กับดักหนามกุหลาบ

*"ยอดเยี่ยม... ดวลกันเองตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเกมจริง รสนิยมของพวกเธอนี่น่าสนใจไม่เบาเลยนี่หน่า"* เสียงประกาศก้องผ่านลำโพงบลูทูธไร้สายที่ซ่อนอยู่ตามซอกมุมของโกดังร้างยังคงก้องกังวานในโสตประสาท แต่วินาทีนี้ ไม่มีใครมีอารมณ์จะมาสบถด่าเสียงปริศนาอีกต่อไปแล้ว เมื่อเหล็กกล้าบานใหญ่หนาน้ำหนักร่วมตันกระแทกลงปิดตายด้วยระบบไฮดรอลิก ตัดขาดโลกภายนอกและทิ้งให้พวกเขาสองคนจมดิ่งอยู่ในความมืดสลัว มีเพียงแสงไฟนีออนกระพริบติดๆ ดับๆ จากเบื้องบนที่สาดส่องลงมากระทบโครงเหล็กขึ้นสนิมและฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้งคว้างในอากาศ "เพราะนายแท้ๆ คีตะ เกือบจะจับตัวคนส่งสารได้อยู่แล้วเชียว" รวินท์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปขยับตัวถอยหลังอย่างระแวดระวัง นัยน์ตาสีรัตติกาลคมกริบมองสำรวจรอบด้าน ความนิ่งสงบที่เคยมีสลายหายไป เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบของนักล่าที่พร้อมตื่นตัวทุกวินาที "โทษผมคนเดียวก็ไม่ถูกนะครับ คุณชายมาเฟีย ถ้าคุณไม่ใจร้อนพุ่งเข้ามาขวางทางดาบเล่มนั้น ป่านนี้เราคงไม่ต้องมาติดแหง็กอยู่ในกรงขังหนูสกปรกนี่หรอก" คีตะสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีสนิมกวาดมองแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ที่ติดอยู่บนผนังคอนกรีตตรงหน้า ซึ่งกำลังส่งเสียงสัญญาณเตือน *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* เป็นจังหวะกระชั้นชิด พร้อมกับตัวเลขดิจิทัลสีแดงฉานที่เริ่มนับถอยหลัง *[ระบบทำลายตัวเองทำงานในอีก: 15:00 นาที]* บ้าจริง... เกมบ้าอะไรเนี่ย เริ่มมาก็กะจะเอาให้ตายกันไปข้างหนึ่งเลยสินะครับ คีตะสบถในใจ มือเรียวภายใต้ถุงมือหนังยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามขมับ เขาก้าวเข้าไปใกล้แผงวงจรนั้นทันที สัญชาตญาณเกมเมอร์อัจฉริยะบอกเขาว่านี่ไม่ใช่แค่กับดักธรรมดา แต่มันคือปริศนารหัสผ่านแบบมัลติเลเยอร์ที่ออกแบบมาเพื่อทดสอบทั้งไหวพริบและความร่วมมือ "ถอยไป" รวินท์ก้าวเข้ามาขวางพร้อมกับใช้มือเรียวยาวผลักไหล่คีตะเบาๆ แต่หนักแน่น "อย่ามาเกะกะ ถ้าไม่อยากให้ระเบิดนี่กวาดพวกเรากลายเป็นจุล" "หึ มั่นใจเกินไปหน่อยหรือเปล่าครับคุณรวินท์ สมองระดับคุณเนี่ยนะจะแก้เกมระดับโปรโตคอลความปลอดภัยขั้นสูงนี่ได้? ปล่อยให้มืออาชีพเขาทำงานดีกว่าครับ" คีตะยักคิ้วกวนประสาท แม้สถานการณ์จะบีบคั้นจนแทบไม่มีอากาศหายใจ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะกวนอารมณ์อีกฝ่ายให้ของขึ้นเล่นๆ "ปากดีนักนะคีตะ ถ้ารหัสผ่านนั่นกรอกผิดแม้แต่ตัวเดียว แผงวงจรนี้จะปล่อยกระแสไฟแรงดันสูงทอดร่างนายให้สุกคาที่จำไว้ด้วย" รวินท์ไม่ได้ถอยหนี ร่างโปร่งก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังของคีตะเกือบจะชนเข้ากับอกแกร่งของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นกายหอมเย็นยะเยือกปะปนกับกลิ่นฝุ่นและสนิมเหล็กตีเข้าจมูก คีตะชะงักไปชั่ววินาที ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นพล่านขึ้นมาที่ใบหน้าอย่างไม่มีสาเหตุ ให้ตายสิ... มายืนใกล้กันอะไรตอนนี้เนี่ย หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะซะได้ "มองอะไรเล่า หน้าผมมีรหัสผ่านแปะอยู่หรือไง?" คีตะรีบเบี่ยงสายตากลับมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เก่าคร่ำคร่า ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "เปล่า แค่กำลังคิดว่า... นายจะปากเก่งได้อีกนานแค่ไหนก่อนที่เราจะกลายเป็นปุ๋ย" รวินท์ตอบเสียงกระซิบ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกัน คีตะสัมผัสได้ถึงความกดดันและไอร้อนจากร่างกายของคนข้างๆ ที่แผ่ซ่านเข้ามาในความหนาวเหน็บของโรงงานร้าง บนหน้าจอสีดำปรากฏตัวหนังสือสีเขียวเรืองแสงขึ้นมา เป็นโค้ดปริศนาชุดแรกที่ต้องถอดรหัส: *[โปรดระบุค่าแฮช (Hash Value) ของรหัสผ่านที่ซ่อนอยู่ใน 'ความสูญเสียครั้งแรก' ของผู้เล่นลำดับที่ 007]* คีตะขมวดคิ้วแน่น สมองอันปราดเปรียวประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ผู้เล่นลำดับที่ 007... หมายถึงบันทึกเหตุการณ์ในห้องเซิร์ฟเวอร์ลับชั้นใต้ดินของตระกูลนายสินะรวินท์ วันที่เกิดเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งใหญ่เมื่อสิบปีก่อน..." น้ำเสียงของคีตะสะดุดลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เมื่อหางตาเหลือบไปเห็นรวินท์ที่นิ่งเงียบไปทันทีที่ได้ยินคำว่า 'เพลิงไหม้' บรรยากาศรอบตัวของคุณหนูมาเฟียเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความเปราะบางอย่างน่าใจหาย นัยน์ตาสีรัตติกาลไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม แต่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้หัวใจของคีตะกระตุกวูบ รวินท์มีความเกี่ยวข้องกับปมในอดีตของเขาอย่างนั้นหรือ? เหตุการณ์วันที่ครอบครัวของเขาต้องสูญเสีย... ทำไมถึงเชื่อมโยงมาถึงรหัสผ่านนี้ได้? "นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง..." รวินท์เอ่ยเสียงพร่า มือที่กำหมัดแน่นสั่นเทาเล็กน้อยโดยที่เจ้าตัวพยายามควบคุมมันอย่างสุดกำลัง "เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะครับ!" คีตะดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อตัวเลขบนหน้าจอนับถอยหลังเหลือเพียง 8 นาทีสุดท้าย นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง "ถ้าผมจำไม่ผิด รหัสผ่านในไฟล์เก็บถาวรวันนั้นคือรหัสย้อนกลับของจำนวนครั้งที่เกิดความเสียหาย... 4892!" *ติ๊ด! - เสียงสัญญาณสีเขียวสว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความปลดล็อกด่านแรกสำเร็จ* รวินท์มองหน้าคีตะด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความระแวงเมื่อครู่เจือปนไปด้วยความทึ่งและความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "นาย... ไม่ใช่แค่เด็กติดเกมธรรมดาจริงๆ สินะ คีตะ" "ชมกันเกินไปแล้วครับคุณชาย แต่... เรายังวางใจไม่ได้ เพราะนี่เพิ่งเป็นแค่ด่านแรก" คีตะหันกลับมามองหน้าจอที่กำลังโหลดข้อมูลชุดที่สอง แต่ทว่า... จู่ๆ แสงไฟนีออนทั้งหมดในโกดังก็ดับวูบลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ความมืดสนิทเข้าปกคลุมทั่วบริเวณทันที ทิ้งให้พวกเขาทั้งคู่จมอยู่ภายใต้ความเงียบงันและเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ ในความมืด หมับ! มือหนาของรวินท์คว้าเข้าที่ข้อมือของคีตะอย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายสะดุ้ง "ระวัง..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ข้างใบหู ใกล้เสียจนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกับใบหูของเขา "อะ... อะไรอีกเล่า มืดตื้อมืดขนาดนี้ ผมจะมองเห็นได้ยังไง..." คีตะพยายามดึงข้อมือออก แต่แรงบีบกลับกระชับแน่นยิ่งขึ้น พร้อมกับสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะบางอย่างที่พาดผ่านต้นคอของพวกเขาจากด้านหลัง ไม่ใช่เสียงของกลไกในเกม... แต่มันคือเสียงฝีเท้าของใครบางคน ที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้พวกเขาเรื่อยๆ ในความมืดมิด *คลิก...* เสียงปลดไกปืนดังขึ้นชัดเจนท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับแสงไฟฉายสปอตไลท์สว่างวาบสาดส่องตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนจากเบื้องบน ร่างสูงใหญ่ของชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิท สวมหน้ากากอนามัยปกปิดใบหน้าครึ่งบน เผยให้เห็นรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก ปืนเก็บเสียงในมือเล็งตรงมาที่ศีรษะของรวินท์พอดิบพอดี "ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้ายครับ คุณชายรวินท์ และ... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" เสียงทุ้มต่ำน่าขนลุกเอ่ยขึ้นจากชายปริศนา "ดูท่าทางพวกคุณจะรักกันดีนะ... งั้นมาดูกล้ามนิ้วกันหน่อยดีกว่า ว่าใครจะเลือกสละชีวิตให้ใครก่อนที่กระสุนนัดนี้จะลั่นไก" คีตะเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อปลายกระบอกปืนนั้นไม่ได้เล็งแค่รวินท์ แต่มันเปลี่ยนทิศทางมาจ่อตรงหน้าผากของเขาเองในเสี้ยววินาทีนั้น! "คีตะ!" รวินท์คำรามลั่น พุ่งตัวเข้าประชิดร่างของคีตะเพื่อจะบังกระสุนให้อย่างไม่คิดชีวิต ทว่าก่อนที่ร่างกายของทั้งคู่จะทันได้ล้มลงไปกระแทกพื้น เสียงกระซิบเย็นเยียบจากบุคคลปริศนาก็ดังก้องขึ้นตัดหน้า "เกมโอเวอร์... สำหรับพวกนายสองคน" ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่กำลังเดือดพล่านนี้นะครับ