นัดพบใต้แสงไฟนีออน

กลิ่นอเมลลิโอ้คั่วเข้มผสมกับความชื้นจากฝนที่เพิ่งขาดเม็ด ลอยอบอวลอยู่หลังบานกระจกใสของร้านกาแฟสไตล์อินดัสเทรียลย่านธุรกิจ ซึ่งเปิดบริการตลอด 24 ชั่วโมง นาฬิกาบนผนังปูนเปลือยบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ภาคินนั่งไขว่ห้างอยู่มุมในสุดของร้าน แสงไฟนีออนสีม่วงแดงจากป้ายร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามสาดส่องผ่านกระจกเข้ามากระทบกรอบแว่นโลหะและสันจมูกคมสันของเขา ชายวัยสี่สิบปลายในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาเพื่อความสมบูรณ์แบบ ทว่าแววตาสีเข้มกลับแฝงร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการปะทะกับอำนาจมืดในเครือข่ายของธนาธรมาตลอดทั้งวัน บนโต๊ะไม้สักตรงหน้า มีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกวางทับด้วยปากกาหมึกซึมราคาแพง ข้อความสั้น ๆ ที่ถูกส่งมาทางโทรศัพท์มือถือเมื่อสองชั่วโมงก่อนยังคงสะท้อนอยู่ในหัว *[ส่งตัวมาพบผมที่ไซต์งานก่อสร้างโซน B คืนนี้... ไม่อย่างนั้น ศพต่อไปอาจจะไม่ใช่แค่ข่าวหน้าหนึ่ง]* แต่คนที่ก้าวเข้ามานั่งลงตรงข้ามเขาในเวลานี้ กลับไม่ใช่ชายฉกรรจ์จากทีมรักษาความปลอดภัยของธนาธรอย่างที่เขาคาดการณ์ไว้ ลภัส ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำเซอร์ ๆ และกางเกงยีนส์ลุยงาน ปิดประตูร้านเบา ๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอให้เชื้อเชิญ ดวงตาเรียวคมใต้กรอบคิ้วได้รูปจ้องมองสถาปนิกอาวุโสตรงหน้าด้วยประกายตาดุดันราวกับเสือดาวที่กำลังจับจ้องเหยื่อในความมืด ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามวิสัยของนักข่าวสายสืบสวนที่ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน "ฉันนึกว่าคุณจะส่งลูกน้องมือปืนรับจ้างมาเคลียร์กับฉันเสียอีก คุณภาคิน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย้ยหยันดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอยกมือขึ้นทัดผมปรกหน้าก่อนจะประสานมือไว้บนโต๊ะ "แต่กลับเป็นคุณ... สถาปนิกมือหนึ่งผู้กุมความลับครึ่งค่อนตึกของธนาธร" ภาคินไม่สะทกสะท้านต่อท่าทีคุกคามนั้น เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ อย่างใจเย็น รสขมปร่ากระจายไปทั่วปลายลิ้น ก่อนจะวางลงบนจานรองด้วยเสียงกระทบเบา ๆ ที่ควบคุมน้ำหนักได้อย่างสมบูรณ์แบบ "คุณลภัส... ความกล้าหาญเป็นคุณสมบัติที่ดีของนักข่าว แต่ความประมาทมักเป็นจุดจบของอาชีพนั้น" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม "ข้อความบนมือถือของคุณเมื่อคืนก่อน... ผมเป็นคนส่งให้ธนาธรเห็นก็จริง แต่คนที่พิมพ์มันขึ้นมาเพื่อล่อให้คุณออกนอกเส้นทาง ไม่ใช่ผม" คิ้วเรียวของลภัสขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เธอยันตัวไปข้างหน้า รังสีความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณหมายความว่ายังไง? หรือจะบอกว่าเกมนี้มีผู้เล่นคนที่สามซ่อนอยู่?" "คุณกำลังเล่นกับไฟกองใหญ่เกินกว่าที่สำนักข่าวเล็ก ๆ ของคุณจะแบกรับไหว" ภาคินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาสีเข้มมองทะลุกรอบแว่นไปยังหญิงสาวตรงหน้า "ข้อมูลที่คุณได้มาเกี่ยวกับโครงสร้างโซน B ของตึกระฟ้าเฟสใหม่... มันไม่ใช่แค่เรื่องเหล็กเสริมโครงสร้างได้มาตรฐานหรือไม่ แต่มันคือหลุมศพที่ถูกขุดไว้รอฝังคนตระกูลใหญ่ และถ้าคุณยังดึงดันจะตีพิมพ์เรื่องนี้ในหน้าหนึ่งพรุ่งนี้เช้า ศพต่อไปจะไม่ใช่แค่แหล่งข่าวไร้ชื่อ แต่จะเป็นคุณเอง" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องชงกาแฟทำงานเบา ๆ จากเคาน์เตอร์ด้านใน ลภัสแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับแข็งกร้าว "คุณกลัวเหรอ? หรือกลัวว่าความจริงที่ว่า 'สถาปนิกผู้สร้างตึก' ยอมเซ็นชื่อรับรองความปลอดภัยบนกองขยะพิษ จะถูกเปิดเผยออกไปให้คนทั้งประเทศได้เห็น?" ลภัสสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบคมราวกับใบมีดโกน "คุณภาคินคะ... เอ่อ ขอโทษที ผมติดปาก... คุณภาคินครับ คนอย่างคุณเลือกที่จะซ่อนมือที่เปื้อนเลือดไว้ใต้สูทหรูราคาแพง แต่คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉันเรื่องจรรยาบรรณ ในเมื่อตึกที่คุณออกแบบกำลังจะกลายเป็นโลงศพหมู่ของคนนับพัน!" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเป้ากระแทกใจดำ ภาคินนิ่งงันไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อกรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ลึก ลงไปในดวงตาคู่นั้น มีประกายความเจ็บปวดวูบผ่านก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นตามความเคยชิน เขาไม่ได้โกรธ เธอพูดถูก... ทุกตัวอักษร ทุกเส้นสายที่เขาจรดปากกาลงบนกระดาษบลูปรินต์ ล้วนอยู่ภายใต้โซ่ตรวนแห่งผลประโยชน์มหาศาลที่เขาไม่อาจดิ้นหลุด "คุณมองโลกเป็นแค่ขาวกับดำ ลภัส" ภาคินโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาเบาลงแต่ทรงพลังพอที่จะตรึงให้อีกฝ่ายนิ่งฟัง "โลกของทุนนิยมไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรม แต่มันขับเคลื่อนด้วยความอยู่รอด ถ้าผมไม่เซ็น... คนอื่นก็จะเข้ามาเซ็นแทน และผมก็จะไม่มีอำนาจพอที่จะปกป้องใครได้เลยแม้แต่คนเดียว รวมถึงตัวคุณที่กำลังนั่งรนหาที่อยู่ตอนนี้ด้วย" "ฉันไม่ต้องการความปกป้องจากสาปนิกที่ยอมก้มหัวให้เงินตรา!" ลภัสกระแทเสียงเบา ๆ แต่เด็ดเดี่ยว แววตาสั่นระริกด้วยความอัดอั้น "ฉันต้องการความจริง และถ้าคุณมีความกล้าเหลืออยู่บ้าง ทำไมไม่เอาหลักฐานตัวจริงทั้งหมดในแฟ้มนั้นให้ฉันซะล่ะ?" เธอยื่นมือเรียวหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ตรงหน้าภาคิน แต่สถาปนิกหนุ่มใหญ่กลับใช้มือข้างหนึ่งกดทับแฟ้มนั้นไว้ทันที ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกันผ่านความเย็นเยียบของกระดาษ กระแสไฟฟ้าประหลาดบางอย่างวิ่งพล่านระหว่างคนทั้งสอง อุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันสุดขั้ว แต่กลับดึงดูดเข้าหากันด้วยแรงเหวี่ยงทางจิตวิญญาณที่ปฏิเสธไม่ได้ ภาคินเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ "ถ้าคุณอยากได้ความจริงนัก... ลภัส... คุณต้องแลกด้วยบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่าข่าวหน้าหนึ่ง" "อะไร?" เธอถามเสียงห้วน ไม่ยอมถอนสายตาหลบ "ข้อมูลในนี้จะเปิดโปงธนาธรได้ก็ต่อเมื่อ..." ภาคินยังไม่ทันพูดจบ ประโยคของเขาก็ถูกกลืนหายไปด้วยเสียงกระจกหน้าร้านที่แตกกระจายออกเป็นเสี่ยง ๆ! เศษแก้วแหลมคมนับร้อยชิ้นพุ่งกระเด็นราวกับหามطرฝน ท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน ลำแสงสีแดงจากสโคปปืนไรเฟิลซุ่มยิงพาดผ่านหน้าผากของลภัสในเสี้ยววินาที! ภาคินไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้ากระชากแขนหญิงสาวให้ล้มลงหลบหลังเคาน์เตอร์บาร์ไม้อย่างหวุดหวิด กระสุนปืนนัดแรกเจาะทะลุกระจกหลังเก้าอี้ที่พวกเขานั่งเมื่อครู่เสียงดังสนั่นหวั่นไหว "หมอบลง!" ภาคินตะโกนก้องท่ามกลางความโกลาหล ในความมืดสลัวใต้เคาน์เตอร์ ลภัสหอบหายใจถี่กระชั้น เนื้อตัวแนบชิดกับอกแกร่งของสถาปนิกหนุ่มใหญ่ กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงผสมกับกลิ่นฝนจาง ๆ ลอยแตะจมูก ทว่าในจังหวะที่หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวatกลัวนั้น มือของลภัสบังเอิญไปสัมผัสโดนกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตด้านในของภาคินที่หลุดรุ่ยออกจากการกระชาก นิ้วเรียวของเธอปัดไปโดนวัตถุแข็งเย็นเยียบชิ้นหนึ่ง—มันคือแฟลชไดรฟ์โลหะขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ พร้อมกับรอยเลือดสด ๆ ที่ซึมเปื้อนอยู่ตรงปกเสื้อด้านในของเขาอย่างน่าตกใจ ลภัสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาในระยะประชิด ภาคินไม่ได้มีท่าทีตกใจกับกระสุนปืนแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีเข้มคมกริบมองเธอนิ่งสนิท ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอด้วยถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง "คนที่อยากฆ่าคุณ... ไม่ใช่ธนาธรหรอก... แต่เป็นคนในกระทรวงที่ผมเพิ่งส่งข้อมูลชุดนี้ไปให้เมื่อห้านาทีที่แล้วต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและเงามืดของตึกระฟ้าไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ