เส้นทางหนี

ปลอกกระสุนทองเหลืองดีดกระเด็นกระทบพื้นคอนกรีต ส่งเสียงกริ๊งกรางบาดแก้วหู ท่ามกลางเสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงฉานที่กะพริบวับวามบนดาดฟ้าตึกจำลองสูงสามสิบชั้น ลมราตรีพัดกระโชกแรงจนชายเสื้อโค้ทสีดำของรวินท์สะบัดไหว ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีสนิมกวาดตามองกลุ่มมือปืนรับจ้างนับสิบคนที่ปิดล้อมทางหนีไฟทุกด้านไว้หมดแล้ว "ทางตันแล้วครับ คุณชายมาเฟีย" คีตะเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทแม้เม็ดเหงื่อจะไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย เกมเมอร์หนุ่มซ่อนมือข้างที่สั่นเทาไว้กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต ปืนพกสั้นในมือเหลือกระสุนเพียงนัดเดียว—นัดสุดท้ายที่จะตัดสินว่าพวกเขาจะรอดออกไปจากสมรภูมิจำลองนี้ได้หรือไม่ รวินท์ปรายตามองคนข้างกาย มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันตามนิสัย ท่าทีเย่อหยิ่งไม่เคยเปลี่ยนต่อให้ความตายอยู่ตรงหน้า "หุบปากแล้วเก็บแรงไว้หายใจเถอะคีตะ นายเป็นคนนำทางขึ้นมาตึกนี้เอง อย่ามาบ่นตอนนี้" "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณสะดุดสายเคเบิลปลอมจนสัญญาณเตือนดัง เราคงไม่โดนหมาป่าพวกนี้ต้อนจนมุมหรอกครับ!" คีตะสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตฉายแวววาววับด้วยความท้าทาย แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด เคมีระหว่างพวกเขากลับยิ่งคุกรุ่นและเดือดพล่านราวกับสนามประลองความอดทน มือปืนแถวหน้าขยับปืนกลในมือ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าใต้หมวกไอ้โม่ง "จับเป็นสองคนนั้นไม่ได้ ก็เอาศพไปส่งนายใหญ่ได้เหมือนกัน ยิง!" เสียงคำรามของกระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหว คีตะกระชากแขนรวินท์ให้พ้นวิถีวิถีกระสุน ร่างทั้งสองร่างกลิ้งหลบหลังแท่นปูนระบายอากาศ แรงกระแทกทำให้ไหล่ของรวินท์กระแทกเข้ากับขอบปูนจนคุณหนูตระกูลมาเฟียหลุดเสียงครางต่ำในลำคอ "เจ็บไหมครับ?" คีตะถามเร็วปรื๋อ มือเรียวยื่นไปคว้าหัวไหล่อีกฝ่ายด้วยสัญชาตญาณ แม้ปากจะร้ายกาจ แต่แววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด รวินท์ปัดมือคีตะออกทันที แต่ใบหน้าขาวซีดกลับขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ ท่ามกลางแสงไฟสีแดง "ฉันไม่ใช่เด็กสาวบอบบางน่ารำคาญ เลิกทำตัวเป็นห่วงฉันแล้วมองหาทางรอดดีกว่า... ตรงนั้น!" รวินท์พยักเพยิดไปยังเครนก่อสร้างจำลองที่ยื่นออกไปนอกตึก ปลายเครนอยู่ห่างจากระเบียงตึกข้างเคียงราวสี่เมตร เป็นระยะทางที่คนปกติไม่มีทางกระโดดข้ามไปได้ในสถานการณ์ที่ลมกรรโชกแรงขนาดนี้ แต่สำหรับคนบ้าบิ่นสองคนที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน มันคือเส้นทางหนีเดียวที่เหลืออยู่ "คุณสติหลุดไปแล้วหรือไง นั่นมันระยะตายชัดๆ!" คีตะเบิกตากว้าง "ถ้านายกลัว ก็อยู่ที่นี่แล้วรอรับกระสุนซะ!" รวินท์ไม่รอฟังคำท้วงติญ ร่างเพรียวพุ่งทะยานออกตัวด้วยความเร็วดุจเสือชีตาร์ ขาเรียวยาวสับฝ่าเท้าเข้าสู่ขอบดาดฟ้าก่อนจะดีดตัวกระโดดพุ่งทะยานออกไปกลางอากาศอย่างไร้ความลังเล "ให้ตายสิ! คุณนี่มันตัวปัญหาจริงๆ รวินท์!" คีตะสบถเสียงดังลั่น ก่อนจะวิ่งตามด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดขั้นสูงสุด เขากระโดดตามร่างของคุณหนูมาเฟียออกไปในความว่างเปล่า ลมเบื้องล่างโหมกระหน่ำจนร่างทั้งสองร่วงหล่นลงตามแรงโน้มถ่วงชั่วขณะ ก่อนที่มือของรวินท์จะคว้าจับสลิงเหล็กของเครนไว้ได้ทัน แรงเหวี่ยงกระชากร่างทั้งคู่จนแขนแทบหลุด แต่รวินท์กัดฟันกรอด ใช้มืออีกข้างคว้าเอวของคีตะเข้ามารั้งแนบชิดลำตัวเพื่อลดแรงกระแทก ตุบ! ร่างทั้งสองกลิ้งตกลงบนพื้นระเบียงตึกข้างเคียงอย่างทุลักทุเล ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว คีตะนอนหอบหายใจโยนตัวอยู่ใต้ร่างของรวินท์ หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นชิด กลิ่นกายหอมเย็นผสมกลิ่นดินปืนลอยแตะจมูก ขณะที่ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาสอนสีสนิมมองสบเข้ากับดวงตากลมโตนิ่งสนิท ไร้คำพูดใดๆ แต่มวลความรู้สึกบางอย่างกลับพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นโครمครามแข่งกับเสียงไซเรน "นาย... หนักนะคีตะ" รวินท์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้างามเบือนหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่ฉาบอยู่บนพวงแก้ม "ถ้าไม่ติดว่าคุณเกือบทำเราตาย ผมคงไม่ทับคุณหรอกครับ..." คีตะตอบเสียงแผ่วเบา ระยะห่างที่ใกล้ชิดทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของกันและกัน ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุม ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดที่กลับกลายเป็นความหวานล้ำเกินบรรยาย ทว่า ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก *คลิก* เสียงโลหะขึ้นลำกล้องปืนดังขึ้นแผ่วเบาแต่ชัดเจนจากความมืดมิดของมุมตึกด้านหลัง ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบจ่อตรงเข้าที่ท้ายทอยของคีตะทันที "เกมจบแล้วล่ะครับ คุณหนูรวินท์ และ... เจ้าหนูนักเล่นเกม" เสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุคคลที่สามก้าวออกมาจากเงาดำ รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนถือปืนอยู่เหนือพวกเขา ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งกลับชะงักงันไปชั่วขณะ "พ่อ...?" รวินท์หลุดปากเรียกชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าที่คีตะไม่เคยได้ยินมาก่อน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ