พื้นที่ปลอดภัย

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดออร์แกนิกผสมผสานกับกลิ่นไอน้ำอุ่นๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้องครัวสไตล์โมเดิร์นลอฟท์ในเซฟเฮาส์ลับ นอกเขตตารางพิกัดของเกมและนอกเหนือจากอำนาจมืดของตระกูลมาเฟีย "ถ้าคุณยังยืนถือตะหลิวทำหน้ายักษ์ใส่กระทะไข่ดาวอีกวินาทีเดียว ผมเกรงว่ามันจะกลายเป็นคาร์บอนก้อนดำปี๋ ไร้ซึ่งมูลค่าทางโภชนาการนะครับคุณชายรวินท์" เสียงทุ้มติดกวนประสาทเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ร่างโปร่งของคีตะก้าวเข้ามาประชิดด้านหลัง มือเรียวถือแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นหอมกรุ่น ปลายจ้วงตักน้ำตาลทรายแดงใส่แก้วอย่างไม่แยแสต่อบรรยากาศตึงเครียดที่อีกฝ่ายจงใจแผ่รังสีออกมา รวินท์สะดุ้งเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากทายาทตระกูลมาเฟียผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่จำความได้—ใบหน้าคมคายบึ้งตึงขึ้นทันที ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดหันขวับมามองผู้บุกรุกพื้นที่ส่วนตัว พร้อมตวัดตะหลิวในมือชี้หน้าคาดโทษ "ถอยไปคีตะ นายกำลังทำให้สมาธิในการทำอาหารเช้าของฉันพังทลาย" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อระเรื่อกลับสวนทางกับความนิ่งขึงทางสีหน้าอย่างสิ้นเชิง "สมาธิพัง หรือใจเต้นผิดจังหวะกันแน่ครับ?" คีตะหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขยิบเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของรวินท์แทบจะแนบชิดกับอกแกร่งของเขา พื้นที่ในครัวแคบลงถนัดตาเมื่อเกมเมอร์หนุ่มจงใจใช้ความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู "วันพักผ่อนนอกเซิร์ฟเวอร์ทั้งที ทำไมต้องทำตัวเหมือนอยู่ในดงกระสุนตลอดเวลาด้วยล่ะครับคุณชาย" "นายมัน... น่ารำคาญที่สุด" รวินท์กัดฟันกรอด หัวใจในอกเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมาทะลุกรอบกระดูกซี่โครง กลิ่นกายสะอาดสดชื่นเจือกลิ่นคาเฟอีนจากตัวคีตะกำลังทำลายระบบป้องกันภัยที่เขาอุตส่าห์สร้างขึ้นมาคุ้ม ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความตายในโลกดิจิทัลและกระสุนจริงจากพวกมือปืนรับจ้าง การหลบหนีมายังบ้านพักตากอากาศริมทะเลสาบแห่งนี้ควรจะเป็นสถานที่ปลอดภัยเพื่อฟื้นฟูพลังงาน แต่สำหรับรวินท์แล้ว พื้นที่ตรงนี้กลับ "อันตราย" ต่อหัวใจของเขาเสียยิ่งกว่าการดวลปืนกับศัตรูเสียอีก คีตะไม่ได้ถอยหนี ร่างโปร่งกลับวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดังกระทบเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือยาวผ่านตัวรวินท์ไปปิดเตาแก๊สที่กำลังลุกโชน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดสนิทจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน รวินท์แข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อปลายนิ้วอุ่นของอีกฝ่ายเฉียดผ่านต้นคอเพื่อปลดผ้ากันเปื้อนออกจากตัวเขา "ทำอะไร..." รวินท์ถามเสียงแหบพร่า ดวงตาคู่สวยหลบวูบลงมองริมฝีปากที่กำลังยกยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายอย่างถือดี "ช่วยชีวิตไข่ดาวใบนั้นไงครับ และ... กำลังช่วยชีวิตคุณจากความเครียดด้วย" คีตะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาดื้อรั้นและกวนประสาทเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอารวินท์หายใจไม่ทั่วท้อง "นายแบกรับภาระและปมปัญหาไว้เยอะเกินไปแล้วนะรวินท์ บางครั้ง... การยอมพักและพึ่งพาคนอื่นบ้าง มันไม่ได้แปลว่านายอ่อนแอลงหรอกนะ" คำพูดนั้นสะท้อนลึกเข้าไปในความทรงจำสีดำมืดของรวินท์ ปมในใจเกี่ยวกับการสูญเสียและการต้องยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุดเพื่อปกป้องคนรอบข้าง ทำให้เขาไม่เคยกล้าเปิดช่องว่างให้ใครเข้ามาแตะต้อง แต่กับคีตะ... คนที่เข้ามาพังกำแพงของเขาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความกวนประสาทและความจริงใจที่ซ่อนอยู่ใต้คำพูดร้ายกาจ กลับทำให้เขารู้สึกว่า อ้อมแขนที่โอบล้อมอยู่ตอนนี้ คือ "พื้นที่ปลอดภัย" ที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต รวินท์เม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือตะหลิวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะยอมปล่อยมันร่วงลงกระทบพื้นอ่างล้างจานเสียงดังเคร้ง เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับคีตะตรงๆ ดวงตาคู่คมฉายแววเปราะบางที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมาก่อน "ถ้าฉันยอมถอดเกราะป้องกันทั้งหมดลง..." เสียงของรวินท์แผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจ "นายสัญญาได้ไหม... ว่าจะไม่หายไปไหนเหมือนคนอื่นๆ" คีตะชะงักไปครู่หนึ่ง ประกายความเจ็บปวดบางอย่างพาดผ่านดวงตาสีเข้มเมื่อนึกถึงอดีตที่เขาเองก็สูญเสียครอบครัวไปในเหตุการณ์ลึกลับ แต่วินาทีนี้ เมื่อได้มองลึกลงไปในดวงตาที่อัดแน่นไปด้วยความคาดหวังของคนตรงหน้า คีตะก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว มือหนายื่นไปประคองใบหน้าเนียนของรวินท์อย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยไล้พวงแก้มเนียนแผ่วเบา "ผมให้สัญญาครับว่า..." *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าบ้านพักตากอากาศดังแหวกบรรยากาศหวานซึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายความเงียบงันและจังหวะหัวใจที่กำลังเต้นประสานกันจนกระเจิง รวินท์สะดุ้งสุดตัว สติสัมปชัญญะของนักฆ่าตระกูลมาเฟียกลับคืนมาในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและระแวดระวังทันที คีตะเองก็หรี่ตาลง ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดที่ช่วงเวลาความเป็นส่วนตัวถูกขัดจังหวะ ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงทุบประตูก็ดังโครมใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนกระชากจากภายนอกที่ทำให้เลือดในกายของรวินท์เย็นเฉียบ "คุณหนูรวินท์ครับ! แย่แล้ว! บอสใหญ่ถูกลอบสังหาร และพวกมันกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่!" คีตะหันขวับกลับมาสบตารวินท์ทันที ประกายไฟสีชมพูเมื่อครู่ถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งอันตรายที่คืบคลานเข้ามาประชิดตัวในพริบตา ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความเดือดระอุและเคมีฟินๆ นี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!