คนทรยศในกลุ่ม

เสียงกระบอกสูบโลหะกระทบกันดัง *คลิก* เป็นสัญญาณเตือนภัยที่เดชัดที่สุดในรอบชั่วโมง กลิ่นคาวสนิมและกลิ่นหอมหวานเอียนๆ ของสารเคมีสังเคราะห์ยังลอยวนอยู่ในอากาศ คีตะใช้หลังมือปาดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามไรผม สายตาคมกริบกวาดมองร่างของลูกทีมสามคนที่นอนฟุบหมดสติอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ลมหายใจของพวกเขาสม่ำเสมอเกินไป... นั่นไม่ใช่การหมดสติจากการเหนื่อยล้า แต่มันคือฤทธิ์ของแก๊สพิษอัมพาตที่ถูกปล่อยออกมาจากระบบระบายอากาศส่วนกลางอย่างแยบยล "พวกมันไม่ได้แค่ต้องการขวางทางเรา... แต่มีหนอนบ่อนไส้" คีตะพึมพำลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งกระชับปืนพกลั่นไกอัตโนมัติในมือแน่นจนข้อต่องอขาว รวินท์ก้าวเข้ามาประชิดแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบเชียบราวกับเงา คุณหนูตระกูลมาเฟียผู้เยือกเย็นไม่มีแม้แต่ร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าคมคาย ดวงตาคู่คมกวาดมองฝูงเงาดำนับร้อยที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกด้าน รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "ฉันเตือนนายแล้วว่าอย่าไว้ใจใครง่ายๆ ในเกมนี้ คีตะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหู ชวนให้ขนลุกซู่ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด "แต่ดูเหมือนนายจะใจดีเกินไป... จนเกือบเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่" "หุบปากไปเลยน่า รวินท์" คีตะสวนกลับทันควันโดยไม่หันไปมอง "เก็บแรงไว้กระสุนนัดต่อไปดีกว่า ถ้านายไม่อยากกลายเป็นรังผึ้งซะก่อน" แม้ปากจะเถียงกัน แต่น่าแปลกที่แผ่นหลังของคนทั้งคู่แนบชิดกันสนิทอย่างไร้รอยต่อ เคมีดิบเถื่อนและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวพวกเขาราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกัน ในโลกของเดอะเกมเมอร์ที่ความตายอยู่แค่เอื้อม การได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับคนที่ไว้ใจได้—แม้จะเป็นคู่กัดที่มักจะหาเรื่องทะเลาะกันทุกครั้งที่หายใจเข้าออก—กลับสร้างความมั่นใจอย่างประหลาด และในวินาทีที่กลุ่มเงาดำพุ่งเข้าประชิด รวินท์ก็เป็นฝ่ายเคลื่อนไหว ร่างสูงโปร่งพุ่งทะยานออกไปราวกับเสือชีตาร์ ขาเรียวยาวเตะกวาดร่างของมือสังหารแถวหน้าจนกระเด็นชนกำแพงเสียงดังสนั่น คีตะไม่รอช้า นิ้วเรียวเหนี่ยวไกยิงสกัดคนที่พยายามลอบโจมตีจากมุมมืด กระสุนเจาะเข้าเป้าหมายแม่นยำไร้ที่ติ เสียงปืนดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วดันเจี้ยนใต้ดิน บรรยากาศเดือดระอุด้วยกลิ่นดินปืนและหยาดเหงื่อ พวกมันมีจำนวนมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด การต้องรับมือกับศัตรูนับร้อยด้วยตัวคนเดียว—หรือพูดให้ถูกคือสองคน—ในสภาพที่ลูกทีมภาระหมดสติ เป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้สำหรับคนทั่วไป แต่ไม่ใช่สำหรับสองคนนี้ รวินท์หมุนตัวหลบคมมีดสั้นที่เฉียดใบหน้าไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ก่อนจะใช้ศอกกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของศัตรูจนล้มทรุด คีตะพุ่งเข้ามาซ้อนหลังพร้อมกับเหวี่ยงด้ามปืนฟาดเข้าขมับของอีกรายอย่างแม่นยำ ท่วงท่าการต่อสู้ประสานกันอย่างลงตัวราวกับซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วน ทั้งดุดัน ทั้งงดงาม และอันตรายถึงชีวิต ผ่านไปสิบนาทีที่ยาวนานราศีกาล พื้นห้องโถงเต็มไปด้วยร่างของศัตรูที่นอนโอ๊ดโอยด้วยความเจ็บปวด คีตะหอบหายใจหนักหน่วง เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย เสื้อผ้าที่เคยเนี้ยบตอนนี้ยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนฝุ่นผง แต่ทว่า... ความเงียบสงบไม่ได้กลับคืนมา เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังก้องกังวานขึ้น ท่ามกลางซากความวุ่นวาย เงาร่างของใครบางคนก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหน้าอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้นทำให้คีตะต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "ไม่นึกเลยว่า... นายจะรอดมาได้ถึงตรงนี้นะ คีตะ" เสียงนั้นเอ่ยขึ้นพร้อมกับเสียงปรบมือเบาๆ สองสามครั้ง บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่ควรจะนอนสลบไผลอยู่ด้านนอก หรือไม่ก็ควรจะอยู่ห่างจากสถานที่อันตรายแห่งนี้ที่สุด... แต่เขากลับยืนอยู่ที่นี่ พร้อมกับกระบอกปืนในมือที่เล็งตรงมายังร่างของพวกเขา คีตะกัดฟันกรอด ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อตระหนักได้ว่าใครคือ "คนทรยศ" ตัวจริงที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่ม "แก..." คีตะเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ รวินท์ขยับตัวเข้ามาบังหน้าคีตะไว้ครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอันตราย มือขวากระชับอาวุธในมือแน่นขึ้น พร้อมเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อหากสถานการณ์พลิกผัน บรรยากาศรอบตัวหยุดชะงักลงในชั่วพริบตา ความตายเข้าประชิดตัวอีกครั้ง และความจริงอันเจ็บปวดกำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีต่อมา โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ชาโดว์ฮันเตอร์" เสมอมานะครับ