บทเพลงแห่งความทรงจำ

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของไอ้รุ่นน้องตัวแสบที่วิทยาลัยดนตรีดังขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้องซ้อมสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฝุ่น กลิ่นกระดาษโน้ตเก่าๆ และกลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูเด็กจากตัวคนตรงหน้า "ถอยไปเลยนะคีย์ นายจะเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว" มินสะفضตัวหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องซ้อม เธอยกแฟ้มกระดาษโน้ตขึ้นมาบังใบหน้าที่ตอนนี้ร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจด เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกือบจะริมฝีปากชนกันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองจนรวนไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้รุ่นน้องปีสองห้องข้างๆ เปิดประตูพรวดพราเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ป่านนี้เธอกับอีตาคีย์มือกีตาร์ปากจัดคงได้รู้กันว่าเสียงหัวใจของใครจะเต้นดังกว่ากัน คีย์ยืนค้ำแขนกับผนังคร่อมร่างเธอย่อตัวลงมาเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมยาวรกระร้าจ้องมองเธอนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเจ้าเล่ห์ฉาบด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เห็นแล้วมันน่าหมั่นไส้เสียเหลือเกิน "ใกล้ตรงไหน แค่นี้เขาก็เรียกยืนปกติครับ หรือว่า... เมื่อกี้เธอแอบคิดอะไรเกินเลยกับฉัน ถึงได้หน้าแดงเป็นตูดลิงขนาดนั้น" คีย์เอ่ยแซwด้วยน้ำเสียงยียวน กวนประสาทตามฟอร์มเดิม แต่ถ้าสังเกตให้ดี ใบหูข้างขวาของพ่อคุณกลับขึ้นสีแดงแจ๋อย่างปิดไม่มิด "ใครหน้าแดง! บ้านนายสิหน้าแดง ตาบ้าคีย์! ถอยไปเลยนะ เดี๋ยวฉันเอาสันแฟ้มฟาดหัวซะนี่" มินแหวใส่เสียงDamp พยายามซ่อนความเขินอายด้วยการทำเป็นขู่ฟ่อใส่เหมือนแมวหวงก้าง "ปากดีจังนะ ยัยปากเก่ง" คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมผละตัวถอยหลังออกไปห่างๆ แต่โดยดี ปล่อยให้มินได้สูดอากาศหายใจเข้าปอดเต็มที่ "ถ้ามีแรงมาเถียงฉันฉอดๆ แบบนี้ แสดงว่าท่อนฮุกที่เราแก้กันเมื่อกี้ น่าจะพร้อมลุยต่อแล้วล่ะมั้ง" มินค้อนใส่หนุ่มรุ่นน้องวงไมตรีไปวงใหญ่ เธอจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่แล้วเดินกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม หน้าโต๊ะวางโน้ตเพลงที่มีกีตาร์โปร่งตัวเก่งของคีย์วางพาดอยู่ ห้องซ้อมส่วนตัวในตึกคณะดนตรีแห่งนี้ กลับมาสงบเงียบและมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ อีกครั้ง หลังจากที่พวกเขาสามารถไล่ตะردรุ่นน้องตัวป่วนออกไปได้สำเร็จ บรรยากาศตึงเครียดและเคอะเขินเมื่อครู่ค่อยๆ คลายตัวลง แทนที่ด้วยความตั้งใจจริงที่ลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ "ไหน ลองเล่นท่อนที่แก้ให้ฉันฟังหน่อยสิ" มินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความจริงจัง เธอหยิบดินสอขึ้นมาเตรียมจดโน้ตเพิ่มเติม คีย์หยิบกีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นมาพาดบ่า นิ้วเรียวยาวราวกับนักเปียโนไล่สตรัมคอร์ดเบาๆ เป็นจังหวะ ท่วงทำนองที่เปล่งออกมาจากสายกีตาร์ตัวนั้นมีความนุ่มนวลและลึกซึ้งกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มันคือเพลงที่พวกเขาช่วยกันแต่งขึ้นมาจากความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความอึดอัด ความดื้อรั้น และความผูกพันที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว "ฟังดีๆ นะครับ ท่อนนี้ฉันใส่คอร์ดเสริมเข้าไปตรงคำว่า 'บังเอิญ' เพื่อให้มันดูมีลูกเล่นและขยี้อารมณ์คนฟังมากขึ้น" คีย์พูดพลางหันมามองหน้าเธอเพื่อขอความเห็น มินพยักหน้ารับ สายตาสอดส่องตามตัวโน้ตในกระดาษอย่างตั้งใจ เสียงร้องทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคีย์เอื้อนเอ่ยออกมาเบาๆ เพื่อทดลองเสียง ร้องไปก็มองหน้าเธอไปเป็นระยะ จนมินต้องหลบสายตาวาววับคู่นั้นด้วยการก้มลงมองกระดาษโน้ตในมือ "อืม... ท่อนนี้ดีขึ้นจริงๆ แฮะ" มินยอมรับตามตรง น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม "มันทำให้ท่อนฮุกดูมีความหวังขึ้นมา ไม่หม่นหมองจนเกินไป สมกับที่เป็นนายคิดสินะ" "ชมกันแบบนี้ ผมควรดีใจใช่ไหมเนี่ย" คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปากหยัก "นึกว่าเธอจะหาเรื่องติโน่นตินี่เหมือนทุกทีซะอีก" "ฉันไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลนะคีย์ ถ้าอะไรดีฉันก็บอกว่าดี แค่นั้นแหละ... ไม่เหมือนนายหรอก ชอบหาเรื่องแขวะฉันตลอด" มินเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "ก็เพราะเธอมันน่าแกล้ง..." คีย์พึมพำเบาๆ ในลำคอ ประโยคหลังเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่ทว่ามินที่มีประสาทสัมผัสไวเป็นเลิศกลับจับใจความได้ทันที ใบหน้าที่เพิ่งจะหายแดงกลับมีริ้วสีชมพูจางๆ กลับมาอีกครั้ง "นายว่าอะไรนะ?" มินหรี่ตามอง "เปล่าครับ... ผมบอกว่า ร้องให้ฉันฟังหน่อยสิ อยากรู้ว่าเวลาเธอใส่ความรู้สึกจริงๆ ลงไปในท่อนนี้ มันจะออกมาเป็นยังไง" คีย์รีบเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย เขากระชับกีตาร์ในมือแล้วเริ่มดีดเมโลดี้เปิดเพลงนำร่องให้ทันที เพื่อไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ซักไซ้ มินเม้มริมฝีปากแน่นชั่วครู่ สูตรหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วจนน่ารำคาญ เธอวางมือลงบนขา ตั้งสมาธิกับเนื้อเพลงที่พวกเขาร่วมกันขีดเขียนขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเสียงหัวเราะตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เสียงร้องใสกระจ่างแต่ทรงพลังเริ่มเปล่งออกมาจากลำคอของมิน ถ้อยคำแต่ละคำถูกถ่ายทอดออกมาด้วยความรู้สึกที่สะสมอยู่ข้างใน ทั้งความลังเล ความหวาดกลัว และความผูกพันที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทุกตัวโน้ตที่เธอร้องออกไปผสานเข้ากับเสียงกีตาร์โปร่งของคีย์ได้อย่างลงตัว ราวกับจังหวะหัวใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน คีย์มองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะบรรยาย ความแข็งกระด้างที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดพังทลายลงราบคาบต่อหน้าเสียงเพลงและแววตาจริงจังของหญิงสาวคนนี้ ผู้หญิงที่เข้ามาปأسเป้ชีวิตอันเงียบเหงาของเขาให้มีสีสันและเสียงดนตรีขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อท่อนสุดท้ายจบลง เสียงกังวานของสายกีตาร์ค่อยๆ เงียบหายไปในความเงียบงันของห้องซ้อม เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึก ไม่มีคำชม ไม่มีคำแซว ทั้งห้องตกอยู่ในภวังค์แห่งเสียงเพลงและความเงียบงันที่มีความหมายมากมายซ่อนอยู่ คีย์วางกีตาร์ลงพิงกับขาตั้งอย่างแผ่วเบา เขยิบตัวเข้าไปใกล้ผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้งอย่างช้าๆ ชนิดที่มินไม่มีทางถอยหนีไปไหนได้พ้น ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน "มิน..." เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ ไม่มีแววกวนประสาท ไม่มีรอยยิ้มเจ้า A ทว่าจริงจังและจริงใจจนน่าใจหาย "อะ...อะไรอีกเล่า" มินใจเต้นรัวระทึก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่บริเวณปลายจมูก "เพลงนี้น่ะ... นอกจากท่อนฮุกที่เราเพิ่งแก้กันแล้ว" คีย์เว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "เธอรู้ไหมว่าท่อนไหนที่ฉันตั้งใจแต่งให้เธอมากที่สุด" มินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกสักอย่างเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่คืบเดียว "วะ... จะไปรู้เหรอนาย ไม่ได้เป็นคนแต่งท่อนนั้นคนเดียวซะหน่อย" เธอตอบเสียงสั่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีแต่ก็ถูกมือใหญ่อุ่นจัดเอื้อมมาประคองปลายคางมนไว้เบาๆ บังคับให้เธอกลับมาสบตากันตรงๆ คีย์ระบายยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากยิ่งบนใบหน้า ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธอชัดเจน "ท่อนที่ร้องว่า... *'ขอบคุณนะที่เข้ามา ทำให้เพลงของฉันไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป'* ไงครับ" คีย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มชวนใจสั่นระทัว "เพราะตั้งแต่มีเธอเข้ามาในชีวิต... กีตาร์ตัวนี้ของฉัน ก็ไม่เคยเล่นเพลงเศร้าคนเดียวอีกเลย" ความหวานล้ำที่พุ่งปะทะเข้ามาในอกทำให้มินถึงกับพูดไม่ออก สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ เธอกำชายเสื้อของตัวเองแน่นเพื่อระบายความเขินอายที่กำลังแผดเผาร่างกายจนแทบหลอมละลาย ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะลksลึกและหวานซึ้งจนถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย! *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* "น้องคีย์ครับ! อาจารย์ฝากเอาชีทสรุปโปรเจกต์ดนตรีเทอมนี้มาให้ด่วนเลย... เฮ้ย! ขอโทษๆ พวกนายไม่ได้กำลังทำอะไรกันอยู่ใช่ไหมวะ?" เสียงตะโกนโพล่งของรุ่นพี่ปีสามดังแทรกเข้ามาพร้อมกับบานประตูห้องซ้อมที่ถูกผลักเปิดผางออกอย่างถือวิสาสะ โดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาตแม้แต่น้อย! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้คีย์และมินเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!