ภาพถ่ายในอดีต

เสียงนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนพื้นโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเนื้อแน่นเป็นจังหวะสามช้าหนึ่งเร็ว คือดนตรีประกอบเดียวในห้องทำงานสถาปนิกบนชั้นที่สี่สิบสองของตึกเซนทอริโอทาวเวอร์ ภาคินไม่เคยชอบเสียงความเงียบในยามวิกาล มันไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความกดดันชนิดหนึ่ง—ความกดดันที่ถูกบีอัดด้วยกระจกนิกรีนหนาเตอะสามชั้น กรองเอาเสียงอึกทึกของมหานครเบื้องล่างให้เหลือเพียงเสียงฮัมต่ำๆ ของระบบปรับอากาศส่วนกลาง หน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอสะท้อนแสงสีฟ้าอมเขียวลงบนกรอบแว่นสายตาที่เขาถอดวางไว้ข้างแฟ้มเอกสาร บนหน้าจอเวลานี้ ปรากฏหน้าต่างระบบจำลองโครงสร้างสามมิติของโครงการเดอะ แกรนด์ ไพรม์ ที่กำลังถูกรื้อฟื้นขึ้นมาตรวจสอบอย่างเงียบเชเชียบ "คุณกำลังหาซากศพที่พวกเขาฝังไว้ใต้คอนกรีต หรือกำลังขุดหลุมฝังศพให้ตัวเองกันแน่ครับ ภาคิน" เสียงทุ้มห้วนที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ประตูห้อง ลภัสก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาปูนเปลือย หล่อนอยู่ในชุดสูทกางเกงสีเทาเข้มเช่นเคย เส้นผมรวบตึงเผยให้เห็นกรอบหน้าคมคายที่ผ่านการนอนน้อยมาหลายคืน ดวงตาคู่นั้นคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมกรีดลงบนแผลเป็นเน่าเฟะของสังคมได้ทุกเมื่อ ในมือของหล่อนมีแก้วกาแฟกระดาษที่ไอร้อนจางหายไปนานแล้ว ภาคินไม่แม้แต่จะหันไปมอง เขาเลื่อนเมาส์คลิกเปิดโฟลเดอร์จัดเก็บข้อมูลแบ็คอัพโครงการเมื่อสี่ปีก่อน "ถ้าผมกลัวการขุดหลุมฝังศพ ผมคงไม่ยอมให้คุณนั่งอยู่ในห้องนี้ตอนตีสองหรอกครับ คุณลภัส" ภาคินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาหลังเลนส์กวาดมองรายชื่อไฟล์ในเซิร์ฟเวอร์สำรอง "นักข่าวสายสืบควรจะอยู่หน้าโรงพักหรือกองบัญชาการตำรวจ ไม่ใช่มายืนกอดอกทำหน้าเครียดอยู่ในห้องของสถาปนิกที่กำลังจะตกงาน" "ฉันไม่ได้มาเพื่อดูคุณตกงาน" ลภัสเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน วางแก้วกาแฟลงบนมุมโต๊ะเสียงดังเบาๆ เพื่อเรียกร้องสมาธิ "ฉันมาเพราะแหล่งข่าวในกระทรวงโยธาธิการกระซิบมาว่า มีการทำลายฮาร์ดไดรฟ์สำรองชุดที่สองของโครงการเมื่อวานซืน... และคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องเซิร์ฟเวอร์ระดับนั้นโดยไม่ทิ้งร่องรอย มีแค่สถาปนิกอาวุโสผู้ออกแบบโครงสร้างหลักเท่านั้น" ภาคินชะงักมือที่กำลังถือเมาส์ รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับนักข่าวสาวตรงๆ "คุณกำลังกล่าวหาว่าผมเป็นคนทำลายหลักฐานที่จะช่วยล้างมลทินให้ตัวเองอย่างนั้นหรือครับ ช่างเป็นตรรกะที่น่าสนใจดีนี่ครับ" "ฉันไม่ได้บอกว่าคุณทำ แต่ฉันกำลังบอกว่า... มีใครบางคนกำลังพยายามทำให้คุณกลายเป็นแพะรับบาปที่สมบูรณ์แบบที่สุด" ลภัสโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดแคบลงจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของชาขาวผสมกับกลิ่นฝนจากภายนอก "ธนาธรไม่ได้เป็นแค่นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มือสะอาด เขาคือผู้ควบคุมหุ่นเชิดในระบบนี้ และถ้าภาพถ่ายการก่อสร้างชุดนั้นหายไป... ความจริงเรื่องเหล็กเสริมโครงสร้างที่ไม่ผ่านมาตรฐานก็จะตายไปพร้อมกับซากตึก" ภาคินมองลึกลงไปในดวงตาของหล่อน ในนั้นไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความดื้อรั้นของคนที่ปฏิเสธจะยอมจำนนต่ออำนาจเงิน เขารู้ดีว่าสิ่งที่หล่อนพูดคือความจริงครึ่งหนึ่ง ความจริงอีกครึ่งหนึ่งคือ เขารู้จักระบบนี้ดีเกินกว่าจะเอาชีวิตไปแลกกับการเป็นวีรบุรุษหน้าโง่ แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า หัวใจข้างใต้สูทราคาแพงดวงนี้ กำลังเรียกร้องหาความยุติธรรมที่เขาเคยทรยศมันไปเมื่อสี่ปีก่อน "ถ้าอย่างนั้น เรามาพิสูจน์กันครับว่า ใครกันแน่ที่กำลังเล่นตลกกับประวัติศาสตร์" ภาคินหันกลับไป100% หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วมือเรียวยาวเริ่มบรรจงพิมพ์ชุดคำสั่งปลดล็อกระบบความปลอดภัยขั้นสูง (Root Access) ที่เขาแอบเก็บรักษาไว้ในไดรฟ์ส่วนตัว หน้าจอแสดงผลรหัสผ่านเข้าระบบคลาวด์เซิร์ฟเวอร์หลักที่เชื่อมต่อกับไซต์งานก่อสร้างเดิม ไฟสถานะสีเขียวบนหน้าจอกะพริบถี่ๆ 'Access Granted' ลภัสก้าวเข้ามาประชิดด้านหลังเก้าอี้ของเขาโดยไม่รู้ตัว ลลมหายใจอุ่นๆ ของหล่อนปะทะเข้ากับไหล่ซ้ายของเขาเบาๆ โฟลเดอร์ภาพถ่ายการก่อสร้างโครงการเดอะ แกรนด์ ไพรม์ ปรากฏขึ้นบนจอ มันถูกจัดเรียงตามลำดับเวลาอย่างเป็นระเบียบตั้งแต่การตอกเสาเข็มต้นแรกจนถึงการเทคอนกรีตชั้นที่ยี่สิบ "ไหนล่ะที่คุณบอกว่าถูกลบ?" ลภัสขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "ใจเย็นๆ ครับ..." ภาคินคลิกเข้าไปในโฟลเดอร์ย่อยของวันที่สิบสอง เดือนพฤษภาคม เมื่อสี่ปีก่อน วันที่เป็นจุดเปลี่ยนของการก่อสร้างโครงสร้างหลัก "ระบบไม่ได้ลบไฟล์... แต่มันถูกแทนที่ด้วยไฟล์จำลองภาพกราฟิก" เมื่อเขาคลิกเปิดภาพถ่ายหมายเลข *IMG_4892_REV3* ภาพที่ปรากฏบนจอไม่ใช่ภาพถ่ายหน้างานจริงของเหล็กเส้นเสริมคานรับน้ำหนักที่บิดงอจากความร้อนและคุณภาพต่ำ แต่เป็นภาพเรนเดอร์สามมิติที่สะอาดสะอ้าน สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ และถูกตกแต่งด้วยโปรแกรมกราฟิกจนเนียนสนิท เพื่อปกปิดรอยร้าวขนาดใหญ่ที่เชื่อมต่อระหว่างเสาหลักโซน A และโซน B ลภัสสูดลมหายใจเข้าลึก "พวกมันไม่ได้แค่ทำลายหลักฐาน... แต่พวกมันเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ขึ้นมาแทนที่" "ถูกต้องครับ" ภาคินน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความเยือกเย็นที่น่ากลัว "ทุกตึกระฟ้าในเมืองนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยอิฐและปูน... แต่มันถูกสร้างขึ้นด้วยการปกปิดความจริง และภาพถ่ายชุดนี้คือหลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่า โครงสร้างตึกนี้พร้อมจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อหากเกิดแผ่นดินไหวเกินหริกเตอร์ที่กำหนด" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของคอมพิวเตอร์ที่ส่งเสียงครางต่ำ ทั้งสองคนนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น—สถาปนิกผู้กุมความลับและนักข่าวผู้ถือดาบแห่งความจริง ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังทางจริยธรรมของโลกทุนนิยม ทว่า... ก่อนที่ภาคินจะได้กดปุ่มคัดลอกไฟล์ทั้งหมดลงในฮาร์ดไดรฟ์ส่วนตัว เสียงเตือนขนาดเล็กก็ดังขึ้นจากมุมห้อง *Beep.* หน้าจอหลักของคอมพิวเตอร์กะพริบเป็นสีแดงฉานทันที ข้อความเตือนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางจอภาพโดยไม่มีปุ่มให้กดปิด 'SYSTEM ALERT: Unauthorized data extraction detected. Initiating remote wipe protocol in 10... 9...' ภาคินเบิกตากว้างเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยปกติ นี่คือโปรแกรมทำลายข้อมูลอัตโนมัติที่ถูกฝังไว้ล่วงหน้า และมันถูกกระตุ้นทันทีเมื่อมีการเข้าถึงโฟลเดอร์ภาพถ่ายนั้น! "ภาคิน! ถอดสายเคเบิลออกเร็วเข้า!" ลภัสร้องเสียงหลง มือเรียวเอื้อมหมายจะคว้าสายแลนด์ที่เชื่อมต่อกับผนัง แต่ยังไม่ทันที่มือของหล่อนจะแตะโดนสายสัญญาณ ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกสนิทด้วยระบบคีย์การ์ดอิเล็กทรอนิกส์ ก็ส่งเสียงปลดล็อก 'คลิก' เบาๆ แสงไฟทางเดินด้านนอกสาดส่องเข้ามาทาบทับร่างของใครบางคนที่ยืนสงบนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู เงาสูงใหญ่ทอดยาวทับร่างของทั้งคู่ เสียงปรบมือช้าๆ สามครั้งดังขึ้นจากความมืดตรงทางเดิน พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูที่เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่เย็นเยียบถึงกระดูก "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว... สถาปนิกคนเก่งกับนักข่าวสาวผู้รักความยุติธรรม ยังมานั่งเล่นเกมย้อนอดีตอะไรกันอยู่ตรงนี้หรือครับ?" ธนาธรยืนกอดอกพิงกรอบประตู ในมือถือสมาร์ตโฟนหน้าจอเรืองแสงที่แสดงสถานะการทำงานของโปรแกรมทำลายข้อมูลกำลังนับถอยหลังถึงเลข 3... 2... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและเงามืดของตึกระฟ้าไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ