คำสั่งจากเบื้องบน

เสียงล็อกไกปืนพกสเตนเลสสตีลน้ำหนักเบาที่ดังขึ้น *คลิก* ท่ามกลางความเงียบงันของห้องนิรภัยใต้ดิน คือคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดนับร้อยคำ คีตะไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองซ้ำ เขารู้สึกได้ถึงกระแสลมเย็นเฉียบที่เคลื่อนเข้ามาประชิดแผ่นหลัง พร้อมกับปลายกระบอกโลหะแข็งๆ ที่กดเน้นลงตรงซี่โครงด้านซ้ายอย่างแม่นยำ "นายเล่นเกมพลาดแล้วล่ะ รวินท์" คีตะเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นกระหน่ำด้วยอัตราเร่งที่สูงลิ่วจนเกือบทะลุออกจากอก ดวงตาคมกริบกวาดมองจอภาพโฮโลแกรมตรงหน้าที่มีรหัสผ่านของระบบนิรภัยกำลังนับถอยหลัง ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงวางนิ่งอยู่บนแป้นพิมพ์ โค้งตัวบังคับเคอร์เซอร์สุดท้ายอย่างไม่สะทกสะท้านต่อความตายที่จ่ออยู่ข้างกาย "หุบปากซะ คีตะ" น้ำเสียงของรวินท์ราบเรียบ เย็นชา และไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เช่นเดียวกับทุกครั้งที่สวมหน้ากากของคุณหนูมาเฟียผู้ไร้ความปรานี แต่หากสังเกตให้ดี ลมหายใจที่สะดุดกึกไปชั่วขณะยามที่แผ่นอกของพวกเขากระชั้นชิดกัน ก็เพียงพอจะฟ้องว่าอีกฝ่ายไม่ได้นิ่งสนิทอย่างที่พยายามแสดงออก รวินท์ได้รับคำสั่งเด็ดขาดจากเบื้องบนตระกูล... คำสั่งที่ไม่มีช่องให้ปฏิเสธ และไม่มีทางเลือกอื่นให้เดิน ในโลกใต้ดิน สัจธรรมมีเพียงข้อเดียว ความภักดีต่อตระกูลต้องมาก่อนหัวใจตัวเอง รวินท์จำต้องก้าวออกมารับหน้าที่เป็นผู้ลงทัณฑ์ แต่ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วเรียวสวยกำลังจะเหนี่ยวไกเพื่อปิดบัญชีเกมเมอร์อัจฉริยะผู้กุมความลับทั้งหมดขององค์กร มือข้างนั้นกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ รวินท์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น2ข้าง สายตาที่เคยมั่นคงมองแผ่นหลังบางของคนที่ยืนประจันหน้าอยู่ รวินท์เกลียดตัวเองที่ทำตามคำสั่งนี้ไม่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ "ทำไมล่ะ?" คีตะเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันแต่แฝงด้วยความจริงจังบางอย่าง "หรือว่ามือคุณมันสั่น เพราะรู้ว่าถ้าฆ่าฉันตอนนี้ ใครจะช่วยคุณแก้แค้นคนที่ฆ่าพ่อของคุณจริงไหม?" *กึก!* คำพูดนั้นราวกับมีดสั้นที่พุ่งตรงเข้าปักกลางใจ รวินท์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย แรงกดที่ปลายกระบอกปืนบนซี่โครงของคีตะลดลงโดยอัตโนมัติ รวินท์กัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความลับที่เก็บซ่อนไว้ใต้พรมมานานนับปี ไฉนเลยเด็กเหลือขอคนนี้ถึงล่วงรู้ได้ "นายรู้ได้ยังไง..." รวินท์เค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่พุ่งออกมาจากร่างสูงโปร่ง แต่ทว่าความเปราะบางในน้ำเสียงนั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่า "ฉันเป็นใครลืมแล้วหรือไง? เกมเมอร์ระดับท็อปของโลกไม่ได้มีดีแค่กดคีย์บอร์ดเร็วนะครับคุณหนู" คีตะหมุนตัวกลับมาช้าๆ เผชิญหน้ากับรวินท์ในระยะประชิด ชนิดที่ปลายกระบอกปืนแนบติดอยู่กับแผงอกของเขาพอดี ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ประกายไฟแห่งความดุดันผสมผสานกับเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรงจนอากาศรอบตัวร้อนผ่าว คีตะเอื้อมมือข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ ปลายนิ้วสัมผัสลงบนหลังมือของรวินท์ที่กำลังกำด้ามปืนแน่น รวินท์สะดุ้งเฮือกแต่ไม่ได้ถอยหนี ดวงตาสนเท่ห์มองการกระทำอวดดีนั้น "ถ้าคุณยิงฉันตอนนี้ เกมนี้จะ Over Immediately ไม่มีโอกาสกด Continue อีกแล้วนะ" คีตะกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มท้าทายที่ชวนให้คนมองอยากจะจัดการให้หายพยศ "แต่ถ้าคุณเลือกที่จะร่วมมือกับฉัน เราอาจจะเคลียร์บอสใหญ่ตัวจริงของตระกูลคุณได้... สนใจเปลี่ยนเควสต์ไหมล่ะครับ?" รวินท์มองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของคีตะ ที่ไม่มีแม้แต่เงาของความหวาดกลัว มีเพียงประกายความมุ่งมั่นที่ท้าทายอำนาจมืดทั้งหมดบนโลกใบนี้ นิ้วที่คาดอยู่บนไกปืนผ่อนแรงลงทีละน้อย รวินท์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สัมผัสอุ่นจากมือของคีตะที่กุมทับมือตนไว้ส่งผ่านความร้อนรุ่มเข้ามาในกระแสเลือด รวินท์เกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ต่อสายตาคู่นี้เสียเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจที่ด้านชามานานกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "นายมันบ้า คีตะ..." รวินท์พึมพำเสียงเบา สายตาฉายแววลังเลอย่างถึงที่สุด ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตัดสินใจเลือกเส้นทางใด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นก้องโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงพังประตูเหล็กกล้าที่ถูกระเบิดแรงดันสูงกระแทกจนพังครืน! ควันสีขาวพวยพุ่งตลบอบولไปทั่วห้อง พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ และตรงกลางกลุ่มคนเหล่านั้น คือผู้นำตระกูลคนปัจจุบันที่ส่งสายตาดุดันมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ทำได้ดีมาก รวินท์... ในเมื่อแกจัดการหนูสกปรกตัวนี้ไม่ลง งั้นก็ให้ฉันจัดการแทนก็แล้วกัน" สวัสดีครับคุณผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เดิมพันสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าทั้งคู่จะฝ่าวงล้อมนี้ไปได้อย่างไร ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาโดยตลอดนะครับ