เงาที่มองไม่เห็น

ประโยค "เกมโอเวอร์... สำหรับพวกนายสองคน" จากระบบประกาศิตยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ราวกับเสียงเคาะระฆังมรณะที่ดังมาจากขุมนรก ความมืดมิดในดันเจี้ยนระดับ S นี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความไร้แสงสว่าง แต่มันคือสิ่งมีชีวิต มันหายใจ มันคุกคาม และมันกำลังกลืนกินทุกตารางนิ้วรอบตัวเรา "หุบปากแล้วเลิกบ่นซะทีน่า คีตะ!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเยือกเย็นเสมอของรวินท์ดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด แม้ในยามที่สถานการณ์คับขันจนแทบเอาชีวิตไม่รอด คุณหนูตระกูลมาเฟียผู้นี้ก็ยังคงรักษามาดหยิ่งผยองเอาไว้ได้ครบถ้วน แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ กลิ่นอายอันตรายจากตัวตนของเขายิ่งขับเน้นให้บรรยากาศรอบข้างเดือดดาลยิ่งขึ้น "ถ้านายมีเวลามาสั่งสอนฉัน เอาแรงไปเล็งเป้าเจ้าพวกเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาทางซ้ายดีกว่าไหมคุณชาย!" ผมตอกกลับทันควัน มือเรียวตวัดหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเพื่อคอมไพล์โค้ดป้องกันระบบ รัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนจริงด้วยความเร็วสูงจนเกิดประกายไฟสีฟ้าสว่างวาบในความมืด ปมในใจจากการสูญเสียครอบครัวคอยหลอกหลอนผมอยู่เสมอ ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับความตาย ผมจะไม่ยอมเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เด็ดขาด และยิ่งคู่หูจำเป็นอย่างรวินท์ยืนอยู่เคียงข้าง ความกดดันก็ทวีคูณเป็นเท่าตัว—ไม่ใช่เพราะเขาเป็นภาระ แต่เพราะเคมีระหว่างเรามันเหมือนน้ำมันกับประกายไฟ ชนกันทีไรมีแต่จะระเบิดเป็นจุล *ฟ리즈!* เสียงกรีดแหลมสูงบาดแก้วหูพุ่งแหวกอากาศมาพร้อมกับมอนสเตอร์เงารูปร่างบิดเบี้ยว มันพุ่งทะลุผนังหินราวกับเป็นกลุ่มควันสีดำสนิท ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองมาที่เราด้วยความกระหายเลือด ร่างกายของมันไร้รูปทรงตายตัว แต่อนุภาพการทำลายล้างนั้นของจริง "หลบ!" รวินท์คำรามลั่น ร่างสูงโปร่งพุ่งเข้ามาคว้าเอวของผมไว้แนบแน่น แรงกระแทกจากการพุ่งหลบทำให้เรากลิ้งไปกระแทกกับผนังดันเจี้ยนอย่างแรง ความเจ็บแปล๊บแล่นริ้วไปทั่วแผ่นหลัง แต่สิ่งที่ทำให้ลมหายใจของผมสะดุดกลับไม่ใช่ความเจ็บปวดนั้น กลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายคนนี้—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์—มันโอบล้อมผมไว้ท่ามกลางห่ากระสุนเงาที่พุ่งเฉียดหัวเราไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ใบหน้าของเราอยู่ใกล้กันมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าว "นาย... ปล่อยได้แล้วมั้ง" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัวจากมอนสเตอร์ หรือเพราะสัมผัสอุ่นๆ จากวงแขนแข็งแกร่งที่โอบเอวผมอยู่กันแน่ "ถ้าฉันปล่อย นายคงกลายเป็นอาหารว่างของเจ้าพวกนี้ไปแล้ว คีตะ" รวินท์ตอบเสียงพร่า ดวงตาคมกริบมองลึกลงมาในดวงตาของผม ชั่วขณะหนึ่ง... ความเย็นชาในแววตานั้นไหววับด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะผลักผมออกเบาๆ แล้วชักมีดสั้นเคลือบออร่าสีเงินวาววับออกจากซองที่ต้นขา ความสามัคคีไม่ได้เกิดขึ้นจากความเต็มใจ แต่มันถูกบังคับด้วยความเป็นความตาย "ทางซ้ายฉันจัดการเอง นายเปิดทางให้ฉันยิงระบบแกนกลางของมันซะ" รวินท์สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับบัญชาการกองทัพมาเฟีย "รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาสั่ง!" ผมกัดฟันกรอด นิ้วมือรีบปัดหน้าจอเพื่อเรียกใช้งานสกิลโจมตีระยะไกล "โอเวอร์คล็อกระบบ! เปิดใช้งานโหมดซิงโ크!" แสงสีฟ้าเจิดจ้าสาดส่องระเบิดความมืดมิดในดันเจี้ยน รวินท์พุ่งทะยานออกไปราวกับพายุทอร์นาโด ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของเขาช่างงดงามและดุดันอย่างไร้ที่ติ ทุกการเหวี่ยงมีดสั้นตัดผ่านร่างมอนสเตอร์เงาจนสลายกลายเป็นละอองแสง ความคล่องแคล่วว่องไวผสานกับพละกำลังที่เหนือมนุษย์ทำให้ผมเผลอมองตามด้วยความทึ่งไม่ได้ และนั่นคือจังหวะที่ผมประสานการโจมตี "รับไปซะ... รุกฆาต!" ผมกดยืนยันคำสั่งสุดท้าย ลำแสงพลาสติกเข้มข้นพุ่งแหวกอากาศตรงเข้าใส่ใจกลางฝูงมอนสเตอร์เงาที่รุมล้อมรวินท์อยู่ แรงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งห้องโถงหินอัคนี แรงอัดอากาศกระแทกจนผมเซถลาเกือบล้ม แต่รวินท์ไว, เขาก้าวเข้ามาคว้าต้นแขนผมไว้ได้ทันก่อนที่ผมจะล้มลงไปกระแทกพื้น ความเงียบสงบชั่วขณะเข้าปกคลุมเมื่อฝุ่นควันจางลง ซากของมอนสเตอร์เงาสลายกลายเป็นไอ เรายืนหอบหายใจ เหนื่อยอ่อน ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน รวินท์ก้มลงมองผม สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากเดิม ความหยิ่งผยองถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งบางอย่างที่ทำให้ผมไม่กล้าสบตาตรงๆ "นาย... ฝีมือไม่เลวเลยนี่" รวินท์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "นายก็เหมือนกัน... คุณชายมาเฟีย" ผมพยายามเค้นเสียงพูดเย้าแหย่ แม้ใบจะร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ก็ตามที ทว่า... ก่อนที่บรรยากาศชวนใจเต้นรัวนี้จะดำเนินไปมากกว่าเดิม พื้นดินใต้เท้าของเราก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำๆ ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิมดังสะท้อนมาจากผนังเบื้องล่าง รอยแยกสีแดงฉานแตกขยายออกราวกับใยแมงมุม หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าผมกระพริบเตือนรัวด้วยแสงสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนขนาดใหญ่ที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ: **[คำเตือน: บอสลับแห่งดันเจี้ยน "เงาบรรพกาล" ได้ตื่นขึ้นแล้ว]** และในวินาทีที่แสงจากรอยแยกสาดส่องขึ้นมาเผยให้เห็นเงาร่างมหึมาที่กำลังก้าวออกมาจากความมืด ประตูเหล็กบานยักษ์ด้านหลังเราก็พังครืนลงมา พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยือกเย็น "สวัสดีครับ... ดูเหมือนว่าปาร์ตี้ของพวกคุณกำลังสนุกเลยสินะครับ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ