงอย่างขัดใจเมื่อเป้าหมายเคลื่อนไหวหลุดรอดไปได้ "โอ้... ความเสียสละช่างน่าประทับใจเสียจริงครับ แต่น่าเสียดายนะ... ความเป็นฮีโร่มันกินไม่ได้ในโลกแห่งความเป็นจริงหรอก!" ปัง! ปัง! กระสุนอีกสองนัดพุ่งเจาะทะลุกำแพงหินเฉียดศีรษะของทั้งคู่ไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เศษหินและฝุ่นผงกระจายคละคลุ้ง บรรยากาศในห้องโถงกว้างบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก คีตะใช้มือข้างที่ยังใช้งานได้ดีควักระเบิดควันพลาสม่าออกจากกระเป๋าคาดเอว ขว้างมันลงพื้นเบื้องหน้าอย่างไร้ความลังเล ชั่วพริบตา ควันสีฟ้าจัดก็แผ่ขยายปกคลุมไปทั่วบริเวณ ลดทัศนวิสัยจนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้วของตัวเอง "จับมือผมไว้!" คีตะเอ่ยเสียงกระซิบข้างใบหูของรวินท์ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดต้นคอของอีกฝ่ายจนร่างสูงกว่าสะท้านวาบ รวินท์ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว นิ้วเรียวยาวที่ผ่านการจับอาวุธมาโชกโชนเอื้อมไปกุมมือของคีตะแน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเกมเมอร์หนุ่มส่งผ่านความรู้สึกประหลาดเข้ามาในหัวใจที่ด้านชามานานแสนนาน ท่ามกลางความมืดมิดและกลิ่นควันอันตราย ทั้งคู่พากันพุ่งตัวหลบเข้าไปในช่องระบายอากาศเก่าคร่ำคร่าที่ซ่อนอยู่หลังรูปปั้นหินโบราณ เสียงฝีเท้าของวิคเตอร์และลูกน้องก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงสบถอย่างหัวเสีย "ตามหาพวกมันให้เจอ! อย่าให้รอดไปได้!" ภายในช่องระบายอากาศที่แคบและอับชื้น ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน แผ่นหลังของรวินท์ชนเข้ากับผนังเหล็กเย็นเฉียบ ขณะที่คีตะค้ำแขนกั้นไว้เพื่อไม่ให้ทับน้ำหนักลงบนตัวอีกฝ่าย ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นถี่ รสชาติของความตายที่เพิ่งเฉียดผ่านไปทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเร้าอารมณ์ในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตของคีตะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีรัตติกาลของรวินท์ท่ามกลางความมืดสลัว แววตาของคุณหนูมาเฟียในตอนนี้ไม่ได้มีความเย่อหยิ่งเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสั่นไหวและคำถามมากมายที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก "ทำไม..." เสียงทุ้มต่ำของรวินท์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ทำไมถึงไม่หนีไปคนเดียว? นายรู้ไม่ใช่เหรอว่าถ้าฉันตาย นายจะเคลียร์ดันเจี้ยนนี้คนเดียวได้ง่ายกว่าตั้งเยอะ... ทำไมต้องเอาชีวิตมารjวงกับฉันด้วย?" คีตะแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ แม้ใบหน้าจะยังเปื้อนเหงื่อและคราบเขม่าควัน "นั่นสินะครับ... บางทีผมอาจจะบ้าไปแล้วก็ได้ ที่ยอมเอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อปกป้องคนปากเสียอย่างคุณ" นิ้วเรียวของคีตะยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัว ปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากของรวินท์อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ทำให้นิ่งงันไปทั้งคู่ หัวใจของเกมเมอร์หนุ่มเต้นรัวแรงไม่เป็นจังหวะ ยิ่งได้มองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่คืบ เคมีประหลาดบางอย่างก็ดึงดูดให้พวกเขาเข้าหากันราวกับมีแรงโน้มถ่วง รวินท์กะพริบตาช้า ๆ ความรู้สึกแปลกใหม่ตีรวนขึ้นมาในอก เขาไม่เคยยอมให้ใครเข้าใกล้หรือแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นมาก่อนในชีวิต แต่กับคีตะ... ผู้ชายปากร้ายที่ชอบกวนประสาทเขาตั้งแต่แรกพบ กลับเป็นคนเดียวที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างในวันที่เขาถูกหักหลังและไร้ทางสู้ "นายมัน... โง่ชะมัดเลย คีตะ" รวินท์พึมพำเสียงแผ่วเบา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดตั้งแต่คีตะเคยเห็นมา "แต่... ขอบคุณนะ" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนจากความตึงเครียดของความเป็นความตายกลายเป็นความหวานล้ำที่อบอวลหัวใจ ระยะห่างที่ลดลงเรื่อย ๆ จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน เสียงหัวใจของทั้งสองคนเต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ทว่าก่อนที่คีตะจะทันได้เอื้อnคำพูดใดออกไป... กรอบแกรบ! เสียงเหยียบเศษเหล็กจากด้านนอกช่องระบายอากาศดังขึ้นใกล้ประชิด พร้อมกับลำแสงไฟฉายที่สาดส่องทะลุกรงเหล็กเข้ามาอย่างกะทันหัน ร่างของวิคเตอร์โน้มตัวลงมามองผ่านช่องว่าง พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ปรากฏบนใบหน้า "เจอตัวแล้วล่ะครับ... เจ้าพวกหนูสกปรก" คีตะและรวินท์สะعدเฮือก ผนังเหล็กด้านหลังที่พวกเขาพิงอยู่เกิดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกแรงระเบิดมหาศาลอัดกระแทกจากด้านนอก และก่อนที่คีตะจะทันได้ตั้งตัว พื้นเหล็กใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ยุบตัวลงอย่างกะทันหัน! ร่างของทั้งสองร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงกรีดร้องของระบบแจ้งเตือนที่ดังลั่นในโสตประสาท: *[คำเตือน: เข้าสู่เขตหวงห้ามระดับอันตรายสูงสุด - พื้นที่ชั้นใต้ดินมรณะ]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับพวกเขานะครับ