ความลับของเซิร์ฟเวอร์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอความร้อนระอุจากกองเพลิงที่เพิ่งมอดดับยังคงอบอวลอยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์ใต้ดิน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานกะพริบวับวาบสาดส่องลงบนใบหน้าด้านข้างที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย ร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ได้เลือนหายไปกับความตายอย่างที่พวกเราปักใจเชื่อ เขายังอยู่ตรงนั้น ยืนหยัดด้วยท่าทีนิ่งสงบ แววตาคมกริบทอดมองมาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง "ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอครับ คุณคีตะ..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบช่างคุ้นหูเสียจนผมเผลอกลั้นหายใจ รวินท์ก้าวขยับมาบังหน้าผมไว้โดยสัญชาตญาณ มือเรียวของคุณหนูมาเฟียกระชับปืนพกในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แววตาเย็นชาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยโทสะปนความสับสนระคนกัน "นาย... ควรจะตายไปพร้อมกับห้องควบคุมหลักเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วนี่ ไวท์" บุคคลที่ควรจะไร้ลมหายใจไปแล้วแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคยทำให้ผมไว้วางใจในฐานะเพื่อนร่วมทีมอัจฉริยะ แต่ในเวลานี้มันกลับเยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัวเสียยิ่งกว่าเงาของมัจจุราช "ความตายในโลกจำลองนี้มันมีความหมายอะไรด้วยล่ะครับ รวินท์" ไวท์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว แสงไฟสีแดงสาดกระทบกรอบแว่นสายตาจนสะท้อนประกายวับวับ "ในเมื่อจิตวิญญาณของพวกเราทุกคน... ถูกขังไว้ตั้งแต่ก้าวแรกที่ล็อกอินเข้ามาในเซิร์ฟเวอร์นี้แล้วต่างหาก" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท ผมผลักรวินท์เบาๆ เป็นเชิงบอกให้ผ่อนคลายลง ก่อนจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับอดีตเพื่อนร่วมทีมด้วยแววตาที่แข็งกร้าวไม่แพ้กัน "หมายความว่ายังไง ไวท์ อธิบายมาให้เคลียร์" ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "โปรเจกต์ 'เกาลอว์' ที่นายทำอยู่เบื้องหลัง มันคืออะไรกันแน่ ทำไมข้อมูลของพวกผู้เล่นที่หายสาบสูญถึงมาอยู่ในฐานข้อมูลลับนี้" ไวท์หยุดยืนห่างจากเราไม่ถึงสามก้าว เขาถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังเอ็นดูเด็กดื้อ "นายฉลาดเสมอเลยนะคีตะ... เสียดายก็แต่นายฉลาดในเวลาที่ไม่ควรฉลาดนี่แหละ" นิ้วเรียวยาวของไวท์แตะลงบนแป้นควบคุมหลักที่ถูกล็อกไว้ด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด หน้าจอโฮโลแกรมขนาดมหึมาปรากฏภาพแผนผังโครงข่ายประสาทเทียมสีฟ้าอมม่วง มันไม่ใช่ระบบเกมออนไลน์ทั่วไป แต่มันคือโครงข่ายขนาดมหศจรรย์ที่เชื่อมต่อคลื่นสมองของมนุษย์เข้ากับฐานข้อมูลเซิร์ฟเวอร์หลักโดยตรง และตรงกลางของโครงข่ายนั้น... มีจุดแสงสีแดงนับพันดวงกำลังกะพริบระยิบระยับราวกับดวงดาวที่ไร้ซึ่งอิสรภาพ "นั่นคือ..." รวินท์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นรายละเอียดที่ปรากฏบนจอ "ใช่ครับ... วิญญาณและสติสัมปชัญญะของผู้เล่นที่ 'ตาย' ในเกมนี้ ไม่ได้ถูกรีเซ็ตหรือส่งกลับไปยังโลกภายนอก" ไวท์หันมาสบตาผม แววตานั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกผิด "แต่พวกเขาถูกดึงข้อมูลจิตสำนึกทั้งหมดมาเก็บไว้ที่นี่ เพื่อใช้เป็นเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อนเซิร์ฟเวอร์ 'ดิ เอ็มเพอเรอร์' ให้คงอยู่ตลอดไป... ตราบชั่วนิรันดร์" ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาจุกอกจนผมรู้สึกชาไปทั้งร่าง ภาพเหตุการณ์วันที่สูญเสียครอบครัวไปอย่างไร้ร่องรอยซ้อนทับเข้ามาในหัว มันไม่ใช่ความบังเอิญและไม่ใช่โรคหัวใจกำเริบตามที่รายงานของทางการระบุ ทุกอย่างถูกจัดฉาก... ถูกบงการโดยระบบสารเลวนี้! "แกมันบ้าไปแล้ว ไวท์!" ผมพุ่งเข้าประชิดตัวเขาด้วยความเร็วสูง มือคว้าเข้าที่ปกเสื้อของอีกฝ่ายอย่างเหลืออด "คนพวกนั้นมีครอบครัว มีชีวิตข้างนอก! แกมีสิทธิ์อะไรมาขังพวกเขาไว้แบบนี้!" ไวท์ไม่แม้แต่จะขัดขืน เขากลับปล่อยให้ผมกระชากตัวเข้าหา รอยยิ้มจางๆ บนริมฝีปากยังคงอยู่ พร้อมกับมืออุ่นจัดที่ยกขึ้นมาทาบลงบนหลังมือของผมที่กำลังกำเสื้อเขาแน่นสัมผัสนั้นอบอุ่นจนน่าประหลาด ทว่ามันกลับเย็นเยียบในความหมาย "ถ้าฉันไม่ทำ... คนที่จะต้องถูกดึงจิตสำนึกมาแทนที่พวกเขาก็คือ 'นาย' ยังไงล่ะ คีตะ" ไวท์กระซิบเสียงแผ่วเบาข้างหู ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "นายคิดจริงๆ เหรอว่าทางบริษัทจะยอมปล่อยให้เกมเมอร์อัจฉริยะที่เจาะระบบความปลอดภัยได้ทุกจุดอย่างนายลอยนวลอยู่ข้างนอกได้นานขนาดนี้" หัวใจของผมกระตุกวูบ รวินท์ที่ยืนมองอยู่ด้านหลังพุ่งเข้ามาคว้าแขนผมดึงถอยหลังออกห่างจากไวท์ทันที ปืนในมือของคุณหนูมาเฟียถูกยกขึ้นเล็งตรงระหว่างคิ้วของอดีตเพื่อนร่วมทีมทันทีอย่างไร้ความลังเล "ถอยห่างจากเขาซะ ไวท์" เสียงของรวินท์เยียบเย็นและดุดันจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "นายไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเขา" ไวท์หัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้านต่อปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ตรงหน้า "หวงจังเลยนะครับ คุณหนูตระกูลมาเฟียผู้สูงส่ง... ทั้งที่ตัวเองก็กำลังจะเอาตัวไม่รอดแท้ๆ" "หมายความว่ายังไง?" ผมถามเสียงแข็ง สะบัดแขนหลุดจากการจับกุมของรวินท์เล็กน้อย แม้ในใจจะเริ่มหวั่นไหวกับคำพูดนั้น "รวินท์ไม่ได้บอกนายเหรอครับ คีตะ..." ไวท์เอียงคอมองด้วยความสงสัยระคนขบขัน "ว่าตัวตนของเขาในเซิร์ฟเวอร์นี้... แท้จริงแล้วถูกตั้งค่าให้เป็น 'กุญแจ' สำรองสำหรับการทำลายล้างระบบตั้งแต่แรกเริ่ม" ผมหันขวับไปมองหน้าคู่กัดข้างกายทันที รวินท์เบือนหน้าหนีเล็กน้อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววไหววูบชั่วขณะ ซึ่งนั่นคือคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "นายปิดบังฉันเหรอ รวินท์" ผมถามเสียงสั่น ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะความรู้สึกที่ถูกปิดกั้นจากคนที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องผม "ฉัน... ไม่มีเวลาอธิบายเรื่องนั้นหลับหรอกน่า คีตะ" รวินท์หันมามองผมด้วยแววตาที่เปราะบางอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน "สิ่งสำคัญตอนนี้คือเราต้องทำลายแกนกลางนี่ ก่อนที่ระบบจะล็อกดาวน์สมบูรณ์" ก่อนที่เราจะทันได้โต้เถียงอะไรกันไปมากกว่านั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน จอโฮโลแกรมตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ก่อนจะปรากฏข้อความตัวอักษรสีเลือดขนาดใหญ่ขึ้นเด่นชัด *[WARNING: SYSTEM OVERRIDE DETECTED]* *[INITIATING PURGE PROTOCOL IN 3... 2...]* "แย่แล้ว!" ผมสบถออกมาเสียงดัง รีบพุ่งตัวไปที่แผงควบคุมเพื่อพิมพ์คำสั่งหยุดการทำงาน แต่นิ้วยังไม่ทันได้แตะแป้นพิมพ์ ร่างของไวท์ก็หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พริบตานั้นเอง ประตูเหล็กกล้าหนาหนักทางด้านหลังก็กระแทกปิดลงอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงล็อกอัตโนมัติที่ดังขึ้นก้องกังวาน ปิดตายเส้นทางหนีเดียวของเราทิ้งอย่างสิ้นเชิง ความมืดมิดโรยตัวเข้าปกคลุมรอบกายอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงที่กะพริบถี่กระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ รวินท์คว้ามือผมไว้แน่นด้วยความร้อนรน แรงบีบที่กระชับแน่นสะท้อนความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดนิ่ง และในวินาทีที่ลมหายใจของเราประสานกันเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้านับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดเบื้องหน้า พร้อมกับเงาร่างของกลุ่มคนปริมาณมากที่ก้าวออกมาจากมุมมืด... และบุคคลที่เดินนำหน้าสุดด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ก็คือคนที่ควรจะอยู่ห่างจากที่นี่มากที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมผจญภัยไปกับความเดือดระอุครั้งนี้ด้วยกันนะครับ!